บทที่ 1355 คุณชายถังน้อยใจ (1)

เธอพยายามบอกตัวเองว่าต้องใจเย็นๆ ต้องใจเย็นๆ ห้ามร้อนตัวเด็ดขาด ขอแค่ถังหลินไม่โทรหาเจ้าชายใหญ่ คืนนี้เธอก็จะรอดพ้นความยุ่งยากนี้ และเธอจะได้เดินทางออกไปจากที่นี่

ความคิดของหลินเป้ยดีมาก แต่ว่า......

หากเป็นเมื่อก่อนความเย็นชานิ่งสงบของหลินเป้ยอาจจะพอตบตาถังหลินไปได้ แต่ตอนนี้แม้หลินเป้ยพยายามทำให้ตัวเองสงบนิ่งไร้อารมณ์กลับทำได้ไม่ดีเท่าไหร่ ยิ่งไปกว่านั้นคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอคือถังหลิน

คนทั่วๆ ไป เรื่องราวทั่วๆ ไป ไม่มีทางตบตาถังหลินได้

ถังหลินมองไปที่หลินเป้ย ริมฝีปากยังคงหยักยิ้ม จากนั้นจึงหยิบมือถือขึ้นมาต่อสายโทรออก

ถังหลินหันจอมือถือเข้าหาตัวเอง แล้วหันด้านหลังให้หลินเป้ย หลินเป้ยจึงไม่มีทางมองเห็นเบอร์ที่เขาโทรออก

เธอได้ยินเพียงเสียงรอสายที่ดังออกมาจากมือถือเท่านั้น เนื่องจากตอนนี้เป็นเวลากลางดึก ปลายสายจึงยังไม่มีคนรับ จึงได้แต่ฟังเสียงรอสายที่ดังขึ้นหลายครั้งต่อหลายครั้ง

เสียงนั้นทำให้หลินเป้ยรู้สึกทรมานใจเป็นพิเศษ ถ้าหากถังหลินโทรเจ้าชายใหญ่จริงๆ ขึ้นมาล่ะ

เธอยังรู้ด้วยว่าถังหลินเป็นคนไม่ชอบทำอะไรโปร่งใส ส่วนเจ้าชายใหญ่ก็เคยบอกว่าจะเตรียมการต้อนรับถังหลิน ดังนั้นจึงไม่แปลกมากนักหากถังหลินจะโทรหาเจ้าชายหลังจากที่ตนมาถึงสนามบินแล้ว

เมื่อเสียงรอสายดังขึ้นเป็นครั้งที่สี่ หลินเป้ยก็หมดความอดทน เธอจึงคว้ามือถือของถังหลินเอาไว้ “โทรปลุกคนกลางดึก ทำแบบนี้มันเกินไปแล้ว”

ระหว่างพูด หลินเป้ยก็แย่งมือถือของเขามาหวังจะวางสายที่ถังหลินกำลังโทรไป

แต่เมื่อแย่งมือถือของถังหลินมาแล้ว หลินเป้ยจึงเห็นว่าเบอร์ที่ถังหลินโทรไป ไม่ใช่เบอร์ของเจ้าชายใหญ่ ถ้าจะพูดให้ถูกต้องคือเบอร์ที่ถังหลินโทรไปไม่ใช่เบอร์ในประเทศของพวกเขาด้วยซ้ำ น่าจะเป็นเบอร์โทรภายในประเทศของถังหลินเอง

“คุณหลอกฉัน......” หลินเป้ยพบว่าตัวเองโดนหลอกอย่างจัง อารมณ์ของเธอจึงพุ่งปรี๊ด หน้าอกของเธอที่รัดเอาไว้แน่นกระเพื่อมขึ้นลงด้วยอารมณ์ยั๊วะจัด

เมื่อก่อนเธอเคยได้ยินสรรพคุณความน่ารังเกียจของถังหลินมาบ้าง เธอน่าคิดได้แต่แรก ทำไมเธอถึงคิดไม่ได้

ทำไมเธอถึงติดกับดักของถังหลินได้อย่างง่ายดายขนาดนี้

ถังหลินมองเธอด้วยรอยยิ้ม “ฉันหลอกเธอ? ฉันหลอกเรื่องอะไร หลอกทางกายหรือหลอกทางใจ?”

