บทที่ 62

"คุณ...คุณคือท่านเจ๋วใช่ไหม หากคุณคุณคุณต้องการช่วยเด็กสองคนนี้ ก็โอนเงินมาห้าสิบล้านสิ ไม่อย่างนั้น เราจะฆ่าพวกเขา!"

ดวงตาที่เย็นชาของซือเย่เจ๋วหรี่ลง และเขามองไปยังหลัวเชว่ที่อยู่ข้างๆ

หลัวเชว่เข้าใจอะไรบางอย่าง หยิบเสื้อคลุมของเขาขึ้นมาแล้วออกจากห้องทำงานไปกับเขา

"ห้าสิบล้าน ฉันจะให้นาย ถ้าพวกเขาได้รับบาดเจ็บแม้แต่นิดเดียว พวกนายไม่ตายดีแน่"

ซือเย่เจ๋ววางสายโทรศัพท์

เขายื่นโทรศัพท์ให้หลัวเชว่ "ตรวจสอบที่อยู่ของผู้โทร"

ชายคนนั้นเดินไปหาชายผมสั้นแล้วพูดว่า "เฮีย ท่านเจ๋วคนนั้นยินยอมให้เงินเราห้าสิบล้านจริงๆ!"

ชายผมสั้นไม่ได้พูดอะไร จริงๆ แล้วเขาแปลกใจเล็กน้อยที่ท่านเจ๋วยอมจ่ายเงินห้าสิบล้านเพื่อเด็กสองคนนี้

แต่ในขณะที่ชายผมสั้นกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่นั้น เจียงเหยียนเหยียนก็ตัดเชือกออกแล้ว

เนื่องจากทั้งสองคนหันหลังให้เขา พวกเขาจึงไม่สังเกตเห็นด้วยซ้ำว่า เจียงเหยียนเหยียนเดินมาข้างหลังพวกเขา

เขาคว้ามีดจากมือของชายคนนั้นไป

เมื่อชายคนนั้นหันกลับมานั้น จู่ๆ เขาก็ถูกมีดแทงเข้าที่ท้อง

"ไอ้เด็กเวร มึงกล้าดียังไง…" ชายผมสั้นกำลังจะเอื้อมมือไปคว้า เจียงเหยียนเหยียน แต่เจียงเหยียนเหยียนก็จับมือของเขาอย่างว่องไวและฟันแขนของเขาด้วยมีด

เด็กอายุยังน้อย ความร้ายกาจของเขาทำให้ชายผมสั้นรู้สึกเสียวสันหลังวาบ

บางทีอาจจะรู้ถึงความเจ็บปวดเมื่อถูกฟัน ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม แต่เดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง "นี่มึง ถ้ามึงไม่อยากตายหล่ะก็ วางมีดลงเดี๋ยวนะ..."

"ถ้ากล้าดีก็มาเอาเองสิ" เจียงเหยียนเหยียนกำลังเล่นมีดโดยเลียนแบบชายคนนั้นตอนที่พวกเขาอยู่ในรถ

ชายผมสั้นมีเหงื่อเย็นออกจากหน้าผาก เพียงเด็กน้อยคนหนึ่งสามารถเล่นมีดได้อย่างคล่องแคล่วอย่างนี้ แถมลูกน้องของตัวเองยังถูกเขาแทงจนได้รับบาดเจ็บ เห็นได้ชัดว่าเด็กน้อยคนนี้ไม่ใช่เด็กธรรมดา

"กูบอกมึงให้นะ ถ้าเขาตายไปจริงๆ มึงต้อง..."

"ผมอายุยังน้อย ตำรวจคงไม่เชื่อว่าผมจะฆ่าคนได้มั้ง? ต่อให้ผมฆ่าคน แต่ก็เพราะพวกคุณลักพาตัวผมก่อน ชีวิตเราตกอยู่ในอันตรายเลยฆ่าพวกคุณโดยไม่ตั้งใจมันก็ถือว่าเป็นการป้องกันตัวเองอย่างถูกกฎหมายนะ"

เจียงเหยียนเหยียนทำหน้าสงบนิ่ง