บทที่ 0066

นางนั่งลงบนเก้าอี้อย่างขี้เกียจ และแกว่งขาไปสองที“เด็กอย่างเจ้า จะมาทำข้อตกลงอะไรกับข้าได้? หรือว่าจะขายสินค้าท้องถิ่นให้กับข้า ข้าไม่ขาดแคลนของพวกนั้นหรอกนะ”

การที่มาหานางถึงที่นี่ คงไม่ใช่ขายสินค้าท้องถิ่นอย่างแน่นอน

ซูหวั่นตั้งใจอย่างแน่วแน่ เมื่อวาดร่างแผนภาพในมือเสร็จเรียบร้อย นางก็ยื่นส่งมาให้เฉิงเจียวเหนียงที่นั่งอยู่ด้านข้างทันที

ในตอนแรก เฉิงเจียวเหนียงรับภาพวาดนั้นมาแบบส่งๆ แต่วินาทีถัดมา นางก็ต้องลุกขึ้นมานั่งทันที

“เฮ้ นังหนู ภาพเหล่านี้เจ้าเป็นคนวาดงั้นรึ?”

ไม่สิ ใครเขามาวาดต่อหน้านางขนาดนี้ ไม่ใช่เด็กคนนี้วาดแล้วจะเป็นใครไปได้

นังหนูคนนี้ มองไม่ออกความสามารถเสียจริงๆ

ซูหวั่นไม่ได้รีบร้อนแต่อย่างใด เมื่อเห็นว่าเฉิงเจียวเหนียงเกิดความสนใจขึ้นมา มันก็เป็นไปตามที่นางคาดการณ์เอาไว้ นางจึงพยักหน้าแล้วพูดว่า“ใช่ค่ะ ท่านว่า พวกเราจะสามารถร่วมมือกันในระยะยาวได้หรือไม่?”

เฉิงเจียวเหนียงถือร่างการออกแบบเอาไว้

ดวงตาเป็นประกาย นางรักในความสวย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเสื้อผ้าและเครื่องประดับที่ทันสมัยเหล่านี้

แม้ว่าร่างการออกแบบนี้ยังจะไม่เสร็จดี แต่นางก็สามารถจินตนาการภาพที่เสร็จเรียบร้อยได้ โดยที่จำนวนลูกค้าจะมากขึ้นแค่ไหน มันจะต้องทะลุเป้าอย่างแน่นอน

จากภาพวาดที่ง่ายๆนี้ เฉิงเจียวเหนียงสามารถมองเห็นชุดเสื้อผ้าที่สวยงามขึ้นมาได้ ใครให้ซูหวั่นวาดได้สวยงามแบบนี้ล่ะ มันล่อตาล่อใจของนางเสียเหลือเกิน

“แน่นอนว่าเราร่วมมือกันได้ แต่ไม่รู้ว่าสาวน้อยเจ้าคิดที่จะร่วมมืออย่างไรล่ะ”

ซูหวั่นพูดว่า“ข้าจะส่งร่างการออกแบบเดือนละสองภาพ หากชุดหายออกไปได้แล้วก็แบ่งอัดกันสี่สิบหกสิบ ดีหรือไม่?”

เฉิงเจียวเหนียงลดระดับสายตาลง ราวกับกำลังครุ่นคิดอยู่

ข้อตกลงนี้มันไม่ค่อยจะคุ้มทุนกับนางมากนัก เพราะนางยังต้องควบคุมการผลิตและวัสดุอีก ส่วนซูหวั่นก็รอรับเงินส่วนแบ่งก็เท่านั้น

แต่ว่า ร่างการออกแบบสองภาพนั้นสวยจริงๆ นางตัดใจที่จะทิ้งไปไม่ได้“นังหนู เจ้าคิดคำนวณเก่งเหลือเกินนะ สามสิบเจ็ดสิบ ว่าไง?”

เมื่อเห็นว่าเฉิงเจียวเหนียงยอมโอนอ่อน ซูหวั่นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกออกมาเช่นกัน