บทที่ 854 โกดังร้าง

สิบนาทีให้หลัง รถเก๋งได้ขับห่างจากหน่วยรบแล้ว

เมื่อสำรวจแล้วว่าโดยรอบไม่มีคนล่าตระเวน เฉินเกอก็เหยียบคันเร่งตามขึ้นไป ได้บีบคั้นให้รถคันนี้จอดลงตรงปากทาง

“ใครน่ะ!”

อยู่ดีๆก็มาจอดรถ คนผู้นั้นไม่พอใจอย่างมาก อาศัยที่ตัวเองนั้นมียศมีตำแหน่งในหน่วยรบ เขาก็เปิดประตูลงมาโดยตรง บุกเข้ามาตรงหน้าของเฉินเกอทันที เคาะกระจกรถอย่างแรง ถามอย่างเสียงดัง “ไอ้หนุ่ม ดูทะเบียนรถเป็นมั้ย รู้มั้ยว่าฉันคือใคร กล้าขวางรถของฉัน?”

“ใคร?” เฉินเกอจุดบุหรี่ขึ้นมาหนึ่งมวน ลดกระจกรถลง ยิ้มแล้วกล่าว

“ฉันเป็นท่านรองของหน่วยรบ ไอ้หนุ่ม รู้แล้วก็รีบไสหัวไปจากตรงนี้เลย อย่ามาเสียเวลาของฉัน มิเช่นนั้น ฉันสามารถส่งนายไปลงนรกได้ทุกเมื่อ ทำให้ก่อนหน้านี้แกมีชีวิตอยู่เสียเปล่า!” ลู่เฉิงคุนพูดพร้อมกับชี้ไปที่จมูกของเฉินเกอ

ใบหน้าของเขาแดงก่ำ การพูดการจาติดๆขัดๆ ดูก็รู้ว่าดื่มมาไม่น้อย

“เข้ามาพูดในรถ” เฉินเกอถือโอกาสเปิดประตูรถข้างคนขับ

“แกใจกล้าไม่เบาเลยนะ วันนี้ฉันจะดูว่าแกคิดอยากจะทำอะไร” ด้วยความเมา ลู่เฉิงคุนก็เข้าไปนั่งในรถของเฉินเกอโดยตรง

และเมื่อเขาเพิ่งจะนั่งลง ยังไม่ทันจะสิ้นเสียงพูด เฉินเกอก็เหยียบคันเร่งในทันที

รถหายไปในความมืดด้วยความเร็วที่เร็วมาก และคนขับรถที่อยู่ข้างหลังก็จ้องมองอยู่ เมื่อเขารู้ตัวว่าต้องขับรถไล่ตาม รถก็หายไปแล้ว

“รายงานหน่วยรบ ท่านรองถูกจี้โดยรถคันหนึ่งที่ไม่คุ้นเคย!” คนขับรถไม่กล้าชักช้า กลัวว่าอีกฝ่ายจะเป็นพวกมือสังหาร ก็รีบโทรรายงานหน่วยรบทันที

“ผมจะแจ้งกับท่านผู้นำ!” ทางหน่วยรบตอบกลับมา

หลายนาทีผ่านไป กล้องวงจรปิดทุกตัวก็ถูกรวบรวมมาที่ห้องทำงานห้องหนึ่งของหน่วยรบ คนสิบกว่าคนจับจ้องอยู่บนจอภาพ ไม่นานก็พบเรื่องราวที่เกิดขึ้น อีกอย่างอาศัยกล้องวงจร ก็สามารถสะกดรอยตามรถของเฉินเกอโดยตลอด

“มั่นใจแล้ว รถได้จอดอยู่ใกล้กับขอบสวนสาธารณะ จะจับกุมมั้ย?” หลังจากที่มั่นใจตำแหน่งของเฉินเกอแล้ว ก็รีบรายงานเบื้องบนทันที

ไม่ถึงเวลาห้านาที ก็มีรถสิบกว่าคันขับออกมาจากหน่วยรบ มุ่งหน้าไปทางสวนสาธารณะ

และบนรถ

มีดสั้นของเฉินเกอกำลังจ่ออยู่บนคอยหอยของลู่เฉิงคุน

“ไอ้น้อง มีอะไรก็พูดมาตรงๆ เราไม่ต้องทำกันถึงขนาดนี้.............” สัมผัสถึงไอเย็นของมีดสั้น ท่านรองของหน่วยรบในประเทศหนานเยว่ พูดอย่างยิ้มๆพร้อมกับริมฝีปากที่สั่น

“ขอเพียงแกเชื่อฟังฉัน แกจะไม่ได้รับอันตราย” เฉินเกอกล่าวอย่างเรียบเฉย

“นายว่ามา นายว่ามาเลย ฉันฟังทั้งนั้น!” ลู่เฉิงคุนพยักหน้าอย่างต่อเนื่อง เขาไม่อยากตายอยู่ตรงนี้

“แกรู้จักคุกใต้ดินมั้ย?” เฉินเกอถาม

“รู้....รู้จัก” ลู่เฉิงคุนกลืนน้ำลายลงคอ เขาเป็นท่านรองของหน่วยรบของประเทศหนานเยว่ พูดอย่างเคร่งครัดเขานั้นมีอำนาจควบคุมคุกใต้ดินโดยสมบูรณ์ เขาจะไม่รู้ได้อย่างไร

“บอกตำแหน่งที่แน่ชัดมาให้ฉัน และช่วยบอกด้วยช่วงนี้มีชาวจีนชุดหนึ่งถูกกักขังอยู่ใช่มั้ย?” เฉินเกอถามอย่างคิ้วขมวดแน่น เขากำลังเป็นห่วงความปลอดภัยของท่านซินแสกุ่ย

“ก็อยู่ตรงตำแหน่งที่ฉันขึ้นรถของนาย นายขับไปทางใต้ประมาณยี่สิบกิโลเมตร ก็จะเห็นโกดังร้างโรงหนึ่ง คุกใต้ดินอยู่ในโกดัง เพียงแต่ว่าโดยรอบมีทหารเฝ้าอยู่ หากไม่มีคำสั่งของหน่วยรบ ก็ไม่มีทางที่จะเข้าไปได้เลย” ลู่เฉิงคุนไม่กล้าพูดปด ถึงอย่างไรมันก็เกี่ยวพันถึงชีวิตของเขา