บทที่ 1293 ความจริงในอดีต (1)

แปดปีที่ผ่านมา เขาจมปลักอยู่แต่งาน อยู่ในห้องผ่าตัดทั้งวันทั้งคืนก็เพื่อไม่อยากปล่อยให้ตัวเองมีเวลาคิดถึงเธอ

ทว่า ถึงอย่างนั้น เวลาเขาว่างเว้นจากงาน เขาก็ยังคงนึกถึง ทุกคนที่นึกถึง หัวใจเขาก็จะเจ็บแปลบจนไม่อาจทานทน

ตอนนั้น เขารักเธอด้วยใจจริง วางแผนอนาคตของพวกเขาไว้แล้ว เขาคิดเวลาขอแต่งงานไว้แล้วด้วย และนึกไปถึงจะมีลูกชายลูกสาวคู่หนึ่ง เขาคิดทุกอย่างอย่างสวยหรูอย่างนั้น

ดังนั้น เมื่อเกิดเรื่องเช่นนั้นขึ้น มันจึงโหดร้ายและโศกเศร้าสำหรับเขามาก

หากไม่เห็นกับตา เขาก็ไม่กล้าเชื่อว่าเธอจะทำเรื่องอย่างนั้นออกมาได้ เขาไม่กล้าเชื่อว่าเธอจะทำอย่างนั้นกับเขาจริงๆ

เขาไม่กล้าเชื่อจริงๆ เธอตามจีบเขา หาโอกาสเข้าใกล้เขาก็เพื่อหลอกใช้เขาเป็นเครื่องมือ แถมเธอยังหลอกเขาเสมอมา

“พี่ใหญ่ ผมไม่อยากพูดถึงเรื่องเมื่อก่อนอีก มันผ่านไปแล้ว”น้ำเสียงของโจ๋วชิงหมองมัวหลายส่วน ตอนนั้น หลังจากที่เขารู้เรื่องก็โกรธและเสียใจมาก แต่ตอนนี้ผ่านไปแปดปีแล้ว เขารู้ตัวว่าไม่ได้เกลียดชังเธออีก ไม่ได้ถือโทษเธออีก

“โจ๋วชิง ผมถามเพราะอยากรู้ปฏิสัมพันธ์ของหยวนหยูในอดีต และผมยังคิดว่านายควรสืบให้แน่ชัดว่า ระหว่างพวกนายมีอะไรเข้าใจผิดกันหรือเปล่า”ถังหลินเข้าใจความรู้สึกของโจ๋วชิงดี ทว่าตอนนี้เขาสืบเรื่องของหยวนหยูก็รู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆ

ตอนนั้นพวกเขาเห็นกับตาว่าโจ๋วชิงท้อแท้เสียใจหลังเลิกกับหยวนหยูขนาดไหน พวกเขารู้ว่าตอนนั้นโจ๋วชิงจริงใจกับหยวนหยู ดังนั้นเป็นไปไม่ได้ที่โจ๋วชิงจะเป็นฝ่ายเลิกเอง ทางหยวนหยูต้องเกิดปัญหาอะไรขึ้นแน่ๆ ซึ่งต้องเป็นปัญหาร้ายแรงมากๆด้วย จนทำให้โจ๋วชิงรับไม่ได้และให้อภัยไม่ได้

ตอนนี้มาสืบเรื่องของหยวนหยู พบว่าเธอเป็นคนที่เรียบง่ายและไร้เดียงสามาก และเป็นผู้หญิงที่ประพฤติดีเยี่ยมคนหนึ่ง ในเมื่อตอนนั้นหยวนหยูเป็นฝ่ายจึบโจ๋วชิงเอง แถมยังตามจีบนานขนาดนั้น เห็นได้ว่าหยวนหยูรักโจ๋วชิงจริงๆ

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ หยวนหยูคงไม่ทำเรื่องผิดต่อโจ๋วชิง ดังนั้นถังหลินคิดว่าตอนนั้นอาจจะเกิดเรื่องเข้าใจผิดกันก็ได้

สืบอดีตให้กระจ่างตอนนี้ ไมเพียงแต่จะเข้าใจมนุษยสัมพันธ์ของหยวนหยูในตอนนั้น ไม่แน่อาจจะรู้ความจริงในอดีตก็เป็นได้

“พี่ใหญ่ ตอนนั้นผมเห็นกับตา ไม่มีการเข้าใจผิดทั้งนั้น”โจ๋วชิงกระพริบตารัวๆ แววตาเปลี่ยนไปมาอย่างรัวเร็ว เมื่อเขาย้อนคิดถึงภาพในอดีตก็อดหัวเราะเยาะตัวเองไม่ได้

เข้าใจผิด？ไม่มีการเข้าใจผิดอะไรทั้งนั้น เพราะเขาเห็นเองกับตา

“มนุษยสัมพันธ์ของเธอไม่ได้ซับซ้อนอะไร ตอนเธออยู่มหาลัย เธอมีคนสนิทไม่กี่คน ……”โจ๋วชิงหยุดพูดชั่วครู่ พลางจับมือถือแน่น ดวงตาเผยความหนักอึ้งอย่างเด่นชัด

หากเป็นไปได้ เขาไม่อยากเอ่ยถึงเรื่องอดีตอีก ไม่อยากเอ่ยถึงคนในอดีต แต่เพื่อให้พี่ใหญ่สืบความจริงเจอโดยเร็ว เขารู้ว่าปิดพี่ใหญ่ไม่ได้

“เธอมีเพื่อนเป็นคนบ้านเกิดเดียวกัน ชื่อว่าหลี่เจี๋ย เป็นรุ่นพี่เธอ แปดปีก่อนหลี่เจี๋ยเปิดห้องทำงานของตัวเองในเมืองA และยังเปิดร้านขายวัสดุก่อสร้างอีกร้านหนึ่ง ตอนนี้ไม่รู้ว่าธุรกิจไปถึงไหนแล้ว หลี่เจี๋ยน่าจะรู้เรื่องของหยวนหยูมาก……”โจ๋วชิงเล่าถึงตรงนี้ก็หยุดอีกครั้ง น้ำเสียงมีแหบแห้งอย่างเด่นชัด เขาไม่อยากพูดเรื่องนี้จริงๆ

แต่เขาไม่ยอมรับไม่ได้ เขาไม่ยอมรับไม่ได้ เขาไม่ค่อยรู้รายละเอียดของหยวนหยูมากนัก อย่างน้อยก็มีไม่เท่าที่หลี่เจี๋ยรู้จักหยวนหยู

และสำหรับหยวนหยู หลี่เจี๋ยสำคัญกว่าเขามาก

ที่จริงเขารู้ว่า ถึงแม้เขาไม่พูดถึงหลี่เจี๋ย แต่ความสัมพันธ์ของหยวนหยูกับหลี่เจี๋ย พี่ใหญ่ต้องสืบเจอแน่ แต่เมื่อพี่ใหญ่ถามถึงเรื่องในอดีต เขาเลยทำใจตอบ