บทที่ 1375 หมดอาลัยตายอยาก（1）

ที่ข้างกายของเย่ซือเฉินมีคนที่ชำนาญในการขุดข่าวทุกประเภทมาโดยตลอด ไม่อย่างนั้นละก็ ครั้งนี้เย่ซือเฉินคงไม่มีทางที่จะได้รับหลักฐานการกระทำผิดทั้งหมดของโจ๋วอันหนานได้เร็วขนาดนั้น สิ่งที่เย่ซือเฉินต้องการสืบไม่มีทางที่จะสืบไม่ได้

นอกจากนี้ที่ประเทศ R เย่ซือเฉินน่าจะมีคนที่ร้ายกาจกว่าหลบซ่อนอยู่ในที่ลับคอยขุดข่าว ต่าง ๆ นานา เพราะยังไงเมื่อเทียบกันแล้วประเทศ R เป็นประเทศที่ค่อนข้างจะอันตราย นอกจากนี้พวกเขาก็ไม่มั่นคงเหมือนกับประเทศ Z

หลายสิ่งหลายอย่างอาจมีการเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา หลายปีมานี้เย่ซือเฉินสามารถอยู่ที่ประเทศ R ได้อย่างราบรื่นได้ แถมยังเจริญเติบโตอย่างรวดเร็ว คงต้องเป็นเพราะได้รับข่าวสารต่าง ๆ ได้ทันท่วงทีอย่างแน่นอน

สายตาของถังหลินมองไปที่หลินเป้ยที่นอนอยู่บนเตียงอีกครั้ง ความจริงแล้วเขาก็ไม่อยากที่จะไปสืบเรื่องราวของเธอเป็นการส่วนตัว แต่เขารู้ว่า ถ้าหากเขาถามตรง ๆ เธอจะต้องไม่บอกอะไรกับเขาแน่ แถมยังจะป้องกันเขามากขึ้น

ถังหลินหยิบโทรศัพท์ออกมาและโทรหาเย่ซือเฉิน

“อยู่ที่ประเทศ R นายมีคนที่คอยขุดข่าวต่าง ๆ หรือเปล่า?” ทันทีที่โทรศัพท์ถูกรับ ถังหลินก็บอกจุดประสงค์ของตัวเองออกมาตรง ๆ

“อืม มี” เย่ซือเฉินไม่ได้ปิดบัง และไม่ได้ถามอะไรถังหลิน และพูดขึ้นมา: “เดี๋ยวฉันจะให้เขาติดต่อนาย”

ในเมื่อถังหลินถามเกี่ยวกับเรื่องนี้ จะต้องมีความต้องการแน่!!

“โอเค” มุมปากของถังหลินยกขึ้นมาเล็กน้อย แฝงรอยยิ้มเอาไว้หลายส่วน สมกับที่เป็นเพื่อนจริง ๆ เจ๋งสุด ๆ ไปเลย

“ใช่แล้ว ตระกูลโจ๋วได้ก่อเรื่องอะไรอีกหรือเปล่า?” ถังหลินออกมาอย่างรีบร้อน ตอนที่เขาออกมา เรื่องทางนั้นยังไม่ได้คลี่คลาย เขายังรู้สึกกังวลเล็กน้อย

“คุณพ่อคุณแม่ของโจ๋วชิงไปหาเรื่องที่ตระกูลทั้งสองครั้ง” ในน้ำเสียงของเย่ซือเฉินไม่ได้มีอารมณ์ความรู้สึกอะไรมาก และน้ำเสียงก็ไม่มีความผิดปกติอะไร

“อืม เดาออกแล้ว” ถังหลินเดาออกแต่แรกแล้วว่าคุณพ่อโจ๋วและคุณแม่โจ๋วจะหาเรื่อง คุณพ่อคุณแม่โจ๋วไม่กล้าที่จะไปหาเรื่องเย่ซือเฉินโดยตรง ก็เลยไปหาเรื่องที่ตระกูลถัง เพียงเพราะปกติแล้วพวกเขามีความสัมพันธ์ที่ค่อนข้างจะดีกับตระกูลถัง “ไม่ต้องสนใจพวกเขา เรื่องควรจะจัดการยังไงก็ทำแบบนั้น”

“ขอแค่ไม่ใช่โจ๋วชิง คนอื่นฉันไม่สนใจทั้งนั้น” ในน้ำเสียงของเย่ซือเฉินแฝงไปด้วยความเย็นชาเล็กน้อย เรื่องที่โจ๋วอันหนานทำพวกนั้น ไม่ว่าจะเป็นใครมาขอร้องอ้อนวอนเขาก็ไม่มีทางที่จะปล่อยโจ๋วอันหนานไป

