บทที่ 61

"คุณลุง ลุงช่วยผูกโบว์ให้หนูได้ไหมคะ" เจียงนวนนวนเริ่มร้องไห้อีกครั้ง และน้ำตาเม็ดใหญ่ก็เริ่มไหลออกมา

“ห้ามร้องไห้!” ชายคนนั้นตะโกนจนเสียงเกือบแหบแห้งแล้ว

เจียงนวนนวนตกใจจนทำปากเบะ และมองดูเขาพลางร้องไห้อย่างเงียบๆ โดยไม่พูดอะไร

ชายคนนั้นก็ผูกโบว์ให้เธออย่างไม่ตั้งใจ จากนั้นลุกขึ้นยืนและเดินตามหลังชายผมสั้นไป "เฮียว่าคุณเจียงเสียสติไปหรือเปล่า? ให้เงินเราสองล้านห้าแสนเพื่อลักพาตัวสองคนนี้..."

"ทำไม ไม่ชอบเงินรึไง" ชายผมสั้นหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดพลางขัดจังหวะเขา "ถ้ามึงไม่อยากทำก็ไสหัวไปซะ กูคนเดียวจะจัดการกับเด็กน้อยสองคนนี้ไม่ได้หรือ?"

"ทำสิ จะไม่ทำได้ยังไงล่ะ? ฉันแค่อยากบอกว่ามันง่ายเกินไปที่ได้เงินก้อนนี้" ชายคนนั้นยิ้มกว้าง

ถ้าลักพาเด็กสองคนก็ได้ห้าล้าน งั้นลักพาสี่คนก็ไม่เท่ากับสิบล้านเลยเหรอ?

เจียงเหยียนเหยียนได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูดและลืมตาขึ้นมอง "เฮ้ คุณเจียงที่คุณกำลังพูดถึงคือผู้หญิงที่ชื่อเจียงเวยหรือเปล่า?"

ชายสองคนหันกลับมามองเขา

ชายผมสั้นไม่พูดอะไร และชายที่อยู่ข้างหลังเขากลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ "เฮีย ทำยังไง ไอ้หมอนี่ดูเหมือนรู้เรื่อง..."

ชายผมสั้นจ้องมองเขา เดินไปข้างหน้าด้วยสายตาที่ดุร้าย และจ้องมองเขาจากที่สูง "มึงรู้อะไรมาบ้าง"

“ฮ่าฮ่า เราเป็นดาราเด็ก เคยถ่ายนิตยสารแฟชั่นกับนักแสดงแถวหน้า แค่ให้พวกคุณห้าล้านเอง มันจะไม่น้อยไปเหรอ?”

หลังจากได้ยินดังนี้ ชายคนนั้นก็ก้าวไปข้างหน้าและพูดกับชายผมสั้นว่า "จริงสิ เฮีย ดูเหมือนว่าเราขาดทุนเยอะเลยนะ!"

กล้ามเนื้อบนใบหน้าของชายผมสั้นกระตุก และยกมือตบหน้าผากของชายคนนั้นเข้าจัง "ให้ตายเถอะ ออกไปไกลๆ เลย!"

เจียงเหยียนเหยียนเงยหน้าขึ้นและมองตรงไปยังชายผมสั้น "ห้าล้านมันไม่คุ้มจริงๆ นะ ค่าตัวของเราอย่างน้อยต้องยี่สิบห้าล้าน"

ชายผมสั้นมองเขาอย่างสงสัย "ไอ้เด็กเวร มึงอยากหลอกกูเหรอ?"

“ยี่สิบห้าล้านต่อคน จับเราสองคน ห้าสิบล้าน จะคุ้มค่าหรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับคุณ” เจียงเหยียนเหยียนยักไหล่

ชายที่ถูกทุบตีกุมหน้าพลางเดินเข้ามาและพูดด้วยรอยยิ้มว่า "เฮีย คุ้มมากนะ!"