ตอนที่ 7 เงินก้อนแรก

บทที่ 7

เงินก้อนแรก

ลู่ซินฟางมีทักษะการต่อสู้จากมิติมาบ้างเล็กน้อย ค่อนข้างมั่นใจว่าตนหลบหลีกและสวนกลับเจียงลิ่วได้

ในโลกเดิม มนุษย์ที่ถูกปลุกพลังเป็นฮันเตอร์ล้วนมีฝีมือด้านการต่อสู้ทั้งนั้น ลู่ซินฟางก็อยากต่อสู้เป็นบ้าง หากก็หวาดกลัวเกินกว่าจะออกไปเผชิญหน้ากับมอนสเตอร์ นางจึงแอบมาฝึกฝนในมิติต่างโลก หลินแนะนำนางหลายๆ อย่าง

ถึงแม้ฝีมือของนางไม่ได้เก่งกาจอะไร อาจเรียกว่าฮันเตอร์ไม่ได้ แต่ก็พอยิ่งธนูแม่น ใช้มีดสั้นได้ กระโดดหลบและวิ่งได้เร็ว

ดังนั้นนางไม่กลัวว่าเจียงลิ่วจะบุกเข้ามาตบตี เกรงก็แต่ว่าจะทำให้พวกเด็กๆ ต้องถูกลูกหลง

เคราะห์ยังดี อยู่ๆ เจียงลิ่วก็ชะงักและมีสีหน้าลังเล

“ไม่เข้ามาแล้วรึ”

หญิงสาวยังคงเท้าเอวถามอย่างเยือกเย็น

การกระทำที่ใช้กำลังแม้เป็นตัวอย่างไม่ดี หากก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ประกาศให้ทุกคนรู้ว่าต่อจากนี้นางจะไม่ยอมให้กับเจียงลิ่วหรือใครหน้าไหนก็ตามเข้ามาทำร้าย

“โบราณว่าอย่าสู้กับหมาจนตรอก ครั้งนี้ฝากไว้ก่อนเถอะ”

ถือว่าเจียงลิ่วยังรู้ตัว เวลาหมาจนตรอกกัดคน มันจะกัดไม่ปล่อย ลู่ซินฟางตั้งใจจะจัดการเจียงลิ่วให้รู้สำนึก

“พร้อมเมื่อไรก็มาเอาคืนล่ะ!” ลู่ซินฟางตะโกนกลับไป

เจียงลิ่วเดาะลิ้น ก่อนจูงมือตงตงออกจากกระท่อมหลังเล็กของลู่ซินฟาง

“ท่านแม่...” เป่าเอ๋อร์เข้ามากุมมือมารดา

“ทำไมนางเปลี่ยนใจ” เฉิงเอ่อร์เอ่ยถาม

จากความทรงจำของลู่ซินฟางคนเก่า แม้เจียงลิ่วจะชอบมาหาเรื่องลู่ซินฟางบ่อย แต่ก็แค่พูดจาเสียดสีทำร้ายจิตใจเท่านั้น ไม่เคยวางหมัดวางมวยกันจริงๆ สักที พอเห็นลู่ซินฟางลุกขึ้นสู้ คงเกิดกลัวขึ้นมากระมัง เผลอๆ คนอย่างเจียงลิ่วก็ดีแค่ปากนั่นแหละ

“ไม่ว่าเจียงลิ่วจะคิดยังไงก็ไม่สำคัญ หากเราแสดงจุดยืนว่าไม่ยอม ก็ทำให้อีกฝ่ายรู้ว่าเราไม่ได้สิ้นไร้ไม้ตอก ยอมให้ถูกรังแกง่ายๆ”

เด็กทั้งสองมองมารดาตาแป๋ว ไม่รู้ว่าเข้าใจในสิ่งที่นางพูดหรือไม่ สักครู่ใหญ่ๆ เฉิงเอ๋อร์กับเป่าเอ๋อร์พยักหน้าแรงๆ ทั้งยังมองท่านแม่เปลี่ยนไปจากเดิม

หลังจากนั้นเจียงลิ่วก็ไม่ได้มาวุ่นวายกับลู่ซินฟางอีก ตงตงก็ด้วย ลู่ซินฟางจึงมีเวลาได้หายใจ

หลายวันถัดมา รองเท้าเชือกฟางถูกถักออกมาได้อีก 4 คู่ เป็นรองเท้าสำหรับเด็กชาย 2 คู่ และรองเท้าสำหรับเด็กผู้หญิง 2 คู่

รองเท้าของเด็กผู้หญิงนั้น ลู่ซินฟางประดับดอกไม้ที่ถักจากเชือกฟาง พอได้นางแบบตัวน้อยอย่างเฉิงเอ๋อร์กับเป่าเอ๋อร์สวมใส่ รองเท้าก็ยิ่งดูน่ารักน่าสนใจ

จากคำแนะนำของชิงเหลียน เถ้าแก่หลี่ เจ้าของร้านค้าขายของสารพัดที่อยู่ในเมือง รับฝากขายของหน้าร้าน โดยจ่ายค่าธรรมเนียมเริ่มต้นชิ้นละ 2 เหรียญ ตามแต่ราคาของสินค้า

ลู่ซินฟางมองว่าเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีจึงเอารองเท้าฟางไปฝากขายที่ร้านเถ้าแก่หลี่

เถ้าแก่หลี่เป็นชายชราอายุ 60 ต้นๆ ด้วยความที่เคยเห็นรองเท้าประดับดอกไม้ครั้งแรก ตอนแรกที่เห็นรองเท้าของลู่ซินฟาง สีหน้าของเถ้าแก่หลี่จึงแสดงออกอย่างแปลกใจ