ร่ำรวยเพียงข้ามวัน

จางเย่วชิงหยิบเอาหยกจักรพรรดิสีเขียวเข้ม ก้อนขนาดเท่าไข่ไก่ที่กลมมน ออกมาจากถุงย่ามของสาวใช้ที่นางสะพายติดตัวมาจากตำหนักชินอ๋อง แล้วยื่นให้เถ้าแก่เนี้ยผู้ที่มีท่าทางสุขุมเรียบร้อย ไม่พูดจาหรือแสดงท่าทีรังเกียจทั้ง ๆ ที่นางสวมใส่อาภรณ์เก่า ๆ ของสาวใช้เข้ามาติดต่อค้าขายด้วย

“หยกจักรพรรดิ!!”

เจิ้งอี้เหมยเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดังมากกว่าปกติเป็นสองเท่า เมื่อมองเห็นหยกจักรพรรดิสีเขียวเข้มน้ำงามเป็นหนึ่ง ทั้งยังมีขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่นางเคยพบเจอมา

เมื่อตรวจสอบส่องดูอย่างละเอียดก็พบว่าเป็นหยกของจริง ที่ไร้ซึ่งตำหนิใด ๆ จิตใจของเถ้าแก่เนี้ยสั่นไหวรุนแรงด้วยความตื่นเต้นดีใจ เพราะเป็นครั้งแรกที่นางได้พบเห็นหยกจักรพรรดิที่มีลักษณะสมบูรณ์แบบขนาดนี้

“เจ้าค่ะ ท่านตรวจสอบดูได้เลย หยกชิ้นนี้เป็นของมารดาข้ามีสลักแซ่เดิมของนางเอาไว้ ทั้งยังสลักชื่อของข้าเอาไว้ต่อท้าย รับรองได้ว่าข้าไม่ได้ลักขโมยของผู้ใดมาหลอกขายท่าน เพื่อสร้างปัญหาให้ร้านเฟิ่งหวงอย่างแน่นอน”

น้ำเสียงหวาน ๆ ทว่าหนักแน่นน่าเชื่อถือกล่าวออกไป เพื่อให้เถ้าแก่เนี้ยเชื่อมั่นในหยกของนาง ว่าไม่ได้ลักขโมยของผู้ใดมาทั้งสิ้น

เจิ้งอี้เหมยพลิกดูหยกจักรพรรดิสีเขียวมรกต ที่มีผิวเนื้องดงามมากที่สุดเท่าที่นางเคยพบเห็นมา ตามคำบอกกล่าวของสตรีผู้เป็นเจ้าของหยกก้อนนี้ ก็พบว่าเป็นจริงดังที่กล่าวมา เมื่อนางเห็นแซ่หวางสลักเอาไว้ ต่อท้ายด้วยอักษรคำว่าเย่วชิง

“งดงามมาก และมีขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบเจอมา แม่นางเจ้าจะขายให้ร้านเฟิ่งหวงของข้าจริง ๆ หรือ”

เจิ้งอี้เหมยสอบถามออกไปเพื่อความแน่ใจ เพราะหยกจักรพรรดิน้ำงามและก้อนใหญ่เพียงนี้ ผู้คนส่วนมากมักจะนำไปประมูลกันแทบทั้งนั้น เพื่อให้ได้ราคาที่สูงยิ่งกว่าการฝากขายตามร้านเครื่องประดับ สตรีอายุน้อยผู้นี้อาจจะไม่รู้เรื่องการประมูลนางจึงต้องบอกกล่าวออกไปให้ชัดเจน จะได้ไม่มีปัญหาต่อกันในภายหลัง

“ขายเจ้าค่ะ ข้าไม่ขอปิดบังว่ายามนี้กำลังเดือดร้อนเรื่องตำลึงอยู่มาก อีกทั้งหยกจักรพรรดิที่งดงามและมีขนาดที่ใหญ่เช่นนี้ หากอยู่ในมือของผู้ที่สามารถทำประโยชน์ได้ ย่อมดีกว่าที่ข้าต้องพกติดกายไว้ล่อโจรผู้ร้ายอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน”

“อืม จริงของเจ้า ข้าจะให้ราคาที่ดีที่สุดแก่เจ้าเป็นแน่ แต่ถ้าหากเจ้าอยากได้ราคาที่ดีกว่าที่ร้านของข้ารับซื้อ เจ้าต้องนำไปลงประมูลที่โรงประมูลแสงจันทร์ ที่ต้องเดินถัดไปอีกสองตรอกเพียงเท่านั้น”