บทที่ 1354 ปิดบังอะไร (1)

“งั้นสรุปแล้วเมื่อกี้เธอกำลังจะทำอะไร” เมื่อถังหลินได้ยินเธอตอบโต้กลับมาอย่างรีบร้อน แถมยังเห็นเธอร้อนใจจนหน้าแดงระเรื่อ ริมฝีปากของถังหลินก็ยิ่งหยักยิ้มขึ้น

ปฏิกิริยาของเธอในตอนนี้หากเทียบกับเมื่อก่อนแล้วน่ารักขึ้นกว่าเดิมเยอะ แม้ว่าน้ำเสียงจะดุดัน แต่จู่ๆ เขากลับรู้สึกว่าท่าทางเดือดปุดๆ ของเธอน่ารักดี

“ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย” หลินเป้ยตอบกลับทันที ตอนนี้เธอเริ่มรู้ตัวแล้วว่า วันนี้เธอได้ทำเรื่องโง่ๆ ลงไปแล้ว และเป็นเรื่องโง่มากด้วย โง่จนหมดหนทางเยียวยา ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจปล่อยเหตุการณ์เลยตามเลย

เธอไม่มีทางยอมรับเด็ดขาด เขาจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ตาม

“เห็นชัดๆ ว่าเดินเข้าประตูมาแล้ว แต่พอเห็นฉัน ก็รีบถอยออกมา แล้วก็มาหลบอยู่หลังซุ้มเล็กๆ นี่ แล้วทำท่าลับๆ ล่อๆ เธอบอกว่าไม่ได้กำลังหลบฉัน อย่างนั้นเธอก็หาเหตุผลดีๆ มาอธิบายซักข้อสิ” ถังหลินเป็นคนฉลาดขนาดไหน แถมหลินเป้ยยังทำเรื่องนี้อย่างชะล่าใจ ถังหลินไม่ต้องนึกอะไรมากก็สามารถเล่าเหตุการณ์ออกมาเป็นฉากๆ ได้

เดิมทีหลินเป้ยก็ลนลานอยู่แล้ว ตอนนี้พอได้ยินถังหลินกล่าวเช่นนี้ก็ยิ่งตื่นเต้น เธอรู้สึกว่าหัวใจของเธอเต้นกระหน่ำจนแทบจะหลุดออกมาจากอก

ส่วนสมองอันชาญฉลาดของเธอตอนนี้กลับไม่ทำงาน ส่วนความเย็นชาเย่อหยิ่งของเธอก็มลายหายไปด้วย

“ทำไมฉันต้องอธิบายให้คุณฟังด้วย คุณเกี่ยวข้องอะไรกับฉัน ถอยไป ฉันจะไปแล้ว” หลินเป้ยรู้อยู่แก่ใจว่าถังหลินไม่ใช่คนที่เธอจะหลอกล่อได้ง่ายๆ ดังนั้นการที่เธอพยายามหลบหน้าเขาเป็นพฤติกรรมที่ไม่สามารถหาคำมาอธิบายได้ง่ายๆ

ในเมื่ออธิบายไม่ได้และหาทางออกไม่ได้ ไม่สู้ทำตัวโวยวายไร้เหตุผลไปเลยดีกว่า

ถังหลินได้ยินเธอพูดเช่นนั้นก็ชะงักไป จากนั้นจึงยิ้มออกมา เขาขยับตัวเข้าหาเธอใกล้ขึ้นอีก ริมฝีปากหยักยิ้ม แล้วพูดออกมาช้าๆ ทีละคำ “เธอถามว่า ฉันเกี่ยวอะไรกับเธอหรอ”

เวลานี้ถังหลินกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา นุ่มนวล ตอนนี้เขาอยู่ห่างจากเธอไม่ไกลแล้ว หลินเป้ยรู้สึกได้ถึงเวลาที่เขาพูด ลมหายใจของเขาแผ่ซ่านอยู่ข้างๆ หูของเธอ ทำให้รู้สึกจั๊กจี้ ราวกับมีขนนกแผ่วเบาถูโดนหูของเธอ

ร่างกายของหลินเป้ยแข็งทื่อ แม้แต่จะขยับตัวยังไม่กล้า เธอเม้มปากแน่นทันทีและไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีก

