บทที่ 137

“หรือว่าหลินฮูหยินมีความสามารถหยั่งรู้ฟ้าดิน ถึงได้ฝันเห็นที่ซ่อนของขุมทรัพย์?”

ดวงตาดำขลับดุจหยกนิลของฉู่จวินถิงสะท้อนประกายคมปลาบ ราศีที่แสนกดดันนั้นทำให้ผู้คนหวาดกลัวจนอดจะร้อนตัวไม่ได้

“หม่อมฉัน...” ฉินซวงซวงสะอึก หากต่อมาก็กล่าวต่อไปว่า “เป็นซ่งรั่วเจิน! จะต้องเป็นฝีมือซ่งรั่วเจินแน่ๆ เพคะ!”

“ก่อนหน้านี้นางก็บงการความฝันของต่งฮูหยิน ทำให้ต่งฮูหยินรู้ความจริงเกี่ยวกับการตายของลูกชายไม่ใช่หรือ?”

“ซ่งรั่วเจินสตรีผู้นั้นแค้นใจที่หม่อมฉันแย่งคู่หมั้นของนางมา ทั้งรู้ว่าพวกหม่อมฉันจำเป็นต้องใช้เงิน ถึงได้จงใจทำให้หม่อมฉันฝันเห็นเรื่องนี้ ทำให้หม่อมฉันนึกว่านี่เป็นโอกาสคลี่คลายปัญหาตรงหน้า!”

ฉู่จวินถิงมุ่นคิ้ว นึกถึงฉากที่ซ่งรั่วเจินพาตนเองไปดูเมื่อวานนี้อย่างไม่อาจเลี่ยง

“ในเมื่อเจ้าสงสัยว่าเป็นการกระทำของซ่งรั่วเจิน ทั้งทราบความสัมพันธ์ระหว่างพวกเจ้าดี ไยจึงเชื่อว่าเป็นเรื่องจริง เช่นนี้มิเท่ากับย้อนแย้งงั้นหรือ?”

“หม่อมฉัน...ตอนนั้นหม่อมฉันคิดไม่ถึง เข้าใจว่าเป็นโอกาสที่ฟ้าประทานให้ ถึงได้เรียกท่านพี่ไปดูด้วยกันเพคะ”

ดวงตาคมของฉู่จวินถิงฉายแววเคลือบแคลง “หากพูดเช่นนี้ หมายความว่าเจ้านึกสงสัยจึงตัดสินใจไปดู แต่กลับพบว่าเรื่องในความฝันเป็นจริงจึงขุดแล้วนำกลับมาด้วยกันกับหลินจือเยว่?”

“ใช่แล้วเพคะ”

ฉินซวงซวงพยักหน้า จากนั้นก็เห็นฉู่จวินถิงหันไปหารองเจ้ากรมอาญาที่อยู่ข้างๆ “ใต้เท้าจ้าว หาโรงแลกตั๋วเงินพบหรือยัง?”

“เรียนท่านอ๋อง เถ้าแก่โรงแลกเงินมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ” จ้าวเหวินซูหันไปมองผู้ใต้บังคับบัญชาด้านข้าง “นำตัวคนเข้ามา”

เถ้าแก่โรงแลกเงินคุกเข่าตัวสั่นอยู่บนพื้น สีหน้ากระสับกระส่ายอย่างเห็นได้ชัด

“ท่านอ๋อง กระหม่อมไม่รู้เรื่องจริงๆ หากกระหม่อมรู้ว่านั่นคือเงินบรรเทาภัยพิบัติของราชสำนัก ต่อให้กินดีหมีหัวใจเสือจากที่ใดมา กระหม่อมก็ไม่มีทางกล้าทำเด็ดขาด!”

“เจ้าพูดแค่เรื่องที่เจ้ารู้มาก็พอ” ฉู่จวินถิงกล่าว

ได้ยินดังนั้น เถ้าแก่โรงแลกเงินก็เล่าทุกอย่างออกมาจนหมดเปลือก