บทที่ 40

เมื่อเซียวหลานเห็นว่าเธอไม่สนใจตนเอง ก็ก้าวไปข้างหน้าเพื่อหยุดเธอ "แกทำอะไรน่ะ... "

"ไปให้พ้น" เจียงเซิงผลักเธอออกไปโดยไม่สนใจเสียงพึมพำข้างหลังเธอ แล้วเดินตรงขึ้นไปห้องหนังสือในชั้นบนจากนั้นฟาดเอกสารอย่างแรงบนโต๊ะ

เจียงเซิ่นก็ตกใจกับการเคลื่อนไหวของเธอเช่นกัน จากนั้นใบหน้าของเขาก็อดไม่ได้ที่จะมืดลง "เธอยังกล้ากลับมาอีกเหรอ?"

"คุณคิดว่าฉันอยากกลับมาเหรอ ที่ฉันกลับมาเพื่อถามอะไรคุณ" เจียงเซิงหยิบเอกสารในมือขึ้นมา "เรื่องหุ้นของแม่ฉันมันเป็นยังไงกันแน่"

เจียงเซิ่นตกตะลึง ราวกับว่าเขาไม่คาดคิดว่าเธอจะถามเรื่องนี้

เมื่อเห็นว่าเจียงเซิ่นเงียบ เจียงเซิงกล่าวเสริมว่า "ไวน์เนอร์เป็นบริษัทที่แม่ของฉันก่อตั้งมา และเป็นทรัพย์สินร่วมกันกับพ่อ หลังจากที่แม่เสียชีวิต ทำไมหุ้นของเธอกลายเป็นของคุณหมดล่ะ"

"เธอกำลังถามจี้ฉันอยู่หรือ" เจียงเซิ่นพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

เซียวหลานซึ่งซ่อนตัวอยู่นอกประตูและกำลังแอบฟังเพื่ออยากรู้ว่า เจียงเซิงมาหาเจียงเซิ่นด้วยเรื่องอะไร แต่เมื่อเธอได้ยินเสียงทะเลาะกัน เธอก็รู้สึกได้ใจ ใช่ แล้ว ต้องอย่างนี้สิ พ่อลูกสองคนนี้ยิ่งทะเลาะกันอย่างรุนแรงมันยิ่งดี

"ถ้าอย่างนั้น โปรดให้คำอธิบายที่สมเหตุสมผลแก่ฉันด้วย" เจียงเซิงยังคงมีทัศนคติเหมือนกำลังซักถามอีกฝ่าย

เจียงเซิ่นตบโต๊ะแล้วพูดว่า "ฉันเป็นพ่อของเธอ!"

"เมื่อหกปีที่แล้วคุณไม่ได้พูดแบบนี้" เจียงเซิงดูเศร้าขึ้น "ตอนที่คุณไล่ฉันออกจากบ้าน คุณเคยคิดบ้างไหมว่าฉันยังเป็นลูกสาวของคุณ?"

กล้ามเนื้อของเจียงเซิ่นขยับ แต่เขาไม่พูดอะไร

"ฉันสงสัยมาโดยตลอดว่าทำไมคุณถึงเอาบริษัทของแม่ฉันให้กับบุคคลภายนอกมาบริหารจัดการได้ ปรากฎว่าหุ้นของแม่ฉันกลายเป็นของคุณมานานแล้ว แม้แต่สิทธิ์ในทรัพย์สินทั้งหมดของไวน์เนอร์ในสัญญาก็ยังเป็นชื่อของคุณ ไม่แม้แต่เอ่ยชื่อแม่ฉันที่จากไปแล้วสักคำเลย"

ดวงตาของเจียงเซิงแดงขึ้น จู่ๆ เธอก็รู้สึกตลก "ตอนนี้คิดๆ ดูแล้ว ถ้าคุณรักแม่ของฉันจริงๆ คุณคงไม่แอบไปหาผู้หญิงคนนอก กำเนิดลูกสาวนอกกฎหมายลับหลังแม่ฉันหรอก..."

"เพี้ยะ!"

เจียงเซิ่นตบเธออย่างแรงที่แก้ม