บทที่ 416

“พี่สาม ขอเพียงพรุ่งนี้ท่านส่งภาพนี้ออกไป ใต้เท้าเซียวจะต้องดีใจมากแน่ ท่านจะต้องอาศัยโอกาสนี้สานสัมพันธ์ใกล้ชิดกับใต้เท้าเซียวให้ได้!” ฉินซวงซวงพูดกำชับ

ฉินเซี่ยงเหิงโบกมือ “วางใจเถอะ ข้ารู้ต้องทำเยี่ยงไร”

จากนั้น ฮูหยินผู้เฒ่าหลินได้ยินข่าวนี้สีหน้ากลับเปลี่ยนเป็นไม่สบอารมณ์ “จือเยว่ ใช่หรือไม่ว่าภรรยาของเจ้าคนนี้มีใจเป็นอื่น? โอกาสได้ผูกสัมพันธ์อันดีเพียงนี้ นางไม่ให้สามีอย่างเจ้าไปทำ ตรงข้ามกันปล่อยให้พี่ชายของนางไปทำ?”

“นี่คือคิดให้บ้านมารดาดียิ่งขึ้นไป ก็ไม่รู้ว่าจะถีบเจ้าให้พ้นทางยามใด!”

สีหน้าหลินจือเยว่เองก็ไม่สบอารมณ์ ก่อนหน้านี้เคยได้ยินมาว่าใต้เท้าเซียวตามหาภาพวาดหนึ่งอยู่ตลอด น่าเสียดายยังหาไม่พบ

เขาคิดไม่ถึงเลยว่าภายในฝันบอกเหตุของฉินซวงซวงถึงขั้นมีเบาะแสของภาพวาดนี้อยู่ มิหนำซ้ำยังปล่อยให้ฉินเซี่ยงเหิงนำไปถือไว้ในมือแล้ว!

“ซวงซวงรักเพียงข้าผู้เดียว นางไม่มีวันทำเรื่องพรรค์นั้น” หลินจือเยว่พูดอย่างลังเล

“เพียงผู้เดียว? หากนางรักเจ้าเพียงผู้เดียวจริงก็คงไม่นอกใจ ต่อให้นางไม่ชมชอบเหยาจิ่นเฉิง แต่ก็ชมชอบฉู่อ๋อง!”

“ตกลงนางคิดอะไรอยู่ ข้าจะยังไม่รู้อีกหรือ?”

“เมื่อแรกไม่สามารถสานสัมพันธ์กับฉู่อ๋องได้ถึงยอมลดความหวังลงแล้วมาอยู่กับเจ้า ก็เป็นเจ้าที่โง่ หลงกลนางไปแล้ว!”

“หากไม่ใช่เพราะนาง เจ้าคิดดูวันนี้เจ้าจะยังเป็นหลินโหว พี่ใหญ่สกุลซ่ง ยังมีพี่รองล้วนมากความสามารถ เจ้ามีคนช่วยเหลือภายในราชสำนักไม่น้อย ไฉนเลยจะตกลำบากถึงขั้นนี้ได้?”

เพียงฮูหยินผู้เฒ่าหลินพูดถึงฉินซวงซวงก็โมโหหนัก ชีวิตสุขสบายอยู่บนกองเงินกองทองของนางถูกนางแพศยาคนนี้ทำลายไป!

หลินจือเยว่ได้ฟังก็คิดว่าถ้อยคำนี้มีเหตุผล ดูชีวิตของสกุลซ่งในตอนนี้สุขสบายมากเพียงใด?

เดิมทีซ่งเยี่ยนโจวและเขาเป็นสหายที่ดีต่อกัน ซ่งอี้อันยังมีความสามารถอีกด้วย หลังเข้ารับตำแหน่งขุนนางจะต้องได้รับหน้าที่สำคัญ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงซ่งรั่วเจินและซ่งจิ่งเซินที่มีความสามารถทางการค้า

ร้านรวงภายในเมืองหลวงมากมายล้วนเป็นของพวกเขา หากได้แต่งกับนาง บัดนี้เขาก็ได้ใช้ชีวิตอยู่อย่างสุขสบาย เดิมทีก็ไม่ต้องกังวลอะไร

เพียงน่าเสียดาย...ต่อให้ตอนนี้เขานึกเสียใจภายหลังก็ไม่ทันเสียแล้ว ซ่งรั่วเจินไม่มีเยื่อใยให้เขาแล้วจริงๆ!