บทที่ 0067

ซูลิ่วหลางอายุยังน้อย เมื่อได้ยินการเรียกซื้อและกลิ่นที่หอมแบบนี้

น้ำลายก็ไหลออกมาทันที

โดยที่ขาก็ไม่ค่อยจะขยับสักเท่าไหร่ โดยที่ซูหวั่นก็ได้กลิ่นหอมของขนมหมื่นลี้ด้วยเช่นกัน นางจึงมองไปที่ซูลิ่วหลาง“อยากกินหรือเปล่า?”

“ท่านพี่ ข้าไม่อยากกินหรอก ข้าไม่หิว!” บ้านไม่มีเงิน เขาต้องประหยัด และไม่อยากจะสร้างปัญหาให้พี่สาวด้วย

ซูลิ่วหลางลับตา และยืนอยู่ข้างๆขาของซูหวั่น

ซูหวั่นไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี นางจึงหยิบเงินห้าสตางค์ออกมาและยื่นส่งให้ซูลิ่วหลาง พร้อมพูดว่า“ลิ่วหลาง เงินอัดเหล่านี้เป็นของเจ้าทั้งหมด เจ้าอยากกินอะไรก็ไปซื้อเถอะ ข้าจะรออยู่ตรงนี้นะ”

ซูลิ่วหลางมองดูเงินห้าสตางค์และไม่ยอมรับ

“ลิ่วหลาง พี่ก็อยากกินเหมือนกัน เจ้าไปช่วยไปซื้อมาให้พี่หน่อยจะได้มั้ย?”

ท่านพี่อยากกิน?

ในฐานะของลูกผู้ชาย เขาจะต้องซื้อมาให้พี่สาวให้ได้!

จู่ๆดวงตาของซูลิ่วหลางก็เป็นประกาย เขารับเงินห้าสตางค์แล้วเดินไปที่ร้านค้าข้างทาง จากนั้นก็ยื่นเงินห้าสตางค์ไปให้คนขายด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ“ข้าซื้อขนมสามชิ้น”

คนขายเงยหน้ามามองการแต่งตัวของซูลิ่วหลาง และมองมาที่ซูหวั่นอีกครั้ง

ไม่มีการดูถูกในสายตาของเขา

จากนั้นก็ห่อขนมให้อย่างกระตือรือร้น“ขนมสามชิ้นนี้หกสตางค์ แต่ลุงจะลดให้หนึ่งสตางค์นะ ต่อไปเจ้ามาซื้อขนมลุงบ่อยๆก็แล้วกัน”

ซูลิ่วหลางรับขนมมาและทำอะไรไม่ถูกอยู่เล็กน้อย เขาขาดประสบการณ์ที่จะสื่อสารกับคนอื่นๆ และก็ยิ่งไม่รู้ว่าจะต้องสื่อสารกับคนแปลกหน้าอย่างไรด้วย

ที่บ้าน แม่เฒ่าเซี่ยงและคนพวกนั้นมักจะมองมาที่เขาด้วยสายตาที่รังเกียจ ทุบตีและต่อว่าเขาอยู่เสมอๆ ส่วนคนข้างนอกก็มองเขาอย่างดูแคลนด้วยเช่นกัน

เมื่อเวลาผ่านไป เขาก็ไม่อยากจะออกไปเล่นข้างนอกเสียแล้ว

เขามักจะคลุกตัวอยู่กับพี่สาวเท่านั้น และหากโก่วต้านไม่มาหาเขาทุกวัน เขาก็คงไม่พูดกับโก่วต้านด้วยซ้ำไป!

ซูหวั่นถือสิ่งของ และโบกมือกวักซูลิ่วหลาง“ลิ่วหลาง เจ้าลืมแล้วหรือว่า ข้าเคยพูดอะไรกับเจ้า?”

“ท่านพี่…” ซูลิ่วหลางมองมาที่ซูหวั่นอย่างงงๆ และเขาก็มองไปที่ขนมหมื่นลี้ที่อยู่ในมือ จากนั้นก็โค้งคำนับไปที่คนขายอย่างรู้ตัว“ขอบคุณครับท่านลุง!”