บทที่ 139

ดวงตาฉินซวงซวงฉายแววเคียดแค้นชิงชัง “เจ้าโกรธแค้นอยู่ในใจมาโดยตลอดจึงคิดวิธีการเช่นนี้ออกมา จำต้องยอมรับว่าสมใจเจ้าแล้ว!”

“หลินฮูหยิน สิ่งสำคัญที่สุดในการเป็นคนคือการรู้จักตนเอง ทุกคนล้วนรู้ว่าข้าเป็นฝ่ายถอนหมั้น หากข้าพิสมัยในจวนตระกูลหลินจริง ไยต้องทำเช่นนั้น?”

“ส่วนความโกรธแค้นที่เจ้าอ้างก็เป็นแค่ความคิดข้างเดียวของเจ้าเท่านั้น”

ใบหน้างามพิลาศของซ่งรั่วเจินสะท้อนความไม่แยแส “บุรุษดีๆ ในเมืองหลวงมีมากมายถมไป ไม่ได้มีแค่หลินจือเยว่คนเดียวเสียหน่อย”

“หลังจากข้าถอนหมั้นก็ไม่ได้ไปยุ่งเกี่ยวกับพวกเจ้าอีก ข้าไม่จำเป็นต้องลำบากวางแผนพวกนี้เลยสักนิด”

ท่าทีพูดอย่างไม่ใส่ใจของนางราวกับว่าไม่เคยเห็นหลินจือเยว่อยู่ในสายตาเลยก็ไม่ปาน

“เจ้าจะไม่แค้นใจได้อย่างไร? เจ้าตรากตรำดูแลจวนตระกูลหลินมาถึงสองปี หากเจ้าไม่มีใจให้สามีข้า ไยต้องทำถึงขนาดนั้น?”

ฉินซวงซวงวาจาเชือดเฉือน นางจะต้องเปิดโปงโฉมหน้าเสแสร้งจอมปลอมของซ่งรั่วเจินให้ได้!

นางชอบเขาขนาดนั้นแท้ๆ ชาติก่อนนางตายไปด้วยความไม่ยินยอมพร้อมใจปานนั้น แล้วจะไม่สนใจเลยสักนิดได้อย่างไรกัน?

“ที่ข้าดูแลจวนตระกูลหลินก็เพราะข้ากับเขามีพันธะหมั้นหมายกันมาแต่แรก เป็นคำสั่งของบิดามารดา คำทาบทามของแม่สื่อ”

“ฮูหยินผู้เฒ่าหลินร่างกายไม่แข็งแรง หลินจือเยว่ไหว้วานให้ข้าไปช่วยดูแล ข้าไม่อยากให้เขามีเรื่องกังวลใจระหว่างไปรบ นอกจากนี้ข้ายังไม่เคยคิดว่าเขาจะทำให้ข้าผิดหวัง”

“จากที่เจ้าพูดมา หรือเจ้าไม่มีใจให้สามีข้าสักนิดเลยงั้นรึ?”

ฉินซวงซวงยากจะเชื่อได้ลง นี่คือคำโกหกหลอกลวงชัดๆ!

“ไม่มี” ซ่งรั่วเจินตอบ

“ตอนข้าอยู่ในเรือนหลังก็ไม่เคยใกล้ชิดกับบุรุษนอกครอบครัว ต่อให้หลินจือเยว่มาสู่ขอก็เคยเจอหน้ากันแค่ไม่กี่ครั้ง ไม่ถึงกับมีความรู้สึกลึกซึ้งอะไร ยิ่งไม่ถึงขั้นต้องแต่งให้เขาผู้เดียว”

ฉู่จวินถิงเห็นซ่งรั่วเจินมีท่าทางสุขุมเยือกเย็น ตอนที่กล่าววาจาเหล่านั้นออกมาก็ยังปราศจากความลังเลแม้เศษเสี้ยว เห็นได้ชัดว่าเป็นคำสัตย์

ในใจก็รู้สึกยินดีอยู่บ้าง