บทที่ 60

แฟรงค์ชะงักชั่วคราว "ท่านเจ๋วเป็นอะไรไปเหรอ?"

เจียงเซิงยักไหล่ "ไม่รู้สิ บางทีจู่ๆ เขาก็ไม่อยากกินกาแฟแล้วก็ได้มั้ง"

ณ ตระกูลเจียง

เซียวหลานเดินไปมาอย่างใจจดใจจ่อในห้องนั่งเล่น รอเป็นเวลานานแล้วก็ไม่รู้ว่าผลการตรวจสอบที่นั่นเป็นยังไง

เจียงเวยแปะแผ่นมาสก์ในขณะนั่งอยู่บนโซฟา เมื่อดูแม่ของเธอใจร้อนขนาดนั้นเลยพูดว่า "แม่ แม่เดินไปเดินมาจะช่วยอะไรได้ล่ะ ไม่ว่าผลตรวจจะเป็นยังไง ไอ้เด็กเวรสองคนนั้นก็ไม่รอดอยู่แล้ว"

เซียวหลานตกตะลึงและหันไปมองเธอ "ลูกหมายถึงอะไร"

"ถ้ามีเรื่องไม่คาดคิดเกิดขึ้นกับไอ้เด็กเวรสองคนนั้น ผู้หญิงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังพวกเขาคือใครก็รู้แล้วนี่"

เจียงเวยแกะแผ่นมาสก์ออก เธอได้จัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว

ดังนั้นไม่ว่าผลการตรวจสอบจะเป็นจริงหรือเท็จ เธอก็ต้องรู้ว่าผู้หญิงที่อยู่เบื้องหลังสองนั้นเป็นใครให้ได้!

เซียวหลานยังกังวลเล็กน้อย "แต่ถ้าทำแบบนี้ เผื่อโดนสืบรู้เข้าล่ะ?"

"แม่จะกลัวอะไร ฉันไม่ได้ให้พวกเขาฆ่าปิดปากใครสักหน่อย ฉันแค่อยากบีบให้ผู้หญิงคนนั้นปรากฏตัวเท่านั้น"

"หากพวกเขาไม่เชื่อฟัง อย่างมากก็ทนทุกข์ทรมานเพียงเล็กน้อย หากพวกเขารนหาความตายเอง งั้นก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันแล้ว"

แน่นอนว่าเจียงเวยจะไม่กังวล พวกเขาเป็นแค่เด็กสองคน เด็กๆ แขนขาหักโดยไม่ได้ตั้งใจขณะเล่น ก็ต้องโทษที่ผู้ใหญ่ดูแลไม่ดีเอง แล้วมันจะโทษใครได้อีกล่ะ?

ผู้จัดการแองเจล่าจอดรถไว้หน้าร้านขายขนมหวาน เปิดเบรกมือแล้วพูดกับเด็กน้อยสองคนที่อยู่ข้างหลังเธอว่า "พวกหนูรออยู่ในรถก่อนแล้วพี่จะไปซื้อเค้กให้นะ"

"ขอบคุณพี่แองเจล่าจ้า" เจียงนวนนวนยิ้มและโบกมือให้

ไม่นานหลังจากที่แองเจล่าเดินเข้าไปในร้านเค้ก จู่ๆ ชายสองคนก็เข้าไปในรถ เจียงนวนนวนมองไปที่พวกเขาและกำลังจะกรีดร้อง แต่เจียงเหยียนเหยียนกลับปิดปากของเธอ

ชายหน้าตาดุร้ายคนหนึ่งหันกลับมาเล่นมีดในมือ "ทำตัวดีๆ หน่อย ถ้าแกกล้าส่งเสียงหล่ะก็ ฉันจะตัดเนื้อของพวกแกออกแล้วทำซาลาเปาเนื้อ"