บทที่ 1384 คำพลอดรักชนิดหนึ่งที่เรียกว่า คำพลอดรักของคุณชายถัง (2)

เธออายุยี่สิบกว่าปีแล้ว แต่ก็ยังไม่เคยมีคนบอกว่าเธอสำคัญมาก ไม่เคยมีคนบอกว่าขาดเธอไม่ได้เลย！！

เธอรู้ตัวว่า ในราชสำนักมีเธอหรือไม่มีก็ได้ ในสายตาคุณแม่ เธอก็เป็นแค่เครื่องมือที่ท่านใช้เพื่อได้มาซึ่งความสุขสบายเท่านั้น

ซึ่งเธอไม่ยินดียอมรับสิ่งนี้เสมอมา ทว่ากลับไม่ยอมรับไม่ได้ หากคุณแม่เป็นห่วงเธอจริงๆ ตอนนั้นก็จะไม่ให้เธอปลอมตัวเป็นผู้ชายเข้าไปอยู่ในพระราชวัง เพราะใครๆก็รู้กันดีว่า หากเธอถูกเปิดโปงสถานะเมื่อไหร่ เธอก็มีแต่ตายสถานเดียว ซึ่งตอนนั้นเธอยังเด็กมาก ตอนนั้นเธอไม่มีความสามารถปกป้องตัวเองเลย

ทว่าคุณแม่ก็ยังผลักเธอเข้าไปอยู่ในราชวังอีก

หลายปีมานี้ เธอคุ้นเคยกับชีวิตลักษณะนี้แล้ว คุ้นเคยกับการถูกมองข้าม คุ้นเคยกับการดูใช้เป็นเครื่องมือ คุ้นเคยกับการที่ไร้ความเป็นห่วง คุ้นเคยกับการที่ไร้คนรักใคร่เอ็นดู

ทว่าตอนนี้ผู้ชายตรงหน้าบอกเธอว่า ไม่มีอะไรสำคัญกว่าเธอ

ไม่มีอะไรสำคัญกว่าเธอ！！

ถึงแม้เขาจะหลอกเธอ แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้เธอซาบซึ้งกินใจ เพราะหลายปีมานี้ ถึงจะเป็นแค่คำลวงโลก แต่ก็ไม่เคยมีใครพูดอย่างนี้กับเธอมาก่อน！！

รวมทั้งคุณแม่ของเธอด้วย！！

และเธอรู้ว่าเขาไม่ได้หลอกเธอ ถึงแม้เธอจะเคยแอบด่าถังหลินในใจว่า ต่ำทราม ไร้ยางอาย ทว่าเธอรู้ว่าคนอย่างถังหลินไม่จำเป็นต้องพูดปด ยิ่งไม่มีความจำเป็นที่จะพูดโกหกกับเธอ

เพราะเธอไม่มีประโยชน์ให้ถังหลินหลอกใช้ เหมือนอย่างคำพูดของคนที่โทรหาถังหลินไม่มีผิดเพี้ยน เธอไม่เป็นที่โปรดปรานในราชสำนัก ไม่มีอิทธิพลอะไร ไม่มีคนฟังคำพูดของเธอ

ดังนั้นถังหลินไม่มีความจำเป็นต้องหลอกลวงเธอจริงๆ！！

ทันใดนั้นหลินเป้ยรู้สึกแสบตรงจมูก ดวงตาเริ่มเลือนราง เธอรีบหลุบตาลงเพื่อปกปิด ก่อนจะคีบซาลาเปามาก้มหน้ากิน

“อร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ？”ถังหลินอดหัวเราะออกมาไม่ได้ ยัยคนนี้เขินอาย หรือว่าซาบซึ้งจนอยากร้องไห้กันแน่？ท่าทางปกปิดความรู้สึกนี้ชัดแจ้งมาก

“อืม อร่อย” หลินเป้ยฝืนกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลริน เธอพยักหน้าหงึกๆแรงๆ

