ภรรยาอยากออกนอกจวน(1)

บทที่หก

ภรรยาอยากออกนอกจวน

ตาย ตาย ตาย ตั้งแต่หยางเหวินกลับมาที่จวน นี่ก็ปาเข้าไปสามวันแล้วกระมังที่ซูเมิ่งไม่สามารถปลีกตัวออกจากจวนไปดูงานที่ร้านหลันฮวาของนางได้

อย่าว่าแต่ให้นำม้วนเอกสารออกมาตรวจสอบอย่างที่ทำทุกทีในเรือนนอนหลังเล็กของตนยังมิสามารถทำได้เลยด้วยซ้ำ

หยางซีผิงมิคิดเลยว่าสามีของนางจะเป็นคนติดจวนขนาดนี้

สามวันนี้มิว่าจะเป็นมื้อเช้ามื้อกลางวันมือเย็นนางล้วนต้องนั่งกินข้าวสำรับเดียวกับเขา กินพร้อมเขา

ช่วงกลางวันหยางเหวินก็มักหยิบหนังสือมานั่งอ่านในเรือน บางครั้งเขาก็มักใจตรงกับนางอยากเปลี่ยนสถานที่อ่านหนังสือจึงเดินไปอ่านที่ศาลากลางน้ำบ้าง สวนดอกไม้บ้าง

จนซูเมิ่งรู้สึกคุ้นชินกับการที่ต่างคนต่างทำงานของตนเองโดยมีเขานั่งอ่านหนังสือของตนเองไปส่วนนางก็นั่งปักผ้า ร้อยดอกไม้ของนางไปโดยไม่รู้ตัว

ชีวิตสงบสุขดียิ่ง นางชื่นชอบบรรยากาศเช่นนี้มิน้อยเพราะชายหนุ่มเป็นคนพูดน้อย วัน ๆ เอาแต่จ้องมองนางด้วยแววตาเย็นชา แต่มิสร้างเรื่องเดือดร้อนอันใดแก่นาง

หากไม่ติดที่ว่านางผู้เป็นเถ้าแก่ร้านมีหน้าที่รับผิดชอบต้องไปตรวจสอบร้านอย่างน้อยก็สามวันหนหนึ่งเผื่อเกิดปัญหาใดจะได้แก้ไขได้ทันเวลา แต่เวลานี้นางมิสามารถหลบพ้นสายตาเฉียบคมของสามีนางไปไหนได้เลย

ทำเยี่ยงไรดีเนี่ยซูเมิ่งเอ๋ย นางจะหลบสายตาเขาออกไปข้างนอกจวนได้อย่างไร

วันนี้อย่างไรนางจะต้องหาทางออกจากจวนไปดูร้านให้ได้

“มีเรื่องใดอยากพูดหรือไม่”

“หะ หา”

“ข้าเห็นเจ้าแอบมองข้านานแล้ว มีสิ่งติดติดหน้าข้ารึ”

“อะ อ๋อ มิมีเจ้าค่ะ ข้าเพียงสงสัย ว่าขุนนางอย่างท่านมิต้องออกไปทำงานหรือเจ้าคะ”

ไหนๆ ก็โดนจับได้ว่าแอบมองอีกฝ่ายที่กำลังนั่งเท้าคางอ่านหนังสือในมืออยู่แล้ว ซูเมิ่งจึงตัดสินส่งคำถามลองเชิงไป

“ทำไมรึ เบื่อหน้าข้าขนาดนั้นเลยหรือ”

“มิใช่เสียหน่อย” ซูเมิ่งเผลอลืมตัว บึนปากเมื่ออีกฝ่ายคิดเองเออเองคนเดียว “ข้าเพียงสงสัยเท่านั้น”

“ข้าได้รับวันหยุดพักผ่อนยาวหนึ่งเดือน หากมิมีเรื่องด่วนมิจำเป็นต้องเข้าพระราชวังชั่วคราว”

“หนึ่งเดือน!”

ท่าทางดูมิดีใจของภรรยาเวลาที่ได้ยินว่าสามีได้รับเวลาว่างทำให้หยางเหวินวางหนังสือในมือตนเองก่อนหันหน้ามาจ้องมองภรรยาตัวน้อยเขม็ง

นางมิดีใจไม่พอยังแสดงสีหน้าเสียใจด้วยซ้ำ ช่างเป็นภาพที่กระตุ้นให้โทสะในกายเขาพุ่งขึ้นมาสุมในอก

ที่ผ่านเขาอุตส่าห์อดทนตามใจนางทุกอย่าง นางมีท่าทีเกรงกลัวมิกล้าเข้าใกล้เขายามนอนบนเตียงยามค่ำคืนเขาก็อุตส่าห์นอนชิดริมขอบเตียงเพื่อเว้นระยะห่างให้นางสบายใจ