บทที่ 136

“ข้าเองก็ไม่ได้อยากทำแบบนั้น แต่พี่ชายเป็นคนลงไม้ลงมือกับข้าก่อนนี่เจ้าคะ!”

ฉินซวงซวงอดจะน้อยใจไม่ได้ ชาติก่อนแม้ตอนแรกจะไม่ได้ดั่งใจเท่าไรนัก แต่ภายหลังเรียกได้ว่าเรียกลมได้ลม ดีไปเสียหมดทุกอย่าง

เดิมนึกว่าได้กลับมามีชีวิตอีกครั้งจะยิ่งรุ่งโรจน์กว่าเดิม คิดไม่ถึงว่ากลับต้องเจอแต่ปัญหาเต็มไปหมด!

“เมื่อวานพี่ชายเจ้าถูกโบยสาหัสขนาดนั้นก็เพราะเชื่อคำแนะนำของเจ้า แต่กลายเป็นว่าไม่มีประโยชน์เลยสักนิด เขาจะไม่พอใจก็เป็นเรื่องธรรมดา เจ้าที่เป็นน้องสาวเรื่องแค่นี้ก็ไม่เข้าใจเลยงั้นรึ?”

กู้อวิ๋นเวยอดจะตำหนิไม่ได้ หลังนางกลับไปเมื่อวานนี้พอคิดถึงว่าตนเองสูญเสียร้านค้าไปก็ปวดใจเหลือจะกล่าว

ร้านค้าบนถนนเส้นนั้นไม่ได้ทำเงินในระดับธรรมดา หลายปีมานี้ที่พวกตนมีชีวิตสุขสบายถึงเพียงนี้ก็เพราะมีร้านค้าเหล่านั้น

ตอนนี้กลับดีนัก นอกจากจะไม่ได้อะไรแล้วยังสูญเสียมากกว่าเดิม รู้เช่นนี้แต่แรกก็คงไม่ทำเช่นนี้หรอก!

“คำพูดของท่านแม่หมายความว่าข้าสมควรถูกพี่ชายตบงั้นหรือเจ้าคะ?” ฉินซวงซวงประท้วงเสียงกรุ่น

“นี่มันท่าทีอันใดของเจ้า?” กู้อวิ๋นเวยไม่พอใจ ลูกคนนี้กล้าเถียงนางหน้าต่อหน้าคนมากมายเลยงั้นรึ?

ฉินซวงซวงได้สติคืนมา คิดว่าตอนนี้มาทะเลาะกันเพราะเรื่องนี้ในสถานการณ์แบบนี้ไม่มีประโยชน์แม้แต่น้อย ต้องคิดหาวิธีคลี่คลายสถานการณ์ตรงหน้าถึงจะถูก

“ท่านแม่ เรื่องของพี่ชายหาได้เร่งด่วนไม่ อย่างไรเรื่องก็ไม่ได้พัวพันถึงชีวิต ท่านกับท่านพ่อต้องคิดวิธีช่วยข้ากับท่านพี่นะเจ้าคะ!”

กู้อวิ๋นเวยมุ่นคิ้ว “เรื่องของพวกเจ้าเป็นมาอย่างไรกันแน่?”

ปัง!

ฉู่จวินถิงเคาะไม้เรียกสติ ตัดบทการพูดคุยระหว่างสองแม่ลูก

“เงียบ”

“เงินบรรเทาภัยพิบัติที่หยวนซิงเชาทุจริตราชสำนักไปมีส่วนหนึ่งที่ค้นพบแล้ว ส่วนที่เหลือไม่พบร่องรอยมาโดยตลอด”

“วันนี้เงินส่วนที่เหลือถูกขุดเจอในจวนตระกูลหลิน เงินแปดล้านตำลึงในจำนวนนั้นถูกหลินจือเยว่สองสามีภรรยานำไปแลกเป็นตั๋วเงิน เช้าวันนี้นำไปใช้หนี้คืนตระกูลซ่ง แต่ถูกใต้เท้าจ้าวเห็นเข้าพอดี”

สายตาเย็นยะเยือกของฉู่จวินถิงกวาดไปมาระหว่างหลินจือเยว่กับฉินซวงซวง คำพูดแต่ละประโยคทำให้จิตใจคนทั้งคู่จมดิ่งไปหนึ่งส่วน