บทที่ 1392 ความสามารถของเขา (2)

“ความเป็นไปได้ในการร่วมงานด้วยไม่ได้สูง” หลินเป้ยพูดความจริง ตอนนี้ถังหลินไปพบคารูแล้ว หากถังหลินไปจัดการเรื่องให้จบเลย ใครจะยังต้องการความช่วยเหลือจากราชวงศ์อีก!

“นายทดสอบในตอนที่ช่วยจัดการเรื่องให้ถังหลินเมื่อวาน?” เจ้าชายใหญ่รู้จักความสามารถของหลินเป้ยดี ดังนั้นหลินเป้ยพูดเช่นนี้ เจ้าชายใหญ่ไม่ได้สงสัยอะไร

หลินเป้ยเม้มปากเบาๆ ไม่ได้พูดอะไร เมื่อคืนเธอหลับตั้งแต่ขึ้นรถแล้ว ถังหลินอุ้มเธอขึ้นรถเธอก็ยังไม่ตื่น เธอจะมีโอกาสไปทดสอบ?

ทว่าวันนี้ถังหลินไม่ได้มีการปกปิดใดๆ กับเธอ การรับโทรศัพท์ การออกคำสั่งต่างก็ทำต่อหน้าเธอเลย เธอเข้าใจท่าทีของถังหลินอยู่แล้ว

“หลินเป้ย คืนนี้นายสามารถมาได้ไหม? หรือไม่นายมาคุยกับถังหลินเถอะ ฉันเชื่อใจนาย อีกอย่างครั้งที่แล้วตอนอยู่ที่ประเทศZนายยังเคยช่วยเขาไว้ด้วย ฉันคิดว่านายออกหน้าคงจะเหมาะสมกว่า” เจ้าชายใหญ่ไม่ตายใจ ยังอยากจะคว้าโอกาสเอาไว้

นัยน์ตาของหลินเป้ยเปล่งประกายขึ้นทันที เรื่องที่ประเทศZนอกจากเธอกับถังหลินแล้วไม่มีคนรู้ เจ้าชายใหญ่ก็ไม่รู้เรื่อง

เรื่องนั้น เธออยากจะลืมไปด้วยซ้ำ เธออยากให้เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้น ให้เธอใช้เรื่องนั้นมาทำให้ถังหลินออมมือ นอกจากว่าเธอจะบ้าไปแล้ว

“หลินเป้ย คืนนี้นายจะมาไหม?” เจ้าชายใหญ่ไม่ได้ยินเสียงของเขา ถามต่ออีกประโยคหนึ่ง

“เมื่อวานนายบอกว่าจะพักผ่อน ฉันเองก็ตอบตกลงนายแล้ว ไม่ควรจะบังคับให้นายว่า แต่ว่าเรื่องนี้......” เจ้าชายใหญ่ก็มีความลำบากใจเล็กน้อย

“คืนนี้ฉันจะไป” หลินเป้ยพูดแทรกคำพูดของเจ้าชายใหญ่ ให้คำตอบที่ชัดเจนออกมา แต่ว่า เธอไม่ได้ตอบตกลงเจ้าชายใหญ่ แต่เป็นเพราะว่าเธอตกลงกับถังหลินก่อนหน้านี้แล้ว

ถังหลินให้เธอไปที่งานเลี้ยงในคืนนี้เลย ให้เธอรอเขาที่งานเลี้ยง

เธอหวังว่าถังหลินจะปลอดภัย เธอหวังว่าจะสามารถพบเจอกับถังหลินที่งานเลี้ยงในวันนี้!!

“นายมาฉันก็วางใจแล้ว นายมาแล้วงั้นเรื่องนี้นายก็ช่วยฉันพูดกับถังหลิน นายมาพูดน่าจะมีความสำเร็จสูงกว่า” ตลอดหลายปีมานี้หลินเป้ยช่วยเจ้าชายใหญ่ออกความเห็นต่างๆ ไม่น้อยเลย เจ้าชายใหญ่มั่นใจในตัวหลินเป้ยมาก

“เรื่องนี้ฉันจะไม่แทรกแซง” หลินเป้ยจะไปงานเลี้ยงในวันนี้เป็นเพราะว่าตกลงกับถังหลินไว้ก่อนแล้ว แต่ไม่ใช่เพราะจะช่วยเจ้าชายใหญ่พูดคุยเงื่อนไขกับถังหลิน

