บทที่ 39

ในตอนเช้าเมื่อหญิงชราเห็นว่าเสี่ยวเถาไม่มารับกล่องอาหาร นางรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

ปกติแล้วเสี่ยวเถาจะมาที่ครัวใหญ่แต่เช้า เมื่อคืนมีไฟไหม้ในครัว นางกับแม่ครัวและสาวใช้ชราทำความสะอาดครัวในชั่วข้ามคืนเพราะกลัวอาหารเช้าของเจ้านายจะล่าช้า

โดยเฉพาะการที่องค์ชายและพระชายาจะต้องรับประทานอาหารแต่เช้า องค์ชายตื่นเช้ามากเพราะมีราชการเช้า องค์ชายและพระชายาลุกขึ้นเกือบในเวลาเดียวกันทุกวัน

วันนี้ควรถึงเวลาที่เสี่ยวเถาจะมารับอาหารเช้า แต่หลังจากรอมานานก็ไม่เห็นใครเลย

แม่เฒ่ารู้สึกแปลกใจเล็กน้อย หลังจากที่นางทำงานและจัดการสิ่งที่ต้องทำต่อไปเรียบร้อยแล้ว นางก็ถือกล่องอาหารและไปที่ลานมู่ฝู

เมื่อพวกเขาเข้าไปในลาน ประตูหลักซึ่งควรจะเปิดอยู่กลับถูกปิดลง หญิงชราเรียกเสี่ยวเถาสองครั้งนอกประตู แต่ไม่มีใครตอบ

ดูเหมือนว่านางยังไม่ตื่น นางเอากล่องอาหารกลับไปที่ห้องครัวและเตรียมอาหารกลางวันให้เร็วขึ้น ถ้านางไม่กินตอนเช้า นางจะได้กินตอนเที่ยงแน่ๆ

ดังนั้นเมื่อเสี่ยวเถาช่วยหรงลี่ล้างหน้า พวกนางสองคนหิวมากจนท้องร้อง แต่ยังไม่ถึงเวลาอาหารเย็น

หรงลี่ขอให้เสี่ยวเถาลองเสี่ยงโชคดู ถ้ามีอะไรให้นางกินได้ นางจะนำกลับมาก่อน ปล่อยให้หิวก็ไม่ดี

เสี่ยวเถาเห็นด้วย เมื่อนางไปถึงห้องครัว นางไม่คิดว่าหญิงชราจะเตรียมอาหารอุ่นๆ ให้นาง เสี่ยวเถามีความสุขมากที่นางพูดว่า "ขอบคุณแม่เฒ่ากู่เยว่ วันนี้ข้าตื่นสาย เจ้านายของข้ากับข้าคิดว่าพวกเราจะต้องอดตายเสียแล้ว"

"ไม่จำเป็นต้องสุภาพนัก" หญิงชรายิ้มอย่างอ่อนโยน "เมื่อเช้าข้าไปที่ลานมู่ฝูและเห็นว่าประตูใหญ่ไม่เปิด ข้าคิดว่าเจ้ากับพระชายาน่าจะยังไม่ตื่น ข้าเลยทำอาหารกลางวันไว้ล่วงหน้า"

แม่เฒ่ายอดเยี่ยมจริงๆ วันนี้เจ้านายของข้าขอเอาขนมกลับไปให้อิ่มท้อง ตอนนี้ข้าทนหิวไม่ได้แล้ว ขอบคุณท่านแม่เฒ่า

“เจ้าช่างบปากหวานนัก” หญิงชรายิ้มและพยักหน้าให้เสี่ยวเถา “รีบกลับไป อย่าอด”

“ตกลง” เสี่ยวเถาตอบ “ข้าไปก่อนนะ วันหลังข้าจะมาใหม่”

"ไปเถิด"

เสี่ยวเถากลับไปที่ลานหมู่ฝูอย่างมีความสุขพร้อมกล่องอาหารกลางวัน หรงลี่ไม่คิดว่าหญิงชราจะมีน้ำใจ ดังนั้นพวกนางจึงรับประทานอาหารกลางวันอย่างมีความสุข

มันยังเช้าอยู่ หรงลี่จึงมองไปที่ดวงอาทิตย์ ยังคงเป็นช่วงหนึ่งก่อนฤดูร้อนดังนั้นในตอนเที่ยงดวงอาทิตย์จึงไม่สว่างมากนัก มันอบอุ่นและสะดวกสบายเมื่อฉายแสงไปยังผู้คน

มีทะเลสาบขนาดเล็กและศาลาขนาดเล็กในจวนองค์ชาย มันถูกค้นพบโดยบังเอิญเมื่อนางเดินไปรอบ ๆ จวน

โดยปกติแล้วนางยืนกรานที่จะฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ ยกเว้นตอนไปสวนซินสวี นางจึงไม่มีเวลานั่งเล่นในศาลา

การฝึกขั้นพื้นฐานของหรงลี่สิ้นสุดลงแล้ว คุณภาพทางกายภาพในปัจจุบันของนางถึงครึ่งหนึ่งของชีวิตก่อนหน้านี้แล้ว สิ่งที่นางต้องการในตอนนี้คือการพักผ่อนเป็นเวลาสองวัน เป็นการดีกว่ามากที่จะรผนวกพลังและการพักผ่อนเข้ากับการฝึกของนาง

ดังนั้นหรงลี่จึงตัดสินใจไปที่ศาลาเพื่อนั่งเล่น นางเลี้ยวสองสามครั้งแล้วไปถึงพร้อมเสี่ยวเถา

สายลมอ่อน ๆ พัดผ่านพื้นผิวของทะเลสาบพร้อมกับความเย็นเล็กน้อย หรงลี่นั่งสบายในศาลาและหรี่ตาของนาง ศาลานี้สร้างขึ้นกลางน้ำและนางสามารถมองเห็นปลาว่ายอยู่ในทะเลสาบ นางตื่นเต้นและให้อาหารปลาด้วยเหยื่อ

ปลาตะเกียกตะกายว่ายมาทางนาง หรงลี่เอาเหยื่อมาโปรยไปทั่ว มองเสี่ยวเถาอย่างมีความสุข

“นายหญิง ท่านให้อาหารปลาแบบนี้ได้อย่างไร?” เสี่ยวเถาร้องแทนปลา มันไม่ได้กินมากนัก มันคงใช้พลังเยอะขณะว่ายวนไปรอบๆ

“วิธีการป้อนของข้ามีหลักการ ข้าจะโยนอาหารตรงหน้าไปที่ใดที่หนึ่งเสมอ ถ้าโยนไปทุกที่ พวกมันจะเดาไม่ออกว่าอาหารคำต่อไปอยู่ที่ใด ใครโชคดีก็ได้กิน มันยุติธรรม" คำพูดของหรงลี่มีเหตุผล มันมีเหตุผลที่จะพูดว่าวิธีการให้อาหารที่แปลกประหลาดนี้สมเหตุสมผล