บทที่ 6

ซูมู่หยุนเงยหน้ามองประตู เห็นแต่พระชายารองจ้าวเดินเข้ามาอย่างหยิ่งผยอง เครื่องประดับทองคำอยู่ในมวยผมของนางแกว่งไปมาในแต่ละย่างก้าว ซูมู่หยุนไขว้ขาแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “บังเอิญเสียจริง กำลังพูดถึงอยู่พอดีเลย”

พระชายารองจ้าวมองซูมู่หยุนอย่างไม่เกรงใจ ได้ยินซูมู่ฉิงบอกว่าซูมู่หยุนเป็นคนบ้าและขี้ขลาด นางใช้ชีวิตในจวนผิงป๋อโหวแย่ยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉาน ตอนนี้ดูท่าทางนี้แล้ว กลับไม่มีแววความโง่เขลาอย่างที่ซูมู่ฉิงพูดถึงเลย ในใจนางจึงเริ่มสงสัยขึ้นมาทันที

“เจ้ามาพอดี” ซูมู่หยุนพูดขึ้นก่ิน “คนในครัวบอกว่า ต่อไปอาหารของข้าก็มีแต่โจ๊กขาว เจ้าเป็นคนสั่งหรือเปล่า?” แม้ว่าน้ำเสียงจะเบา แต่คำพูดกลับไม่สามารถละเลยได้

พระชายารองจ้าวหัวเราะเยาะ “ซูซูมู่หยุน เจ้าคงไม่คิดว่าการที่เจ้าแต่งงานเข้าจวน แล้วเจ้ายกระดับเป็นคนสำคัญได้หรอกใช่ไหม？ ข้าจะบอกอะไรเจ้าให้นะ ในจวนผิงป๋อโหวเจ้าเคยกินอะไร ในจวนอ๋องเจ้าก็จะได้กินอย่างนั้น เจ้าเป็นเพียงผู้หญิงชั้นต่ำที่เกิดจากอนุ เจ้าจะมีคุณสมบัติเป็นพระชายารองของท่านอ๋องได้อย่างไร ช่างเพ้อฝันจริง ๆ ! เอามา!

นางตะโกนออกมา สาวใช้ที่อยู่ด้านข้างก็เดินมาพร้อมกับชามยาและสั่งว่า “ดื่มมันซะ!”

ซูมู่หยุนขมวดคิ้วผ่อนคลายอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเยาะเย้ยว่า “ประการแรก ข้ามีคุณสมบัติเป็นพระชายารองของท่านอ๋องหรือไม่ หาได้ขึ้นอยู่กับเจ้าไม่ ประการที่สอง ยานี้ ข้าจะไม่ดื่มหรอก” นางได้กลิ่นกลิ่นฉุนของยาจากระยะไกล พระชายารองจ้าวขอให้นางดื่มยาป้องกันการตั้งครรภ์อย่างโจ่งแจ้ง ไม่ต้องบอกว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างนางกับหนานกงเฉินเลย ต่อให้มี แล้วจ้าวฉินเอ๋อร์นำมันมา นางก็จะไม่แตะต้อง