บทที่ 417

ณ สกุลซุน

“ตกลงพี่สาวของเจ้าเป็นอะไรไป? มิใช่พูดว่าช่วยพวกเราไปขอความเมตตาที่จวนเซียงอ๋องหรือ? เหตุใดฮั่นเฟยยังอยู่ในคุกอีกเล่า?”

ซุนกังเจิ้งถามด้วยน้ำเสียงเจือความสงสัย ไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

“ท่านพี่ พี่สาวของข้าจะต้องพูดไปแล้วแน่ ทว่าแต่ไหนแต่ไรมาเซียงอ๋องก็อารมณ์รุนแรง พระชายาเซียงอ๋องเองก็เห็นซื่อจือเป็นสมบัติล้ำค่า ใช่หรือไม่ว่าขอความเมตตาไปก็ไร้ประโยชน์?”

สีหน้าหลิ่วเฟยเยี่ยนไม่สบอารมณ์ พวกเขาคิดหาหนทางทั้งหมดแล้ว ลงท้ายทำได้เพียงฝากความหวังไว้ที่หลิ่วหรูเยียน

“หึ...” ซุนกังเจิ้งแค่นหัวเราะเสียงเย็นทีหนึ่ง “ข้าถามมาก่อนแล้ว เจ้ารู้หรือไม่ว่าเพราะเหตุใดเซียงอ๋องจึงเชิญบ้านของพี่สาวเจ้าไป?”

“เพราะเหตุใด?”

“เพราะซ่งรั่วเจินมีบุญคุณช่วยชีวิตซื่อจื่ออย่างไรเล่า ตอนนั้นซื่อจื่อเป็นขอทานเกือบหิวตายไป เป็นซ่งรั่วเจินมอบเงินให้เขาหนึ่งก้อน นี่ถึงทำให้เขามีชีวิตรอดปลอดภัยอยู่ได้”

“เจ้าพูดเถอะ บุญคุณยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้ ขอเพียงนางเอ่ยปาก หรือว่าจวนเซียงอ๋องจะยังไม่รับปากอีก?”

“เห็นได้อย่างชัดเจนว่าพวกเขาไม่คิดช่วย! ในงานเลี้ยงคืนนั้นไม่ทำแม้แต่เอ่ยถึง!”

ซุนกังเจิ้งยิ่งพูดก็ยิ่งโมโห “วันนี้ฮั่นเฟยอยู่ในคุกยังถูกตีอีกด้วย หลายปีมานี้เขาอยู่อย่างสุขสบายมาโดยตลอด แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยได้รับความลำบากเช่นนี้มาก่อน”

“อะไรนะ?” สีหน้าหลิ่วเฟยเยี่ยนเปลี่ยนไป “ฮั่นเฟยเหตุใดจู่ๆ จึงถูกตีได้เล่า?”

“เกรงว่าเป็นเพราะพวกผู้คุมเหล่านั้นเองก็ได้ยินเรื่องของจวนเซียงอ๋อง จงใจหาเหตุผลทุบตีเขา ก็เพื่อแสดงความเป็นมิตรต่อจวนเซียงอ๋อง”

“ยังไม่ต้องพูดถึงผู้คุมเช่นนี้เลย แม้แต่พี่สาวของเจ้าก็เป็นเช่นนี้มิใช่หรือ? เพื่อประจบเอาใจเซียงอ๋อง เดิมทีก็ไม่ตระหนักถึงพวกเราญาติเหล่านี้ น่ากลัวว่ายังอยากให้ฮั่นเฟยถูกทรมานจนตาย แสดงให้เห็นว่าพวกเขายอมทำลายญาติพี่น้องได้เพื่อคุณธรรม!”

หลิ่วเฟยเยี่ยนโมโหมากขึ้นเรื่อยๆ ไฉนเลยยังจะสามารถอดกลั้นได้อีก?

นางผุดลุกขึ้นในทันใด “ข้าจะไปหาท่านแม่เดี๋ยวนี้เลย เรื่องนี้พี่สาวจะต้องมอบคำอธิบายให้พวกเราอย่างหนึ่ง!”