ในทางกลับกันหลินเป้ยไม่หวังว่าถังหลินจะมีการร่วมงานอะไรกับราชวงศ์ นิสัยการทำงานของพระราชาคนนั้นเธอรู้ดี สามารถเอาเปรียบได้ก็จะเอา หลังจากได้เปรียบแล้วก็มีความเป็นไปได้ที่จะเปลี่ยนใจอยู่ตลอดเวลา

แน่นอนว่าหลินเป้ยก็รู้ ถังหลินไปพบคารูในครั้งนี้ ขอแค่ราบรื่น ก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องร่วมงานกับราชวงศ์แล้ว

“คำ? คำพูดนี้นายไหมความว่าอะไร?!” เจ้าชายใหญ่ที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งของโทรศัพท์ตะลึงงันไปเลย เห็นได้อย่างชัดเจนเลยว่าเขาคิดไม่ถึงว่าหลินเป้ยจะพูดประโยคแบบนี้ออกมา

“นายไม่เห็นด้วยกับวิธีการของฉัน?” เจ้าชายใหญ่ขมวดคิ้วขึ้น “ฉันยอมรับว่าฉันทำแบบนี้เพราะอยากใช้เรื่องนี้ ใช้ความคิดของถังหลินเป็นเครื่องมือ ทว่าฉันเองก็อยากจะช่วยพวกเขาจากใจจริง ไม่ว่ายังไงแล้วความสัมพันธ์ของฉันกับเย่ซือเฉินก็ไม่ได้แย่”

“แต่ว่าพวกเขาไม่ได้ต้องการความช่วยเหลือจากนาย” หลินเป้ยพูดออกจากปากตรงๆ เลย เมื่อก่อนเธอคงจะคิดนึกอีกมากมาย ไม่มีทางพูดแบบนี้ออกมาแน่นอน

ทว่าหลังจากที่เธอรู้ความจริงของเรื่องนี้แล้ว ในใจรู้สึกหงุดหงิด ดังนั้นไม่อยากไว้หน้าใครแล้ว!!

“ความหมายของนายคือถังหลินมีวิธีจัดการเรื่องนี้เอง?” นัยน์ตาของเจ้าชายใหญ่เปล่งประกายขึ้น คำพูดนี้ดูไม่ค่อยชัดเจน “หากครั้งนี้คนที่มาคือเย่ซือเฉิน ฉันจะเชื่อว่าเย่ซือเฉินสามารถจัดการเองได้ แต่ว่าถังหลิน ฉันมีความสงสัยจริงๆ ถังหลินมาประเทศRครั้งแรก อีกอย่างถังหลินไม่ได้เข้าใจสถานการณ์ในประเทศRเลย”

“ถังหลินไม่ได้แย่ไปกว่าเย่ซือเฉิน” ได้ยินคำพูดของเจ้าชายใหญ่แล้ว นัยน์ตาของหลินเป้ยก็ไม่สามารถปกปิดได้อีก “ในทางกลับกันของเรื่องบางเรื่อง ถังหลินอาจจะชนะเย่ซือเฉิน”

“นายมั่นใจในตัวถังหลินมากเลยนะ ถังหลินพูดอะไรกับนายหรือเปล่า?” นี่เป็นครั้งที่สามที่เจ้าชายใหญ่ถามคำถามแบบนี้ เจ้าชายใหญ่คือคนฉลาด เขารู้สึกได้ถึงว่าท่าทีของหลินเป้ยผิดปกติ เขารู้สึกว่าหลินเป้ยน่าจะรู้เรื่องภายในเล็กน้อย

“เปล่า” หลินเป้ยไม่มีการลังเลใดๆ ปฏิเสธตรงๆ ไปเลย ฟังไม่ออกถึงความกลัวจากน้ำเสียงเลยแม้แต่น้อย และฟังไม่ออกถึงความผิดปกติเลย

“งั้นคืนนี้ถังหลินจะไปร่วมงานเลี้ยงหรือเปล่า? นายได้ถามเขาหรือยัง” เจ้าชายใหญ่ไม่ได้สงสัยในคำตอบของหลินเป้ย แต่ว่าเขาก็ยังไม่ตายใจกับการพูดคุยในเรื่องร่วมงานกัน

“ไป” ครั้งนี้ หลินเป้ยตอบเร็วมาก คืนนี้ถังหลินต้องไปร่วมงานเลี้ยงแน่นอน ต้องไปแน่นอน!!

ถังหลินจะกลับมาอย่างปลอดภัยแน่นอน!!

หลินเป้ยตอบกลับอย่างยืนหยัดมาก ทว่ามือที่จับโทรศัพท์ของเธอในขณะนี้กลับบีบแน่นขึ้น ฝ่ามือของเธอเต็มไปด้วยเหงื่อ