ตอนที่ 8 แผนในอนาคต

บทที่ 8

แผนในอนาคต

ค่ำคืนนั้น ลู่ซินฟางเปิดประตู ข้ามฝั่งมาที่มิติ

สายลมเจือกลิ่นอายสดชื่นโชยปะทะใบหน้า ทุ่งหญ้าสีเขียว สวนผลไม้ พืชไร่ในท้องนา อุดมสมบูรณ์ราวกับถูกหยุดเวลาไว้

ตอนนั้นเอง หลินบินเข้ามานั่งบนหัวไหล่ กอดลู่ซินฟางด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

“เจ้านาย!”

“หลิน...” ลู่ซินฟางทักทายภูตน้อย ก่อนจะหยิบรองเท้าฟางเล็กๆ ขนาดเท่ากับของตุ๊กตาออกมา “นี่รองเท้าฟาง ข้าถักมาให้”

“ว้าว น่ารักจังเลย”

เพราะดีใจที่ได้รับของขวัญจากเจ้านาย ภูตน้อยกระโดดกลางอากาศไม่หยุด

ลู่ซินฟางหัวเราะชอบใจ จากนั้นช่วยสวมรองเท้าให้กับหลิน

“พอดีเปะเลย”

“นั่นสิ ใส่ได้พอดีเลย”

“เจ้านาย หลินจะชงชาให้ ไปที่บ้านกันเถอะ”

ภูตน้อยพูดพร้อมกับจูงมือลู่ซินฟางไปที่บ้านไม้ รูปทรงแบบยุโรป

บ้านไม้หลังนี้ ลู่ซินฟางกับสัตว์อสูรที่เข้ามาขอเป็นพันธมิตรช่วยกันสร้างขึ้นมา อันที่จริง ทั้งบ้านทั้งสวนและไร่นาในมิตินี้ส่วนใหญ่พวกสัตว์อสูรเป็นทำ ทั้งยังช่วยดูแลให้มีสภาพสมบูรณ์

พอเข้ามาในบ้าน ลู่ซินฟางนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ หลินรินชาคาโมมายล์กลิ่นหอมกรุ่นให้กับลู่ซินฟาง

“หอมมากเลย หลินชงเองเหรอ”

“ใช่แล้ว หลินชงชาเองละ”

เมื่อก่อนลู่ซินฟางได้นำดอกคาโมมายล์เข้ามาปลูกที่นี่ ตอนแรกเห็นว่าสวยดี ต่อมา นางเริ่มนำไปตากแห้งแล้วทำเป็นชา

ไม่เพียงแค่ดอกคาโมมายล์ ยังมีดอกไม้หลายชนิดและสมุนไพรต่างๆ มากมาย อย่างเช่นดอกกุหลาบและดอกมะลิ

“ท่านซินฟาง ขนมขอรับ”

ชายหนุ่มผมยาวสีขาวเงิน ตรงขมับทั้งสองข้างมีหูของหมาป่าสีขาว เดินเข้ามาพร้อมกับคาราเมลคัสตาร์ดเค้กเนื้อนิ่ม แค่ได้กลิ่นหอมหวาน ลู่ซินฟางก็แทบน้ำตาไหล

ฮือ...ไม่ได้กินของอร่อยๆ แบบนี้มานานแล้ว!

อยากเอากลับไปให้เฉิงเอ๋อร์กับเป่าเอ๋อร์กินด้วยจังเลย

“ยังมีอีกนะขอรับ” พ่อบ้านหมาป่าพูดด้วยรอยยิ้มเหมือนเดาความคิดของลู่ซินฟางออก

พ่อบ้านหมาป่าตนนี้ เป็นหนึ่งในสัตว์อสูรที่อยู่ในมิติมาก่อน เพราะอาณาเขตที่พวกเขาอาศัยอยู่แห้งแล้ง หาของกินไม่ได้ ตอนแรกก็ตั้งใจจะมาขอพักพิงชั่วคราว แล้วค่อยออกเดินทางหาที่อยู่กันใหม่ แต่ลู่ซินฟางเสนอให้เผ่าหมาป่ามาช่วยทำงานในไร่ โดยแลกกับอาหาร และที่อยู่อาศัย เพื่อพวกเขาไม่ต้องเดินทางเร่ร่อนไปทั่ว

ภายหลังลู่ซินฟางตั้งชื่อให้หมาป่าหนุ่มตนนี้ว่า ‘หลางไป๋’ เพราะเขามีขนสีขาวเงิน

พวกพ้องของหลางไป๋สร้างหมู่บ้านเล็กๆ อยู่ในป่า คอยไล่สัตว์ที่มาก่อกวนในไร่ และดูแลเรื่องผลผลิต มีก็แต่เจ้าตัวที่ขอทำงานเป็นพ่อบ้าน

“หลางไป๋ เจ้าก็มานั่งดื่มชากินขนมด้วยกันสิ”

ตลอดสิบปีที่ลู่ซินฟางริเริ่มพัฒนาที่ดินแถบนี้จนกลายเป็นฟาร์ม และต่อให้หลินจะเรียกนางว่าเจ้านาย แต่นางไม่เคยทำตัวยิ่งใหญ่ เพราะนางเองก็เป็นผู้อาศัยไม่ต่างจากเผ่าพันธุ์อื่นๆ

หลางไป๋เตรียมชากับขนมในส่วนของตัวเอง แล้วมานั่งร่วมดื่มชาด้วยกัน

ระหว่างดื่มด่ำกับชาหอมๆ กับขนมแสนอร่อย ลู่ซินฟางเล่าเรื่องข้างนอกให้ทั้งสองฟัง พร้อมทั้งหยิบเหรียญทองแดงออกมา

“นี่ก็คือเงินที่เจ้านายใช้ในตอนนี้เหรอ”

“ใช่แล้วละ นี่ก็คือเงินให้ยุคโบราณ” นางพยักหน้าตอบ จากนั้นก็รบกวนให้หลินช่วยก๊อปปี้เงินเหรียญขึ้นมาจำนวนหนึ่ง