บทที่ 0068

“ใครเห็น ข้าดูสิว่าใครจะเห็น?” นางหวางถลึงตามองไปรอบๆ และคนเหล่านั้นก็รีบแยกย้ายกันทันที “อาหวั่น เรื่องเล็กน้อยแบบนี้เจ้าก็ยังตะโกนปาวๆว่าจะไปพบเจ้าหน้าที่เสียแล้ว ไม่อายใครเขาบ้างหรือไง ยิ่งไปกว่านั้นเรายังเป็นคนในครอบครัวเดียวกันด้วย”

ซูหวั่นพูดว่า“ท่านน้าไม่กลัวขายหน้า แล้วทำไมข้าจะต้องกลัวด้วยล่ะ?”

“อาหวั่น ไม่ใช่ว่าน้าสามจะว่าเจ้านะ นิสัยแบบนี้ของเจ้าต้องเปลี่ยนได้แล้ว คำพูดเหน็บแนมแกมประชดแบบนี้ ต่อไปจะออกเรือนได้ยังไง ไม่มีผู้ชายคนไหนต้องการเจ้าหรอกนะ”

นางหวางนั้นไม่ยอมที่จะซื้อขนมหมื่นลี้อีกชุดหรอกนะ

จะฟุ่มเฟือยเงินพวกนั้นไปทำไมกัน นางเอามาซื้อสิ่งของให้ตัวเองไม่ได้กว่าเหรอ

ซูหวั่นกระตุกริมฝีปาก ขี้เกียจเกินกว่าจะต่อล้อต่อเถียงกับนางหวางต่อไป เพราะนางมีวิธีอื่นอยู่ในหัวแล้ว นางหวางกำลังจะขายไข่ไม่ใช่เหรอ?

งั้นนางก็ทำให้นางหวางขายไม่ออกสิ!

“น้าสาม ท่านน้าเอาไข่เน่าไข่เสียมาขายได้ยังไง ท่านย่าบอกให้ท่านน้าเอาไข่เน่าพวกนี้ไปทิ้งไม่ใช่รึ แล้วทำไมท่านน้าแอบท่านย่ามาขายที่ตลาดอีก?”

ซูหวั่นดึงซูลิ่วหลางมาไว้ที่ด้านหลัง และดึงผ้าสีน้ำเงินดำที่คลุมตะกร้าไข่ของนางหวางออก

จากนั้นก็ตะโกนออกมาด้วยความประหลาดใจ

นางทั้งโกรธและก็ประหลาดใจ พร้อมกับพูดออกมาว่า“น้าสาม เอาไข่เน่ามาขายน้าไม่ละอายใจบ้างหรือไง หากใครเขากินแล้วเจ็บป่วยจะทำยังไง บ้านเราไม่มีปัญญาที่จะชดใช้หรอกนะ”

นางหวางกำลังรู้สึกพอใจ เพราะคิดว่าซูหวั่นคงจะยอมแพ้

โดยที่ลูกชายของนางยังได้กินขนมหมื่นลี้ที่แย่งมาได้อีก ครอบครัวเจ้ารองก็อ่อนแอทั้งนั้น ไม่มีคนไหนที่กล้าเลยสักคน

ยังบอกว่าจะแจ้งเจ้าหน้าที่อีก!

เอาเลย นางก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าจะมีเจ้าหน้าที่คนไหนที่มาสนใจเรื่องเล็กๆน้อยๆ แบบนี้

ขณะที่นางกำลังภาคภูมิใจอยู่นั้น นางหวางก็ได้เห็นซูหวั่นขยับปาก โดยสร้างเรื่องใส่ร้ายว่านางขายไข่เน่าไข่เสีย และนางก็แทบจะกระโจนเข้าไปฉีกปากของซูหวั่นในรู้แล้วรู้รอดไปเลย

“เจ้าพูดเพ้อเจ้ออะไรอยู่ ไข่ไก่ของข้าเป็นไข่ดีทั้งหมด แล้วจะมีเหม็นได้ยังไง ข้าเพิ่งเอาพวกมันออกจากเล้าเมื่อเช้านี้เองนะ!”