แต่ว่า สิ่งเดียวที่เขาเป็นกังวลก็คือคุณพ่อคุณแม่โจ๋วจะไปเร่งเร้าโจ๋วชิง ให้โจ๋วชิงมาขอร้องวิงวอนเขา

“จุดนี้นายวางใจได้ โจ๋วชิงจะไม่ทำแบบนั้นแน่” คำพูดของถังหลินนั้นมั่นใจมาก เขาค่อนข้างจะเชื่อมั่นในตัวเพื่อนของตัวเอง และเข้าใจเพื่อนของตัวเองเป็นพิเศษ

ต่อให้โจ๋วอันหนานไม่บีบบังคับให้โจ่วชิงและหยวนหยูต้องเลิกกัน ต่อให้โจ๋วอันหนานไม่คิดที่จะฆ่าโจ๋วชิง หลังจากที่โจ๋วชิงรู้เรื่องราวทุกสิ่งทุกอย่างที่โจ๋วอันหนานทำกับฉิงฉิงเขาก็ไม่มีทางที่จะไปขอร้องให้กับโจ๋วอันหนานต่อหน้าเย่ซือเฉินอย่างแน่นอน

“อืม” เย่ซือเฉินตอบรับเสียงเบา; “เรื่องทางนั้นเป็นยังไงบ้าง? เข้าใจละเอียดหรือยัง?”

ถังหลินชะงักงัน เดิมทีได้พูดไว้อย่างดิบดีแล้วว่าเมื่อเขามาถึง เมิ่งหลินก็จะรายงานเรื่องทุกอย่างของที่นี่กับเขาอย่างละเอียด แต่ทว่าพอขึ้นรถหลินเป้ยก็ได้หลับไป จากนั้นเมิ่งหลินก็ไม่ได้พูดอะไรมาก ส่วนที่เมิ่งหลินพูดก่อนหน้านั้นเขาเองก็ไม่ได้ฟังสักเท่าไหร่

“ทำไม? สถานการณ์ร้ายแรงมากเหรอ?” เย่ซือเฉินไม่ได้ยินเสียงเขาตอบ แววตาเคร่งครึ้มลง ตามที่เขารู้จักถังหลิน ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องราวร้ายแรงมาก ไม่อย่างนั้นละก็เขาก็ไม่มีทางที่จะไม่พูดอะไรเลย

“ไม่ใช่ ฉันยังไม่ค่อยเข้าใจสักเท่าไหร่ พรุ่งนี้ฉันจะทำความเข้าใจอีกครั้ง แล้วค่อยโทรหานาย” ถังหลินกุมโทรศัพท์ ตอนนี้ภายในใจของเขารู้สึกผิดเล็กน้อย แต่ว่าในตอนที่มองเห็นหลินเป้ยที่นอนอยู่บนเตียง ก็อดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้นมาอีกครั้ง

มีอะไรต้องรู้สึกผิด ภรรยาของเขาสำคัญกว่าทุกสิ่งทุกอย่าง อีกอย่างเรื่องทางนี้ก็ไม่ได้ รีบร้อนอะไรขนาดนั้น

อีกฝั่งของโทรศัพท์ เย่ซือเฉินชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด นี่มันเรื่องอะไรกัน?

ถังหลินบอกว่ายังไม่ได้ทำความเข้าใจชัดเจน?

เขารู้จักถังหลินดี ถังหลินเป็นคนที่ทำอะไรเข้มงวด และจริงจังเสมอมา เขาฟังดูแล้วตอนนี้ถังหลินไม่น่าจะอยู่ระหว่างทาง น่าจะถึงโรงแรมเรียบร้อยแล้ว เช่นนั้นตามหลักแล้วในตอนนี้ถังหลินควรจะเข้าใจสถานการณ์ของที่นั่นถึงจะถูก

ดังนั้นตอนนี้มันเรื่องอะไรกัน?!

“เอาล่ะ ฉันไม่คุยกับนายแล้ว วางก่อนล่ะ” ถังหลินไม่ได้อธิบายอะไร และตัดสายไปทันที

เย่ซือเฉินมองดูโทรศัพท์ที่ถูกตัดสายไป และเหม่อลอยขึ้นมาอย่างเห็นได้ยาก

ทางด้านของถังหลินที่เพิ่งจะวางสายของเย่ซือเฉินไป ไม่ถึงหนึ่งนาที โทรศัพท์ของเขาก็ได้ดังขึ้นอีกครั้ง

ถังหลินมองดูหลินเป้ยที่นอนอยู่บนเตียงก่อนโดยสัญชาตญาณ และในขณะเดียวกันนั้นก็กดรับโทรศัพท์

เขาไม่ทันได้ดูด้วยซ้ำว่าใครโทรมา