บทที่ 1383 คำพลอดรักชนิดหนึ่งที่เรียกว่า คำพลอดรักของคุณชายถัง (1)

หลินเป้ยได้ยินเขาพูด ร่างกายพลันแข็งทื่อ เพราะความเครียดและว้าวุ่นใจ ตะเกียบในมือจึงคลายออกเล็กน้อย ซาลาเปาเข่งเล็กที่คีบขึ้นมาจึงตก ……

ตกลงที่พื้นโดยตรง！！

ช่วงนี้เธอไม่ได้กินอะไรดีๆ แต่ไม่ใช่เพราะในวังขาดอาหารแต่อย่างใด เป็นเพราะเธอท้องต่างหาก ซึ่งให้ถังหลินรู้เรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด

ดังนั้นเมื่อหลินเป้ยได้ยินถังหลินพูดเช่นนี้ก็รู้สึกตึงเครียด เธอกังวลใจว่าถังหลินจะรู้ ……

“ทำไมเหรอ？”เดิมทีถังหลินยังคาดเดาอะไรต่อมิอะไรอยู่ในใจ เมื่อเห็นการตอบสนองของเธอ เขาก็หรี่ตาขึ้น “ใครรังแกคุณ？บอกผมได้”

คำพูดของเขาก่อนหน้านี้บวกกับการตอบสนองของหลินเป้ย ทำให้ถังหลินคิดว่ามีคนรังแกเธอจริงๆ รังแกจนไม่มีกับข้าวกิน？ทำให้ต้องทนหิวจนเป็นสภาพนี้？

ให้อภัยไม่ได้เด็ดขาด！！

เรื่องเมื่อก่อนเขาไม่ยุ่ง ทว่านับจากตอนนี้ เรื่องของเธอก็คือเรื่องของเขา

“หา？” หลินเป้ยมองเขาด้วยความงวยงง ใครรังแกเธอกัน？หากว่ากันให้ถึงแก่นแท้ ผู้ร้ายตัวจริงก็คือเขา หากไม่ใช่เขา เธอก็ไม่ท้อง เมื่อเธอไม่ท้อง เธอก็จะไม่มีอาการแพ้ท้อง คงไม่ตกอยู่ในสภาพกินอะไรไม่ลง และเธอก็จะไม่หิวจนผอมซูบเพียงนี้

แน่นอน เรื่องนี้หลินเป้ยไม่มีทางพูดแน่ เธออยากปิดบังด้วยซ้ำ จะบอกเขาได้ยังไง！！

“เจ้าชายใหญ่ไม่สนใจเหรอ？หรือว่าแม้แต่เจ้าชายใหญ่ก็รังแกคุณ？” ถังหลินเห็นการตอบสนองของเธอ ดวงตาก็หรี่ขึ้นอย่างอันตราย น้ำเสียงเย็นเยียบมากขึ้นหลายส่วน

“ไม่มี ไม่มีคนรังแกฉัน เจ้าชายใหญ่ยิ่งไม่ได้รังแกฉัน” หลินเป้ยหลุดจากภวังค์ รีบอธิบายโดยเร็ว เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว ถึงเธอจะไม่เป็นที่รักใคร่ในราชวัง แต่ก็คงไม่ต้องทนหิวจนเป็นสภาพนี้หรอก

กระทั่งตอนเธอพึ่งกลับเข้าไปในราชวังก็ไม่ได้ขาดสนเรื่องการกินเลย

คนนี้คิดอะไรกันนะ？

“ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ไม่ต้องปิดบังผม”ถังหลินโน้มกายไปด้านหน้าเล็กน้อย จึงเข้าใกล้เธอมากขึ้น เขาจ้องมองเธอด้วยแววตาจริงจังและเข้มขรึม

“ไม่มี ฉันไม่ได้ปิดบังอะไรคุณ” เมื่อสบตากับเขา หัวใจหลินเป้ยก็ลุกลน มีชั่วขณะหนึ่งที่เธอรู้สึกว่าใกล้จะปิดไม่ได้แล้ว แววตาเช่นนี้ของเขา เธอเกือบบอกความจริงออกไปแล้ว

ทว่าเมื่อนึกถึงผลลัพธ์ที่ตามมา นึกถึงคุณแม่ของเธอ จึงให้เขารู้เรื่องเธอตั้งครรภ์ไม่ได้เด็ดขาด

“ไม่มีจริงๆเหรอ？”หลอกถังหลินง่ายเสียที่ไหน ดูท่าทางเธอแล้ว เขาไม่เชื่อคำพูดเธอเลย เขารู้ว่าเธอปิดเขาทุกอย่างมาโดยตลอด “งั้นอธิบายเรื่องวันนี้หน่อย”

ตอนแรกปฏิเสธการกินข้าว จากนั้นก็กินอย่างรวดเร็วและเร่งรีบราวกับหิวมาหลายวัน ทั้งยังกินมากขนาดนี้อีก บอกว่าไม่มีอะไร？

เขาไม่เชื่อ

“ช่วงนี้ฉันแค่ไม่สบาย……”หลินเป้ยรู้สึกหัวชาเมื่อถูกเขาจับจ้อง เดิมทีเธอไม่อยากตอบ ทว่าก็ตอบกลับด้วยจิตใต้สำนึก

เมื่อลั่นวาจาออกไป หลินเป้ยก็รู้สึกเสียใจภายหลัง เธอบอกว่าไม่สบาย หากถังหลินซักไซ้ต่อ เธอจะตอบยังไง？

ถ้าเกิดถังหลินรู้ขึ้นมาจะทำยังไงดี？

“ไม่สบายเหรอ？เป็นอะไร？ไม่สบายตรงไหน？”ไหวพริบถังหลินเร็วกว่าที่เธอคิด น้ำเสียงของถังหลินเจือความเป็นห่วง แถมยังมีความร้อนรนใจหลายส่วน “ไปตรวจที่โรงพยาบาลหรือยัง？”

ถังหลินหยุดพูด เขารู้สถานการณ์ของเธอดี ถึงแม้เธอจะไม่สบายก็คงไม่ไปตรวจรักษาที่โรงพยาบาลหรอก เพราะเธอแต่งเป็นชาย หากมีคนรู้ก็จะยุ่งเอา

“เดี๋ยวผมพาคุณไปตรวจ” ถังหลินรู้ว่าตอนนี้สถานะของเธอไม่สะดวกไปโรงพยาบาล ทว่าเย่ซือเฉินเปิดโรงพยาบาลที่นี่ด้วย เขาพาเธอไปตรวจรักษาตรงนั้นได้ เขาแค่ติดต่อหาคนตรวจที่เชื่อถือได้ ไม่มีปัญหาอะไรหรอก

“ไม่เอา ฉันไม่ไปโรงพยาบาล” หลินเป้ยเกือบกระโดดขึ้นมาแล้วเชียว จะให้ไปที่โรงพยาบาลเหรอ？