บทที่ 1391 ความสามารถของเขา (1)

และในขณะนี้ ถังหลินพาเหยียนหยู และผู้ชายที่เย่ซือเฉินส่งมา ขึ้นไปยังบนรถ แล้วออกจากโรงแรม

ผู้ชายที่เย่ซือเฉินส่งมาเงียบอยู่ตลอดเวลา นอกจากก่อนหน้านี้ที่คุยกับถังหลินก็ไม่เคยพูดแม้แต่คำเดียว

เหยียนหยูนั้นเป็นคนที่เชื่อฟังคำสั่งของคุณชายถังมาโดยตลอด ดังนั้นเหยียนหยูในขณะนี้ก็รักษาความสงบเช่นกัน

ขณะนี้ไม่มีเมิ่งหลินแล้ว บนรถก็เงียบเป็นพิเศษ

เวลาและสถานที่ เมิ่งหลินได้ส่งให้ถังหลินก่อนแล้ว ทางคนขับรถ เมิ่งหลินน่าจะยังไม่ได้บอกคนขับรถ ดังนั้นคนขับรถไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

“คุณชายถัง พวกเราไปไหนครับ?” คนขับรถยังเป็นคนที่มารับถังหลินเมื่อคืน รู้จักถังหลิน ทว่าเขามีความแปลกใจเล็กน้อยว่าทำไมประธานเมิ่งไม่ได้อยู่กับคุณชายถัง ทว่าคุณชายถังขึ้นรถมาแล้วบอกให้ออกรถ เขาก็ไม่กล้าที่จะไม่ออกรถ

ถังหลินบอกสถานที่ที่เมิ่งหลินส่งให้เขากับคนขับรถ

คนขับรถตะลึงงัน มองถังหลินผ่านกระจกหลัง ลังเลไปสักพัก ก็อดไม่ได้พูดขึ้นว่า “คุณชายครับ ที่คือที่ตั้งขององค์กรโกสต์ซิตี้ครับ”

นี่คือคนขับรถของเมิ่งหลิน ดังนั้นจึงพอรู้ในบางเรื่องราว

ประเทศRวุ่นวายอยู่แล้ว คนขององค์กรโกสต์ซิตี้ยิ่งบ้าคลั่งไปใหญ่ พวกเขาล้วนแต่ทำธุรกิจที่ปกติถูกต้อง ทว่าคนขององค์กรโกสต์ซิตี้นั้นไม่ใช่ พวกเขาแย่งสถานที่มากมายในประเทศR ไม่อนุญาตให้คนนอกเข้าไป ในบางครั้งถึงขั้นคนของพระราชาก็ไม่สามารถเข้าไปได้

“อื้ม ฉันรู้” แน่นอนว่าถังหลินเห็นความกังวลของคนขับรถแล้ว สมแล้วที่เป็นคนของเมิ่งหลิน เหมือนกับเมิ่งหลินเลย

คนขับรถอยากจะพูดอะไรบางอย่างต่อ แต่ว่าเห็นสีหน้าที่เย็นชาของถังหลินในตอนนี้ กับผู้ชายข้างกายของถังหลินที่ดูน่ากลัว สุดท้ายคนขับรถก็กลืนคำพูดที่มาถึงปากลงไป

ไม่ว่ายังไงแล้วเขาก็ไม่ใช่ประธานเมิ่ง เขาก็แค่คนขับรถ เรื่องนี้เขาไม่มีสิทธิ์พูดอยู่แล้ว

แต่ว่าไม่เห็นประธานเมิ่ง ในใจของคนขับรถมีความแปลกใจเล็กน้อย ไม่ค่อยเข้าใจว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่

อาจจะเป็นเพราะว่ามีความในใจ ความเร็วในการขับของคนขับรถจึงมีความช้าเล็กน้อย

“ฉันต้องไปถึงก่อน 11 โมง” ถังหลินพูดเตือนออกเสียง ตอนนี้สิบโมงกว่าแล้ว เหลือเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ความเร็วของคนขับรถในตอนนี้เกรงว่าจะไปไม่ถึง

“ครับ ผมรู้แล้วครับคุณชายถัง” คนขับรถดึงสติกลับมา รีบเพิ่มความเร็ว เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทว่าประธานเมิ่งนั้นให้ความเคารพกับคุณชายถังเป็นอย่างมาก เกรงใจมากๆ คนขับรถไม่กล้าขัดคำสั่งของคุณชายถัง

จริงๆ แล้วหลังจากที่เมิ่งหลินออกจากโรงแรมก็ได้ส่งคนให้รีบตามมา อยู่ข้างหลังพวกเขา นี่คือประเทศ R เมิ่งหลินรู้ว่าห้ามให้คุณชายถังเกิดอะไรขึ้นในที่นี่เด็ดขาด!!

ภายในโรงแรม หลินเป้ยไม่ได้รีบจากไป ทว่ากลับโทรหาเจ้าชายใหญ่

“หลินเป้ย มีอะไรเหรอ?” เจ้าชายใหญ่ได้รับโทรศัพท์ของหลินเป้ยแล้วมีความแปลกใจเล็กน้อย ไม่ว่ายังไงแล้วเมื่อวานหลินเป้ยก็บอกว่าจะพักผ่อนสักช่วงหนึ่ง

“เจ้าชายใหญ่ ราชวงศ์มีท่าทียังไงกับเรื่องของถังหลิน?” ก่อนหน้านี้หลินเป้ยบอกว่าจะไม่ช่วยถังหลิน เธอเองก็รู้ว่าตัวเองไม่ได้มีอิทธิพลอะไรในราชวงศ์ ทว่าตอนนี้เธอกลับอยากทำอะไรบางอย่าง

หากเธออยากทำจริงๆ ไปทำด้วยความพยายามจริงๆ ที่จริงแล้วก็มีอิทธิพลอยู่บ้าง

“หืม? ทำไมจู่ๆ ถึงถามเรื่องนี้? อ้อ เมื่อคืนนายเป็นคนช่วยถังหลินจัดการ ถังหลินเป็นคนถามเหรอ?” เจ้าชายใหญ่ไม่ได้ตอบคำถามของถังหลินตรงๆ ไม่ใช่ว่าเขาไม่เชื่อใจหลินเป้ย ทว่าปกติแล้วน้อยมากที่หลินเป้ยจะทำอะไรแบบนี้กับคนข้างกายของเขา

ดังนั้น เขาคิดว่าถังหลินน่าจะเป็นคนถาม!!

“เปล่า ถังหลินจะถามคำถามแบบนี้ได้ยังไง ฉันมองออกว่าถังหลินไม่อยากร่วมงานกับราชวงศ์แท้ๆ” หลินเป้ยไม่ได้มีการหยุดชะงักใดๆ คำพูดนี้ดูเป็นธรรมชาติมากๆ จริงๆ แล้วหลินเป้ยก็ไม่ได้พูดโกหก เธอมองออก ถังหลินไม่ได้มีความหมายที่จะพึ่งพาราชวงศ์จริงๆ อย่างน้อยถังหลินก็ไม่มีทางฝากโอกาสในการชนะไว้บนตัวของราชวงศ์ทั้งหมด

“ถังหลินไม่อยากร่วมมือกับพวกเรา?” เจ้าชายใหญ่ได้ยินคำพูดของหลินเป้ยแล้วมีการตอบสนองที่รุนแรงมาก “ตอนนี้เขาต้านกับคารูเข้าแล้ว เขาไม่ร่วมมือกับพวกเราก็ไม่มีทางเอาชนะคารูได้แน่นอน”