บทที่ 63

ซือเย่เจ๋วอึ้งไปเล็กน้อย เด็กสองคนนี้ฉลาดมากทีเดียว

แต่เมื่อเขามองไปที่เจียงเหยียนเหยียน กลับพบว่าสายตาที่เจียงเหยียนเหยียนมองเขาค่อนข้าง​เยือกเย็น

ซือเย่เจ๋ววางหนวนหนวนลงและเดินไปหาเจียงเหยียนเหยียน

"ท่านเจ๋ว คุณก็มาแล้วเหรอคะ?" แองเจล่าตะลึง หรือว่ามาเพื่อเด็กสองคนนี้เลยเหรอ?

ซือเย่เจ๋วพยักหน้าและยกมือขึ้นเพื่อลูบหัวของเจียงเหยียนเหยียนนั้น แต่เจียงเหยียนเหยียนหลบไป "คุณอย่าแตะต้องผม ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ เราคงไม่ถูกลักพาตัว"

ซือเย่เจ๋วขมวดคิ้วเล็กน้อยและมองไปที่เจียงเหยียนเหยียนโดยไม่พูดอะไร เป็นเพราะเขาที่พวกเขาถูกลักพาตัวเหรอ?

เจียงนวนนวนวิ่งไปจับมือของเจียงเหยียนเหยียน "พี่ชาย พี่อย่าพูดแบบนั้นสินะ"

"ก็มันเรื่องจริงไง ผมได้ยินคนลักพาตัวสองคนโทรคุย เพราะผู้หญิงของเขา!"

เมื่อเห็นดวงตาของเจียงเหยียนเหยียนเต็มไปด้วยความโกรธและน้ำตา ซือเย่เจ๋วก็สะดุ้งเล็กน้อย

สีหน้าของหลัวเชว่ค่อนข้างซับซ้อน ผู้หญิงของท่านเจ๋ว หรือว่าคือ...

คุณเจียงเวย?

ซือเย่เจ๋วค่อยๆ ลดตัวลงลงเพื่อมองเขาอยู่ในระดับเดียวกัน แม้ว่าดวงตาของเด็กน้อยตรงหน้านี้จะเป็นสีแดง แต่เขาก็ยังคงมีความอำมหิตและดื้อรั้นเล็กน้อย

นี่ไม่ใช่ความรู้สึกที่เด็กอายุนี้ควรมี

เขาลูบแก้มของเจียงเหยียนเหยียนและเช็ดน้ำตาออกจากหางตาของเขาเบาๆ ด้วยปลายนิ้ว "ลุงขอโทษ"

หลัวเชว่และแองเจล่าต่างก็แสดงความประหลาดใจ

ท่านเจ๋วไม่เคยขอโทษใครอย่างก้มหน้าอ่อนโยนขนาดนี้

เจียงเหยียนเหยียนไม่ได้พูดอะไร

ซือเย่เจ๋วกอดเขาไว้ในอ้อมแขนและวางมือบนหลังศีรษะของเขา "เรื่องเช่นนี้จะไม่มีทางเกิดขึ้นได้อีก ลุงสัญญากับพวกหนู"

เจียงเหยียนเหยียนดูใจลอยไปบ้าง

ไหล่อันกว้างของชายคนนั้นทำให้เขารู้สึกอบอุ่น ที่แท้อ้อมกอดของพ่อเขาเป็นเช่นนี้หรือ?

"คุณลุง หนูก็ขอกอดด้วยนะ"

เจียงนวนนวนก็อยากกอดเช่นกัน