ตอนที่ 6 รังแกคนถึงบ้าน

บทที่ 6

รังแกคนถึงบ้าน

“ท่านแม่?”

เฉิงเอ๋อร์กับเป่าเอ๋อร์เข้ามากุมมือท่านแม่ทั้งซ้ายและขวา สีหน้าเป็นกังวล

จากประสบการณ์ที่ผ่านมา ทุกครั้งที่แม่ของตงตงมาหาเรื่องท่านแม่ถึงบ้าน คนที่ถูกทำร้ายมักจะท่านแม่ของพวกเขา

ร่างกายและจิตใจของท่านแม่บอบบางมาก ทางนั้นด่ามานิดหน่อยก็ทำให้ท่านแม่ร้องไห้และซึมไปหลายวัน พอตงตงตะโกนว่าจะไปฟ้องแม่ เด็กทั้งสองก็เลยกลัวว่าแม่ของตงตงจะมาหาเรื่องแม่ของพวกเขาถึงบ้านเหมือนทุกครั้ง ถ้าท่านแม่ล้มป่วยไปอีกจะทำอย่างไร

“พวกเจ้าไม่ต้องกังวลไป แม่ไม่ได้ขี้ขลาดเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เชื่อแม่สิ”

ได้ยินแบบนั้น เฉิงเอ๋อร์เม้มปากมองท่านแม่ ตอนแรกสายตาของเด็กน้อยไม่ค่อยวางใจเท่าไร แต่สักพักถึงยอมพยักหน้า

“ข้าเชื่อท่านแม่”

ไม่รู้ทำไม ถึงได้รู้สึกว่าท่านแม่ในตอนนี้เข้มแข็งกว่าเมื่อก่อน และไม่ว่าท่านแม่จะพูดอะไร น่าเชื่อถือไปหมด

“ท่านแม่…”

เป่าเอ๋อร์เขย่าแขนลู่ซินฟาง

“มีอะไรจ๊ะ เป่าเอ๋อร์ของแม่”

“ท่านแม่ไม่ได้ขโมยของคนอื่น เป่าเอ๋อร์เชื่อท่าน”

ลู่ซินฟางมองลูกทั้งสองด้วยความเอ็นดู ก่อนจะลูบศีรษะเล็กๆ แล้วสอนบางอย่าง

“เฉิงเอ๋อร์ เป่าเอ๋อร์ ฟังแม่ให้ดีนะ การลักเล็กขโมยน้อย การโป้ปด การใส่ร้ายผู้อื่น ล้วนเป็นนิสัยของคนไม่ดี พวกเจ้าห้ามทำเด็ดขาด”

“เหมือนอย่างตงตง?” เป่าเอ๋อร์ถาม ดวงตากลมโตมองท่านแม่แป๋วแว๋ว

“ใช่ เหมือนอย่างตงตงที่พูดจาใส่ร้ายผู้อื่น แล้วก็นะ หากคราวหน้าคราวหลัง ตงตงมารังแกพวกเจ้าอีกก็สู้กลับไป เขาผลักพวกเจ้า พวกเจ้าก็ผลักเขาคืนบ้าง”

“สู้ได้หรือ” เฉิงเอ๋อร์ถาม

“ทำไมจะไม่ได้เล่า” พูดอย่างนั้นก็นึกได้ว่าตงตงอายุมากกว่า ตัวใหญ่กว่า ย่อมแรงเยอะกว่า ถ้าว่าด้วยเรื่องกำลัง ลูกของนางเสียเปรียบแน่นอน ดังนั้นนางจึงเสริมว่า “ถ้าสู้ด้วยกำลังไม่ได้ก็ใช้สมอง อีกฝ่ายกลัวอะไร พวกเจ้าก็ใช้สิ่งนั้นมาสู้ เหมือนอย่างที่แม่ทำเมื่อกี้ พวกนั้นไม่อยากเห็นพวกเจ้ากินของดีๆ มีชีวิตดีๆ แต่ต่อจากนี้ไปแม่จะทำให้พวกเจ้าได้มีชีวิตที่ดี กินของอร่อยๆ ทุกวัน”

“พวกเราจะได้กินเนื้อทุกวันเลยหรือ”

พอนึกถึงเนื้อ ดวงตาของเป่าเอ๋อร์ก็เป็นประกาย

“เจ้านี่นะ ชอบกินเนื้อขนาดนั้นเลยหรือ”

“อื้อ ชอบมาก”

ลู่ซินฟางหัวเราะเบาๆ ให้กับความไร้เดียงสาของเป่าเอ๋อร์

“ท่านแม่” เฉิงเอ๋อร์ร้องเรียก

“หือ?”

“บ้านของตงตงรวยกว่าพวกเรา ถ้าพวกเราสู้กลับไปแล้วทำให้ท่านแม่เดือดร้อน ท่านจะทำยังไง” เฉิงเอ๋อร์ไม่วายถามต่อ

“ถึงตอนนี้พวกเราจะไม่มีเงิน แต่ใช่ว่าอนาคตจะเป็นแบบนี้ไปตลอด ยังมีบางเรื่องที่พวกเจ้าคิดผิด คนไม่มีเงินใช่ว่าจะลุกขึ้นสู้ไม่ได้”

เด็กทั้งสองพยักหน้าแรงๆ

“พวกเราเข้าใจแล้ว”

“ต่อไปพวกเราจะมีเงินด้วย”

ถ้าการมีเรื่องกับแม่ของตงตงกลายเป็นเรื่องใหญ่ อย่างมากก็แค่ซ่อนลูกๆ ในโลกต่างมิติ เรื่องซาลงค่อยพาพวกเขาออกมา แต่นางคิดว่าคงไม่มีวันนั้น

“เข้าบ้านกันเถอะ”

พอพูดจบ ลู่ซินฟางจูงมือเฉิงเอ๋อร์กับเป่าเอ๋อร์เดินเข้าบ้าน

ก่อนหน้านี้ลู่ซินฟางผ่าฟืนค้างไว้ พอจูงมือลูกๆ กลับเข้าบ้าน นางก็ไปเก็บขวานไว้ในที่ที่ปลอดภัย ล้างไม้ล้างมือเตรียมนวดแป้งทำของว่าง

ผ่านไปไม่นาน เสียงโวยวายของเจียงลิ่วก็ดังขึ้นที่หน้าประตู