ตอนที่ 9 ผิงกั๋วเปรี้ยว

บทที่ 9

ผิงกั๋วเปรี้ยว

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากทำงานหลักๆ เสร็จแล้ว ลู่ซินฟางหยิบตะกร้าผิงกั่ว(แอปเปิล) เทลงในถังไม้ ตักน้ำล้างให้สะอาด

เฉิงเอ๋อร์กับเป่าเอ๋อร์ไม่เข้าใจว่าทำไมท่านแม่ถึงเก็บผิงกั่วเปรี้ยวกลับมา แต่ก็ยังอุตส่าห์มาช่วยมารดาล้างผลผิงกั่ว

พอล้างเสร็จก็นำไปผึ่งในกระจาดจนแห้ง

ถึงอย่างนั้นเด็กน้อยทั้งสองกลับมองมารดาและมองผิงกั่วสลับไปมาด้วยความสงสัย

“ท่านแม่ ผิงกั่วมีรสเปรี้ยว ท่านแม่เก็บมาทำไมเยอะแยะ”

ในที่สุดเฉิงเอ๋อร์ก็อดทนไม่ไหวเอ่ยถามออกมา

เป่าเอ๋อร์รอฟังคำตอบด้วยตาแป๋วแว๋ว

ลู่ซินฟางยิ้มให้ลูกชายลูกสาว

ถูกต้อง ผิงกั่วในโลกนี้มีรสเปรี้ยว ตอนเข้าป่าครั้งก่อน นางเห็นผิงกั่วหล่นเต็มพื้น รู้สึกเสียดายจึงเก็บขึ้นมา กัดกินคำแรกก็ต้องร้อง ยี๋

มิน่าเล่า ทำไมชาวบ้านแถวนี้ถึงปล่อยให้ผิงกั่วหล่นเต็มพื้น ถ้าหวานอร่อยก็คงไม่ถึงปากของนางสินะ

หากนั่นไม่ใช่ประเด็นหลัก ผิงกั่วที่เห็นเต็มตะกร้านี้ ส่วนหนึ่งเก็บมาจากในป่า อีกส่วนหนึ่งนำออกมาจากจากมิติ

ผิงกั่วจากโลกนั้นรสชาติหวานกรอบอร่อย ผลแดงฉ่ำ ถึงอยากจะนำออกมาขาย แต่อย่างที่รู้ๆ กันดี ผิงกั่วในโลกนี้เปรี้ยว ไม่อร่อย ถ้านำไปขายสดๆ ทั้งลูกย่อมไม่มีใครอยากซื้อ ฉะนั้นแล้ว ลู่ซินฟางจึงอยากทดลองนำมาแปรรูปให้ดูน่ากิน แน่นอน รสชาติต้องอร่อยด้วย

“เดี๋ยวพวกเจ้าก็รู้” นางพูดด้วยสีหน้าลึกลับ

เด็กๆ เอียงศีรษะซ้ายทีขวาทีด้วยความสงสัย

เฉิงเอ๋อร์กับเป่าเอ๋อร์หน้าตาน่ารักเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ก่อนหน้านั้นแม่ลูกบ้านนี้อยู่กันอย่างอัตคัด อดมื้อกินมื้อ ร่างกายเลยผอมกระร่อง แต่เมื่อได้กินอิ่มนอนหลับ ร่างกายผอมแห้งของพวกเขาจึงเริ่มมีเนื้อมีหนัง แก้มที่เคยซูบตอบตอนนี้กลมป่องเหมือนกับกระรอก พอทำท่าสงสัยก็ยิ่งดูน่ารักขึ้นไปอีก

ก่อนจะกลายเป็นคุณแม่คลั่งรักลูกแฝด ลู่ซินฟางกระแอมกลบเกลื่อน จากนั้นบอกให้เด็กๆ ไปนั่งพัก

หญิงสาวเริ่มตั้งเตาเคี่ยวน้ำตาล ผสมน้ำผึ้งเล็กน้อยเพื่อเพิ่มกลิ่นหอมละมุน

เมื่อน้ำตาลเคี่ยวได้ที่ ลู่ซินฟางยกกระทะลง พักเอาไว้สักครู่แล้วค่อยนำผิงกั่วเสียบไม้จุ่มลงไป

…แต่นแต้น ผิงกั่วเคลือบน้ำตาลเสร็จสมบูรณ์!

“ท่านแม่ ท่านแม่...มันคืออะไรหรือ”

เป่าเอ๋อร์ตาเป็นประกายขณะมองความแวววาวของน้ำตาลเชื่อมที่เคลือบผลผิงกั่ว รู้ดีว่าผิงกั่วเปรี้ยวมาก แต่น้ำตาลฉ่ำวาวทำไมดูน่าอร่อยจัง!

“นี่คือผิงกั่วเคลือบน้ำตาลน่ะลูก” ลู่ซินฟางตอบพร้อมกับหยิบผิงกั่วเคลือบน้ำตาลส่งให้เป่าเอ๋อร์หนึ่งไม้ “เจ้าลองชิมดู กัดให้ถึงเนื้อผิงกั่วนะ แล้วบอกแม่ว่ามีรสชาติอย่างไร”

เด็กหญิงตัวน้อยเช็ดน้ำลาย จากนั้นรับไม้ผิงกั่วมาจากท่านแม่

เฉิงเอ๋อร์ส่ายหน้าพร้อมกรอกตาเบาๆ

น้องสาวของเขา นับวันจะยิ่งตระกละเข้าไปทุกที

“เฉิงเอ๋อร์ก็ด้วย ลองชิมดูนะ”

ลู่ซินฟางยื่นไม้ผิงกั่วให้กับลูกชาย เฉิงเอ๋อร์พยักหน้า แล้วรับผิงกั่วเคลือบน้ำตาลมาจากท่านแม่

กร๊วบ...

เสียงกัดที่ฟังก็รู้ว่าต้องอร่อยดังเข้าโสต

กัดคำแรกสีหน้าของพวกเด็กๆ ยังแสดงออกอย่างสงสัย พอเริ่มเคี้ยวไปสักพักความสงสัยก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มสดใส

“อร่อยหรือไม่”

เด็กทั้งสองพยักหน้ารัวๆ พร้อมกัน

“เปรี้ยวๆ หวานๆ อร่อยมาก!” เป่าเอ๋อร์บอกอย่างตื่นเต้น นางไม่เคยกินของอร่อยแบบนี้มาก่อนเลย

ลู่ซินฟางอยากลองบ้างจึงหยิบขึ้นมาชิมหนึ่งไม้ ความกรอบของน้ำตาล กลิ่นหอมของน้ำผึ้ง พอผสมกับรสเปรี้ยวของผิงกั่วกลับเข้ากันอย่างไม่น่าเชื่อ

“จริงด้วย ตอนแรกมีรสเปรี้ยว แต่พอเคี้ยวไปสักพักก็มีรสหวานนิดๆ”

เป่าเอ๋อร์เคี้ยวเต็มปาก ทำได้เพียงพยักหน้าส่งเสียง “อืมๆ”