บทที่ 7

สาวใช้อีกคนหนึ่งตกใจกลัวทันที เมื่อพระชายารองจ้าวเห็นดังนั้น นางก็ตะโกนด้วยความโกรธว่า “มัวแต่ทำอะไรยืนอยู่ตรงนั้น ทำไมไม่รีบจับนางไว้！”

สาวใช้กลับมามีสติได้ทันที เอื้อมมือไปจะจับซูมู่หยุนไว้ ซูมู่หยุนเตะที่หน้าอกของนาง สาวใช้ร้องอย่างเจ็บปวด ชนเข้ากับจ้าวฉินเอ๋อร์โดยไม่ได้ตั้งใจ สาวใช้ที่อยู่ข้าง ๆ ก็รีบปกป้องจ้าวฉินเอ๋อร์แล้วถอยกลับ เมื่อเห็นแบบนี้ จ้าวฉินเอ๋อร์อร์ก็พูดจาดูถูกเย็นชาว่า “ลูกอนุก็คือลูกอนุ เจ้าเป็นคนต้อยต่ำและหยาบคาย ไม่มีการศึกษาเลย จวนอ๋องมีคนอย่างเจ้าช่างเป็นความอัปยศอดสู”

ซูมู่หยุนเงยหน้าขึ้นทันที สายตาคมมองตรงไปที่พระชายารองจ้าว พระชายารองจ้าวตกใจกับสายตาเช่นนี้ พอตั้งสติได้ก็รู้สึกโกรธทันที นางถูกคนแบบนางข่มขู่งั้นหรือ? พระชายารองจ้าวด่าด้วยความโกรธว่า “เจ้ามันก็แค่คนโง่ เจ้าคิดว่าท่านอ๋องจะเข้าข้างเจ้าจริง ๆ หรือ เจ้ากล้าดียังไงมาจ้องข้า ข้าจะควักลูกตาของเจ้าออกมาเสีย! มานี่ มาจับตัวนางไว้！”

“ถ้าเจ้าควักได้ก็เข้ามาควักสิ!” ซูมู่หยุนพูดเยาะเย้ย

จากนั้นก็ก้าวไปข้างหน้าทันที กดหัวของนางลงบนโต๊ะอย่างแรง พระชายารองจ้าวร้องอย่างเจ็บปวด สาวใช้ที่อยู่ข้าง ๆ กําลังจะก้าวไปเข้าไป แต่ก็ต้องตกใจเมื่อเห็นสายตาของซูซูมู่หยุน

“ซูซูมู่หยุน เจ้าคิดทำอันใด？ ถ้าเจ้าทำแบบนี้กับข้า ข้าจะไม่มีวันปล่อยเจ้าไปแน่!” พระชายารองจ้าวรู้สึกกลัวหลังจากรู้ตัว นางถูกซูมู่หยุนตรึงไว้บนโต๊ะ ไม่สามารถขยับตัวได้ และตะโกนด้วยเสียงแหลม

ซูมู่หยุนหยิบชามยาขึ้นมา แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ยานี้ข้าไม่ดื่ม แต่ข้าไม่อยากทิ้งมันไป ถ้าอย่างนั้นขอฝากไว้กับพระชายารองจ้าวแล้วกันนะ” พูดพลางเทยาทั้งหมดบนใบหน้าของพระชายารองจ้าว

ยาที่ยังคงร้อนอยู่ทำให้พระชายารองจ้าวกรีดร้อง ใบหน้าของพระชายารองจ้าวเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที นางกัดฟันและด่าว่า “ซูซูมู่หยุน เจ้าหยุดนะ เจ้าทำเช่นนี้กับข้า ฝ่าบาทจะไม่ปล่อยเจ้าไปแน่！”