ที่ผ่านมาคุณชายถังเป็นคนเคร่งขรึม ในสายตาของคนอื่นภาพลักษณ์ของคุณชายถังคือคนที่ระแวดระวังตัวอยู่เสมอ

คำพูดเช่นนี้ คุณชายถังไม่มีทางพูดกับคนอื่นอย่างแน่นอน คุณชายถังไม่มีทางพูดกับคนนอก แต่ตอนนี้กลับพูดกับหลินเป้ยอย่างไม่รู้สึกรู้สา

เหยียนหยูแม้ยืนอยู่ด้านหลังแต่ประสาทการได้ยินของเขาดีมาก เขาไม่ได้เป็นแค่ผู้ช่วยของถังหลินเท่านั้น แต่ยังรับหน้าที่บอดี้การ์ดอีกด้วย คนที่มีวิชาการต่อสู้ติดตัวย่อมหูดีเป็นธรรมดา

แม้ว่าถังหลินจะพยายามกดเสียงต่ำมากแค่ไหน เหยียนหยูก็ยังพอได้ยินอยู่บ้างและพอรู้ว่าคุณชายถังกำลังพูดเรื่องอะไร และยังได้ยินประโยคที่ว่าหลอกทางกายหรือหลอกทางใจนั่นด้วย

ตอนนี้เหยียนหยูรู้สึกราวกับว่าโดนฟ้าผ่าเข้าอย่างจัง ผ่าออกมาจากด้านในร่างกายของเขา

คุณชายถังพูดกับผู้ชายคนหนึ่งว่าหลอกทางกายหรือหลอกทางใจ?

หลินเป้ยได้ยินถังหลินพูดเช่นนี้ก็ตกใจตัวแข็งทื่อไปเช่นกัน เธอรู้ถึงความร้ายกาจน่าหวาดกลัวของถังหลินดี และรู้ด้วยว่าถังหลินไม่อายใคร แต่เธอคิดไม่ถึงว่าเขาจะไม่อายใครถึงขั้นพูดคำพูดแบบนี้ออกมาได้

ตอนนี้เธอกำลังแต่งกายเป็นผู้ชายอยู่นะ!

ถังหลินไม่กลัวว่าคนอื่นจะเข้าใจผิดหรือไง

“ประสาท” หลินเป้ยพยายามอดทนอย่างมาก แต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหวจนต่อว่าเขาออกไป

“เรื่องที่เธอออกมาปรากฏตัวอยู่ที่สนามบินกลางดึกแบบนี้ เธอยังไม่มีคำอธิบายดีๆ ให้ฉันเลยนะ” ถังหลินกลับไม่โกรธ การได้เห็นเธอเดือดปุดๆ แบบนี้ ยิ่งทำให้เขารู้สึกว่าเธอน่ารักขึ้นอีก

เขามาที่ญี่ปุ่นคราวนี้คิดว่าจะต้องได้พบหลินเป้ยแน่ๆ เขาคิดเอาไว้มากมายว่าพวกเขาจะได้เจอกันในสถานการณ์แบบไหน เขาคิดว่าเธออาจจะมีทีท่าเย็นชากับเขาเช่นเดียวกับครั้งที่แล้ว

เขาคิดว่าเธอจะพยายามอยู่ห่างจากเขาให้ไกลที่สุดเหมือนอย่างในครั้งที่แล้ว

เขาคิดไม่ถึงเลยว่าจะได้เจอเธอภายในสถานการณ์เช่นนี้

เธอเห็นเขาแล้วแต่พยายามจะหนี

เธอรู้สึกประหม่าและกังวลเมื่อต้องเจอเขา

เธอถึงขั้นตะคอกใส่เขาและต่อว่าเขา

หากเป็นเมื่อก่อนนี้ เธอไม่มีทางทำอย่างนี้แน่นอน และเป็นสถานการณ์ที่ไม่มีใครคาดคิดความรู้สึกนี้ราวกับเขาโดนอ้อน ราวกับเธอกำลังงอนเขา น่ารักและเข้าถึงได้ง่าย