บทที่ 135

“ใช่”

ฉู่อวิ๋นกุยอึ้งไป “???”

ฉู่จวินถิงคิดถึงความสามารถที่ซ่งรั่วเจินแสดงออกมาให้เห็นแล้วก็หยักมุมปากเป็นรอยยิ้มที่คล้ายมีคล้ายไม่มี

ความสามารถของแม่นางผู้นี้...ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

เมื่อฉู่จวินถิงกับฉู่อวิ๋นกุยไปถึง หลินจือเยว่กับฉินซวงซวงก็ถูกนำตัวออกมา

ทว่าชั่วขณะที่ทั้งคู่ปรากฏตัว ทุกคนก็ได้กลิ่นเหม็นหึ่งสุดจะบรรยายจนต้องปิดจมูกไว้โดยไม่รู้ตัว

“เหม็นชะมัด เพิ่งตกส้วมมาหรือไร?”

“คนสภาพดูไม่ได้สองคนนี้คงไม่ใช่ท่านหลินป๋อกับหลินฮูหยินหรอกนะ? เหตุใดถึงอยู่ในสภาพนี้ได้?”

หลินรั่วหลานเคยเห็นบุตรชายของตนในสภาพนี้เสียที่ไหน เข้าใจว่าเขาคงถูกทารุณอย่างไร้มนุษยธรรมระหว่างอยู่ในคุก ฉับพลันนั้นก็ร้องไห้โฮออกมา

“สวรรค์! ลูกข้าเป็นผู้บริสุทธิ์นะ พวกเจ้าทรมานเขาโดยพลการในคุกได้อย่างไร?”

กู้อวิ๋นเวยเห็นบุตรสาวของตนเองตกอยู่ในสภาพอเนจอนาถ พวงแก้มแดงเรื่อผมเผ้ายุ่งเหยิงก็มีสีหน้าปวดใจ ปฏิกิริยาไม่แพ้หลินรั่วหลานเลยแม้แต่น้อย

“ใต้เท้า ตีคนไม่ตีหน้า ถึงอย่างไรซวงซวงก็เป็นเด็กสาวผู้หนึ่ง ไยต้องตบหน้านางด้วยเจ้าคะ?”

ฉู่จวินถิงกวาดสายตามองคนทั้งคู่ คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย แล้วมองไปทางเหลียงเหยียน “ใต้เท้าเหลียง พวกท่านลงทัณฑ์โดยพลการงั้นหรือ?”

“กระหม่อมไม่เคยสั่งให้ทำเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ” เหลียงเยียนรีบตอบแล้วหันไปมองผู้คุม “ตกลงมันเรื่องอะไรกันแน่?”

“ใต้เท้า พวกข้าไม่ได้ทำอะไรเลยนะขอรับ แค่นำตัวพวกเขาไปขังคุกไว้เท่านั้น”

“แต่หลังจากพวกเขาเข้าไปแล้ว ฉินเซี่ยงเหิงผู้นั้นก็อยู่ในห้องขังข้างๆ กัน ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด พวกเขาจึงทะเลาะวิวาทกันขึ้นมา ห้องขังถูกพวกเขาทำเละเทะไปหมด เหมือนว่ายัง ยัง...”

“ยังอะไร?” เหลียงเหยียนถามต่อ

“ปล่อยของเสียราดตัวเองอีกด้วยขอรับ”