บทที่ 140

“ท่านแม่ ท่านมาได้อย่างไรเจ้าคะ?”

ซ่งรั่วเจินประหลาดใจ นางเดาว่าวันนี้ที่ศาลาว่าการซุ่นเทียนจะต้องไม่เลิกราโดยดีแน่จึงเรียกพี่สามออกมาด้วยกัน แต่คิดไม่ถึงว่ามารดาก็มาด้วยเช่นกัน

“ถ้าข้าไม่อยู่ คนพวกนี้คงได้รังแกเจ้าตามใจชอบน่ะสิ”

หลิ่วหรูเยียนเดินเข้ามาบังซ่งรั่วเจินไว้ด้านหลัง กวาดสายตามองพวกหลินจือเยว่ที่อยู่ข้างๆ

“ลูกสาวข้าเป็นถึงบุตรีตระกูลซ่ง เป็นกุลสตรีชาติตระกูลดีทั้งยังเพียบพร้อมด้วยความสามารถ ดนตรีเดินหมากอักษรภาพวาดล้วนเชี่ยวชาญทุกแขนง”

“ตอนแรกที่หมั้นหมายกันก็เพราะท่านหลินป๋อมาอ้อนวอนสู่ขอ ข้านึกว่าท่านเป็นคนที่มีความรับผิดชอบ ฮูหยินผู้เฒ่าก็พูดดิบดีว่าจะดูแลเจินเอ๋อร์อย่างดี ข้าจึงตอบตกลง”

“ว่าตามตรงก็เป็นเพราะแม่อย่างข้าไม่ดีเอง ตาบอดไปถึงได้หมั้นหมายผิดๆ ให้ลูกสาวของตัวเอง”

“เดิมนั้นข้าเห็นแก่หน้าตาของทั้งสองฝ่ายจึงไม่ได้ยืนกรานจะฉีกหน้ากันให้ได้ แต่ยามนี้พวกท่านทำผิดเองแต่ยังคิดจะลากลูกสาวข้าเข้าไปเกี่ยวข้อง ฝันไปเถอะ!”

หลิ่วหรูเยียนกล่าวจบก็หันไปทางฉู่จวินถิงพลางกล่าวว่า “ท่านอ๋อง วันนี้ลูกสาวของหม่อมฉันอยู่ในจวนตลอดเวลา จำนวนครั้งที่ออกไปข้างนอกสามารถนับนิ้วได้”

“ท่านแม่ทัพสามีหม่อมฉันก็ยังไม่กลับมา นอกจากนี้ ถึงเป็นตอนที่ท่านแม่ทัพยังอยู่ ระหว่างหยวนซิงเชากับพวกหม่อมฉันก็ไม่มีความเกี่ยวข้องกัน”

“มิหนำซ้ำ ที่ผ่านมาไม่ว่าเกิดภัยน้ำท่วมหรือภัยแล้ง ท่านแม่ทัพสามีหม่อมฉันก็แจกจ่ายข้าวต้ม บริจาคเงินโดยไม่อิดออด ชื่อเสียงในหลายปีนี้ทุกคนล้วนทราบดี”

“ขอถามหน่อยเถิด...เจินเอ๋อร์เป็นลูกสาวของท่านแม่ทัพ จะไปสมคบคิดกับหยวนซิงเชาและรู้ที่ซ่อนเงินเหล่านี้ได้อย่างไร?”

สิ้นเสียงหลิ่วหรูเยียน ทุกคนต่างก็นึกถึงชื่อเสียงอันดีงามของซ่งหลินตลอดหลายปีมานี้

เขาไม่เพียงไปรบสร้างความชอบทางทหารอยู่ข้างนอก แต่ยังมีจิตใจเมตตาเอื้อเฟื้อ ตอนไปช่วยเหลือผู้ประสบภัยน้ำท่วมก็แทบเอาชีวิตไม่รอด ทั้งยังไม่เคยเรียกร้องการตอบแทนมาก่อน

ไม่เพียงเท่านี้ เมื่อเห็นชาวบ้านต้องทนหิวโหย จวนตระกูลซ่งก็บริจาคเงินช่วยเหลือจำนวนไม่น้อย เรื่องเหล่านี้ทุกคนล้วนทราบดี

“แม่ทัพซ่งกล้าหาญยุติธรรม มีน้ำใจเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ แม่นางซ่งก็เป็นคนจิตใจดี เป็นไปไม่ได้ที่จะเกี่ยวข้องกับขุนนางทุจริต!”