บทที่ 1389 รอเขากลับมา (1)

ถังหลินแอบถอนหายใจ พยายามให้ตัวเองใจเย็น เขาไม่เอ่ยปาก เขาอยากรู้ว่าเธอดึงเขาไว้เช่นนี้ เธออยากพูดอะไรกันแน่？หรือว่าอยากทำอะไร……

“คุณต้องรอดชีวิตกลับมา” หลินเป้ยรู้ว่าเธอรั้งตัวเขาไม่ได้ ผู้ชายคนนี้หัวดื้อนัก หลินเป้ยก็รู้ว่าเขามีแผนของเขาที่ต้องไปเตรียมการ ดังนั้น สิ่งที่เธอพูดได้ตอนนี้ก็คงจะมีประโยคนี้แล้ว

อันที่จริงเธอไม่อยากพูดอย่างนี้ เพราะทั้งฐานะและสถานการณ์ความเป็นอยู่ของเธอ ล้วนไม่อนุญาตให้เธอพูดเช่นนี้

เธอเป็นเจ้าชายน้องประเทศR เธอกับเขาไม่ควรมีเยื่อใยต่อกัน เธอควรทำตัวเหมือนตอนอยู่ในประเทศ Z หันหน้าจากไปอย่างเด็ดเดี่ยว ขีดเส้นกั้นทั้งสองอย่างชัดเจน

ทว่าเธอข่มกลั้นความรู้สึกแล้ว แต่ก็ไม่สำเร็จ ยังอยากพูดออกมา

“วางใจเถอะ ผมไม่ให้ตัวเองเป็นอะไรหรอก รอผมกลับมานะ” เขายิ้มเบาๆ ยกมุมปากขึ้นมาจูบริมฝีปากเธอ หากไม่ใช่เขาต้องออกไป เขาก็จะจูบลึกขึ้น จากนั้นก็ทำอะไรเกินเลยไปกว่านี้

“อืม” หลินเป้ยมองดวงตาอันน่าหลงใหลของเขา เธอรู้สึกหัวใจเต้นรัวแรงขึ้น เธอรู้ว่าไม่ควรรับปากอะไรทั้งสิ้น ทว่าตอนนี้เธอพยักหน้าตอบกลับเรียบร้อย

เธอคิดว่าไม่ว่าวันหน้าจะเป็นเช่นไร แต่ตอนนี้เธอจะทิ้งความทรงจำให้เขาระลึกถึง

หลังจากคืนนั้น ถังหลินก็พูดจะแต่งงานกับเธออย่างจริงจังท่าเดียว ตอนนั้นเธอคิดว่าเขาแค่อยากรับผิดชอบเธอเท่านั้น

ทว่าตอนนี้เธอพบว่า เขาจริงจังมากขึ้น และคำพูดพวกนี้ มันชัดเจนมากว่าเขาชอบเธอ

ดังนั้นการที่เธอตกปากรับคำตอนนี้จะทำให้เขาระลึกถึง

ถังหลินมองหน้าเธอ นัยน์ตาเกิดรอยยิ้มลึกขึ้นหลายส่วน“คืนนี้ผมจะไปงานเลี้ยง เจอกันในงานเลี้ยงนะ”

ถังหลินรู้ว่าเมื่อเขาออกไป เธอก็ต้องออกไปแน่ เพราะคืนนี้ยังมีงานเลี้ยงรออยู่ เธอจึงจำเป็นต้องเตรียมงาน อีกอย่างกลางคืนเธอก็ออกจากพร้อมกับเขาได้

“ได้” หลินเป้ยเชื่อฟังมาก ถังหลินพูดอะไรเธอก็ตอบตกลงหมด คล้ายกับเป็นผู้หญิงเชื่อฟังคนหนึ่ง

“เด็กดีจัง” รอยยิ้มถังหลินคล้ายกับสายลมฤดูใบไม้ผลิ นับจากที่รู้จักเธอ เป็นครั้งแรกที่เธอเชื่อฟังขนาดนี้ เชื่อฟังจนหัวใจเขาละลายแล้ว เชื่อฟังจนเขาไม่อยากออกไปไหนแล้ว

หากรู้อย่างนี้แต่แรก เขาควรนัดเจอคารูช้ากว่านี้อีกหน่อย

ทว่าตอนนี้เหลือเวลาไม่มากแล้ว ถึงแม้ถึงหลินไม่อยากออกไป แต่ก็ต้องไป

เมื่อออกจากห้อง ถังหลินก็คิดจะไปหาเมิ่งหลินกับเหยียนหยู เพียงแต่เมื่อถึงห้องโถงหลักก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินมาหาเขา

“คุณชายถังครับ คุณชายเย่ให้ผมมาหาคุณครับ” ผู้ชายคนนั้นบอกเจตนาและสถานะของตน

“อืม” ถังหลินเคยโทรหาเย่ซือเฉินแล้ว แต่เขาคิดไม่ถึงว่าคนนี้จะมาหาเขาและมาเร็วขนาดนี้

คนนั้นไม่ได้พูดอะไรอีก คุณชายเย่โทรหาเขา สั่งให้เขาฟังคำสั่งจากคุณชายถัง ดังนั้นเขาไม่ต้องถาม ไม่ต้องพูดอะไรมาก รอฟังคำสั่งจากคุณชายถังก็พอแล้ว

“ตอนนี้ผมนัดกับคารูไว้ รอให้ผมกลับมาแล้วค่อยว่ากันเรื่องอื่น” ถังหลินให้เย่ซือเฉินส่งคนมาก็เพราะอยากให้สืบเรื่องของหลินเป้ย ทว่าเมื่อกี้ตอนอยู่ในห้องพัก หลินเป้ยเชื่อฟังมาก ไม่ได้ต่อต้านเขาเฉกเช่นก่อนหน้านี้อีกแล้ว

ทว่าถังหลินก็ยังรู้สึกว่าหลินเป้ยมีเรื่องปิดบังเขา เธอบอกว่าช่วงนี้เธอเป็นหวัดเล็กน้อย ซึ่งไม่เขาเชื่อว่าจะเป็นอย่างนั้น

ผู้ชายคนนั้นได้ยินว่าถังหลินนัดเจอกับคารู ดวงตาเขาพลันกะพริบ ทว่าเขาไม่ได้แสดงอารมณ์มากนักและไม่ได้กล่าวห้าม

“คุณกลับไปก่อน เอาเบอร์ให้ผม ผมกลับมาแล้วจะติดต่อหาคุณ” ถังหลินมองผู้ชายคนนั้นแวบหนึ่ง จากนั้นก็หยิบมือถือขึ้นมาจะบันทึกหมายเลขโทรศัพท์

“คุณชายเย่บอกผมว่าให้ฟังคำสั่งจากคุณชายถังทั้งหมด ผมไปกับคุณชายถังด้วยกันนะครับ” ผู้ชายคนนี้พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย คล้ายกับเขาพูดเหมือนจะไปกินข้าวหนึ่งมื้อกับถังหลินอย่างนั้น

ถังหลินเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง จากนั้นมุมปากก็ยกขึ้น เขามองออกว่าผู้ชายคนนี้ไม่ธรรมดา