บทที่ 8

“พระชายารองจ้าวแสร้งทำเป็นมีอำนาจในจวนมานานแล้วใช่ไหม?” ซูมู่หยุนตอบหนึ่งประโยค

เสี่ยวเถาขมวดคิ้วพร้อมเตือนว่า “พระชายาเพคะ ไม่ว่าอย่างไรเสีย พระชายารองจ้าวก็เป็นพระชายารองที่ได้รับการแต่งตั้งโดยไท่โฮ่วของท่านอ๋อง พระนางทรงแต่งเข้าจวนมานานแล้ว ทุกคนในจวนก็เป็นของนาง ตอนนี้ท่านทำให้นางขุ่นเคือง ต่อไปอาจจะต้องเผชิญกับความยากลำบาก ารที่ท่านลงมือครั้งนี้ถือว่าท่านเสียเปรียบ ท่านอ๋องจะเข้าข้างนางแน่นอน”

“ข้าลงมืออย่างนั้นหรือ?” ซูมู่หยุนเหลือบมองที่เสี่ยวเถา แล้วพูดว่า “เจ้าตาบอดหรือ? ถ้านางไม่ทำแล้วข้าจะทำได้อย่างไร？”

เสี่ยวเถาพูดด้วยสีหน้าเป็นกังวลว่า “แต่สุดท้ายพระชายารองจ้าวก็เป็นฝ่ายถูกรังแกนะเพคะ พระชายา พระชายารองจ้าวไปหาท่านอ๋องด้วยสภาพเช่นนั้น พูดอย่างไรก็ดูมีเหตุผลนะเพคะ”

ซูมู่หยุนสะบัดมือ “เอาล่ะ ข้ารู้แล้ว หนานกงเฉินมาก็ดีเหมือนกัน ข้าจะได้ไม่ต้องไปหาเขา” พอคิดแล้วก็ยืนขึ้นแล้วพูดว่า “เสี่ยวเถา เจ้ากับข้าไปเดินเล่นกันเถอะ”

เมื่อเห็นว่าซูมู่หยุนไม่ฟัง เสี่ยวเถาก็ทำได้เพียงเดินตามหลังไป แล้วแอบถอนหายใจ

เสี่ยวชุ่ยที่อยู่ข้าง ๆ ไม่ได้พูดอะไรเลย ในสายตาของนาง ซูมู่หยุนก็เหมือนกับที่พระชายารองจ้าวพูด เป็นเพียงคนโง่ที่เกิดจากอนุ จะพยายามสักเพียงไหนก็ไม่สามารถยกระดับตัวเองขึ้นมาได้หรอก

ณ ห้องอักษร ทิงเฟิงกำลังรายงานข้อมูลที่เขาพบกลับมา ซูมู่หยุนเป็นลูกสาวของอนุภรรยาคนที่ห้าของจวนผิงป๋อโหว ก็คือพระชายารองซูที่แต่งงานมาแทนซูมู่ฉิง ในช่วงปีแรก ๆ มีข่าวลือในจวนผิงป๋อโหวว่าเดิมทีนางจิตใจบกพร่องและไม่ได้รับความสนใจเลย ตอนอยู่ที่จวนโหว ชีวิตของนางเต็มไปด้วยความลำบาก และแม้แต่คนรับใช้ก็ยังสามารถระบายความคับข้องใจกับนางอย่างไรก็ได้

อาจกล่าวได้ว่า ซูมู่หยุนสร้างความอับอายให้จวนผิงป๋อโหว ท่านโหวอับอายที่จะพูดถึงลูกสาวคนนี้ต่อหน้าคนอื่นและสั่งให้คนในจวนห้ามพูดถึงนางอีก แล้วเลูกสาวของอนุภรรยาคนที่ห้าก็ค่อย ๆ จางหายไปจากสายตาของผู้คน จนกระทั่งจักรพรรดิได้พระราชทานลูกสาวคนที่สองของจวนผิงป๋อโหวให้เป็นพระชายารองของหนานกงเฉิน ชื่อเสียงของหนานกงเฉินไม่ดีเหมือนแต่ก่อน ความพ่ายแพ้เมื่อห้าปีก่อนทําให้รูปลักษณ์ของเขาถูกทําลาย และกลายเป็นคนนิสัยไม่มั่นคง ผิงป๋อโหวย่อมไม่ยอมให้ลูกสาวของเขาแต่งงานกับกับองค์ชายที่ถูกทอดทิ้ง

ดังนั้นเขาจึงให้ซูมู่หยุนคนโง่ที่ไม่จําเป็นแต่งงานแทน สิ่งที่เกิดขึ้นแล้วไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขได้ แม้ว่าจะอยากสอบสวนในภายหลังมันก็สายเกินไปแล้ว