บทที่ 415

“ซื้อให้ข้าหรือ?” กัวเยว่หลินเปิดตลับชาดออกดูด้วยความสงสัย “ไยจึงคล้ายถูกเปิดใช้แล้วเสียมากกว่า”

“ชาดทาแก้มนี้ข้าตั้งใจซื้อให้กับเจ้า ข้าเกิดอยากรู้ขึ้นมาจึงได้แตะต้องไปบ้างแล้ว มือเปรอะเปื้อนไปด้วยเลยทีเดียว”

ฉินจื้อหย่วนยิ้มเสียจนหน้าบาน ก่อนหยิบเอากล่องผ้าไหมจากลิ้นชักข้างเคียงส่งให้ไป “นี่ก็เป็นของขวัญที่ข้าตั้งใจซื้อให้เจ้าเช่นกัน เจ้าลองดูสิว่าถูกใจหรือไม่?”

กัวเยว่หลินรับกล่องผ้าไหมมาเปิดออกดู เมื่อเปิดออกแล้วก็พบปิ่นทองใหม่เอี่ยมด้ามหนึ่ง ใบนหน้าของนางก็พลันผุดพรายรอยยิ้มออกมา “ก็นับว่าท่านยังพอมีสำนึกดีอยู่บ้าง!”

ขณะที่ฉินจื้อหย่วนและน้องชายต่างกำลังยินดีกับการกลับมาของภรรยาตน ก็พลันได้ยินข่าวว่าทั้งครอบครัวฉินซวงซวงจะมาเยือน ใบหน้าก็เปลี่ยนสีแทบจะทันที

“ว่ากระไรนะ?”

“มิใช่เพียงคุณหนูเท่านั้นขอรับที่กลับมา กระทั่งเหล่าพี่ป้าน้าอาและหลินฮูหยินก็ยังมาด้วยแล้ว”

“บ่าวไปสอบถามมาบ้างแล้ว ได้ยินว่าคุณหนูสกุลซ่งไปทวงหนี้สินยังจวนตระกูลหลิน เมื่อเห็นว่าสกุลหลินมิอาจคืนเงินให้ได้ก็ยึดบ้านของพวกเขาไปขอรับ”

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา ฉินเจิงและกู้อวิ๋นเวยก็รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบมืดมนลงทันตา

หมายความว่า บุตรสาวบ้านตนกลับไปแล้วไม่เพียงแต่จะไม่มีที่อยู่ อีกทั้งพวกเขายังคิดจะพาทั้งครอบครัวมาอาศัยยังจวนตระกูลฉินด้วยกันอีกอย่างนั้นหรือ?

“สวะนัก! หลินจือเยว่มันช่างสวะสิ้นดี!”

ฉินเจิงอดรนทนไม่ไหวอีกต่อไปจึงระเบิดอารมณ์ด่าทอออกมา “ล้วนเป็นความผิดเจ้าที่เอาแต่ตามใจลูกนัก เมืองหลวงมิขาดบุรุษดีๆ ให้เลือกให้สรร คิดอย่างไรอุตริเลือกที่แย่ที่สุดมา อีกทั้งยังหอบชื่อเสียติดตัวมาเสียเต็มกระบุง!”