“อืม งั้นคุณกินเยอะหน่อย” ถังหลินถอนหายใจเบาๆ เขาดูออกว่าเธอมีเรื่องปิดบังเขา ทว่าเธอไม่อยากพูด เขาก็จะไม่เค้นถาม เขาค่อยสืบทีหลังก็ได้ ยังไงก็รู้ความจริงอยู่ดี

ถังหลินเห็นเธอก้มหน้าจนเกือบจะฟุบลงโต๊ะอาหารแล้ว รอยยิ้มของเขาก็ยิ่งเข้มข้นมากขึ้น！！

ทว่าถังหลินไม่ได้พูดอะไรมากอีก เขารู้ว่าเธอไม่ใช่คนหน้าด้าน กลัวเธอจะเขินอายอีก

ถังหลินเอามือถือโทรหาเมิ่งหลิน

เขามาด้วยเรื่ององค์กรโกสต์ซิตี้ ตอนนี้เธออิ่มพอสมควรได้ และก็ไม่ได้เช้าแล้วด้วย ดังนั้นเขาควรเริ่มจัดการธุระได้แล้ว

“ช่วยผมนัดคนที่รับผิดชอบองค์กรโกสต์ซิตี้ในประเทศRด้วย”อันที่จริงถังหลินมีแผนในใจแล้ว ด้วยวิธีการขององค์กรโกสต์ซิตี้ เขารู้สึกคลางแคลงใจหลายจุด ดังนั้นเขารู้สึกว่าจำเป็นต้องนัดพบคนรับผิดชอบสักหน่อย

แน่นอน ถังหลินรู้สึกว่ามีผลดีกว่าประชุมในบริษัท

หลินเป้ยได้ยินเขาพูดก็หยุดกินซาลาเปา พลางรีบเงยหน้าขึ้นมองถังหลิน

ถังหลินส่งยิ้มให้เมื่อเธอมองมา

หัวใจหลินเป้ยไมได้ผ่อนคลายเท่ากับเขา เธอได้ยินถังหลินพูด ชั่วพริบตานั้นหัวใจก็เหมือนถูกบีบ ถังหลินจะพบหน้าคนดูแลองค์กรโกสต์ซิตี้เหรอ？

ถังหลินจะเจอหน้าคารู？！

คารูคนนี้……

“คุณชายถังจะนัดพบกับคารูเหรอครับ？คารูเป็นคนปลิ้นปล้อน เจ้าเล่ห์มาก โหดร้าย เป็นคนไร้คุณธรรม ไม่มีหลักการ คุณไปเจอหน้าคนอย่างนี้มันอันตรายนะครับ”เมิ่งหลินตกตะลึงพรึงเพริด เขาคาดไม่ถึงว่าเวลาคุณชายถังนิ่งก็คือนิ่ง แต่พอเริ่มลงมือขึ้นมาจะเล่นใหญ่ขนาดนี้

หลายปีมานี้เขาอยู่ในประเทศRตลอด และคารูก็เป็นคนดูแลองค์กรโกสต์ซิตี้เสมอมา เมื่อก่อนถึงแม้พวกเขาจะไม่ค่อยมีปฏิสัมพันธ์กับองค์กรนี้มากนัก ทว่าเขาก็เคยได้ยินคำเล่าลือเรื่องของคารูไม่น้อย

และครั้งนี้อีกฝ่ายไม่มีเหตุผลที่จะโจมตีพวกเขา แต่ก็ลงมือแล้ว ลำพังจุดนี้ก็สามารถบ่งชี้ให้เห็นว่าคารูเป็นคนไร้เหตุผล

“ช่วยผมติดต่อเขาแล้วนัดเวลาเจอกันด้วย”ก่อนถังหลินเดินทางมาถึงก็พอจะรู้รายละเอียดมาพอสังเขปแล้ว ดังนั้นเขาจึงรู้สึกนิสัยใจคอของคารู

ทว่าเขายังคงตัดสินใจอยากพบหน้าคารู