เมื่อก่อนเธอไม่ได้มีความข้องเกี่ยวอะไรกับถังหลิน ต่อให้เกิดเรื่องราวคืนนั้น แต่ทั้งสองคนโตมากพอแล้วจึงไม่นับว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไร แต่ตอนนี้เธอกำลังท้องและเป็นลูกของถังหลินด้วย

พอถังหลินพูดแบบนี้ออกมา เธอจึงรู้สึกกังวลเป็นพิเศษ

และเพราะความกังวล ทำให้เธอยิ่งรู้สึกลนลาน

จริงๆ แล้วถังหลินยังมีคำพูดที่ตั้งใจจะพูดออกไปแต่ยังไม่ได้พูดอีกครึ่งประโยค นั่นคือสรุปแล้วฉันเป็นอะไรกับเธอกันแน่ ถึงทำให้เธอหลบหน้าฉันแบบนี้

แต่เมื่อเขาเห็นปฏิกิริยาของหลินเป้ย ดวงตาของเขากลับเกิดประกายเพราะเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนั้น

เธอบอกเขาอย่างเด็ดเดี่ยวว่า ให้ทำเหมือนไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น เธอกับเขาไม่มีความข้องเกี่ยวกันแต่อย่างใด

แต่ตอนนี้เธอกลับมีปฏิกิริยาแบบนี้?!

เหยียนหยูที่ยืนอยู่ไม่ไกลนักกำลังเฝ้ามองคุณชายใหญ่ของตนเคลื่อนกายเข้าไปใกล้ผู้ชายตรงหน้ามากขึ้นเรื่อยๆ ระยะห่างเริ่มน้อยลง ความร้อนผ่าวยิ่งรุนแรงเข้มข้น เหยียนหยูจ้องภาพตรงหน้าจนตาแทบจะทะลักออกมา

เดี๋ยวๆๆ!

คุณชายถังจะทำอะไรน่ะ จะทำอะไรกันแน่

ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ได้

แต่เป็นเพราะเมื่อครู่นี้ถังหลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เหยียนหยูจึงไม่ได้ยินอะไร แต่หากมองจากมุมที่เหยียนหยูยืนอยู่ตอนนี้ ดูเหมือนว่าคุณชายถังกำลังจะจูบคนที่อยู่ในอกคนนั้น

เหยียนหยูอยากจะก้าวเข้าไปสะกิดคุณชายถังให้ได้สติกลับคืนมา แต่เมื่อคิดทบทวนดูอีกที เขากลับไม่กล้า

“หลินเป้ย เธอมีเรื่องอะไรปิดบังฉันกันแน่” ถังหลินเป็นคนฉลาดมาก ท่าทางที่ผิดปกติของหลินเป้ยทำให้เขารู้ได้ทันทีว่าเธอจะต้องมีเรื่องอะไรบางอย่าง และมีความเป็นไปได้มากว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับเขา

ไม่อย่างนั้นแล้วหลินเป้ยคงไม่พยายามหลบเขา อีกทั้งท่าทางของเธอคราวนี้ยังแตกต่างจากครั้งที่แล้วอย่างชัดเจน

การเปลี่ยนแปลงเช่นนี้เป็นเครื่องบ่งบอกเขาอย่างหนึ่ง หลินเป้ยมีเรื่องที่กำลังปิดบังเขาอยู่

เมื่อหลินเป้ยได้ยินถังหลินพูดออกมาแบบนั้น หัวใจของเธอพลันกระตุกวูบ เธอรู้จักความร้ายกาจของเขาดี และรู้ด้วยว่าตัวเองอาจจะปิดบังเขาไม่อยู่ แต่เธอนึกไม่ถึงว่าตัวเองจะโดนถังหลินจับได้อย่างรวดเร็วขนาดนี้

ทว่าตอนนี้ถังหลินทำได้อย่างมากแค่สงสัยว่าเธอมีเรื่องบางอย่างปิดบังเขา ถังหลินไม่รู้เรื่องที่เธอกำลังตั้งครรภ์ เธอจะบอกเรื่องนี้ให้เขารู้ไม่ได้เด็ดขาด

“จะมีเรื่องอะไรปิดบังคุณได้ล่ะ ฉันกับคุณไม่ได้มีความสัมพันธ์ใดๆ ต่อกัน แล้วจะให้ฉันมีความลับอะไรกับคุณ” แน่นอนว่าหลินเป้ยไม่ยอมรับ ให้ตายอย่างไรเธอก็ไม่ยอมรับ