บทที่ 1393 คุณชายถังเก่งเกินไปแล้ว (1)

แน่นอนว่า รู้ท่าทีของคารูแล้ว เขาก็มีวิธีที่จะรับมือแล้ว ดูเหมือนว่า วันนี้จะมีละครน่าดูแล้ว!!

คนที่อยู่อยู่หน้าประตูสองคนรีบเดินขึ้นข้างหน้า แล้วเริ่มค้นตัว ไม่ได้ค้นเจออะไร ถังหลินมาจากโรงแรมเลย บนตัวไม่ได้พกสิ่งของอย่างอื่นเลย

เหยียนหยูเชื่อฟังเขา เขาไม่บอก แน่นอนว่าเหยียนหยูก็ไม่พกอะไรมาอยู่แล้ว

สิ่งที่ทำให้ถังหลินแปลกใจคือผู้ชายที่เย่ซือเฉินส่งมาก็ไม่ได้พกอาวุธใดๆ อีกอย่างหลังจากที่เขาพูดแล้วผู้ชายคนนั้นก็ไม่ได้คัดค้าน ปล่อยให้ค้นตัวเลย

ภายในห้อง คารูนั่งอยู่ตรงกัน ประตูห้องอยู่ตรงหน้าพอดี ประตูห้องไม่ได้ปิด คารูสามารถเห็นสถานการณ์ทางนี้อย่างชัดเจน

“หัวหน้า พวกเขาไม่ได้พกอาวุธจริงๆ?!” คนของคารูไม่ได้ค้นอะไรเจอบนตัวของถังหลิน เห็นได้อย่างชัดเจนเลยว่าแปลกใจมาก

คารูหรี่ตาลง มองไปทางถังหลินที่อยู่นอกประตู ไม่ได้พูดอะไร

“นายว่ายัยถังหลินนี่หมายความว่าอะไรกันแน่? เขากล้ามาพบนายแบบนี้จริงเหรอ?” ใบหน้าผู้ชายที่นั่งอยู่ฝั่งขวาของคารูนั้นกลับมีความสนใจเล็กน้อย “มาคุยเจรจากับนาย? เขาอยากคุยเรื่องอะไร?”

“แน่นอนว่ามาขอให้หัวหน้าเราปล่อยเขาไปอยู่แล้ว ด้านภาระกำลังพวกเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเราอยู่แล้ว อยู่ในประเทศR ไม่มีใครเป็นคู่ต่อสู้ของเรา หัวหน้าของเราออกมือแล้วยิ่งไม่มีใครสามารถสู้ได้แน่นอน ก่อนหน้านี้พวกเราโจมตีพวกเขาไปหลายรอบมาก พวกเขาไม่กล้าแม้แต่ตดเลย ตอนนี้ต้องมาขอให้ปรองดองกันแน่นอน” คนที่พูดคำพูดนี้สีหน้าเต็มไปด้วยควบประจบ ประจบประแจงเก่งมาก “หัวหน้า พวกเขามาขอร้อง พวกเราจะตกลงไหมครับ?”

“เงื่อนไขสามารถคุยกันก่อนได้ รอให้ได้รับประโยชน์แล้ว ค่อยตีก็ไม่ช้า” คารูยิ้มอ่อน ขอให้ปรองดองกันนั้นเป็นไปไม่ได้แน่นอน คำสั่งที่เขาได้รับมาก็คือต่อต้านถังหลินและแปดสุดยอดวงศ์ตระกูล

สำหรับใช้วิธีอะไรต่อต้าน เบื้องบนไม่ได้บอกมา งั้นแสดงว่าแล้วแต่เขา แบบนี้เขาชอบมากๆ!!

“หัวหน้าฉลาดที่สุดแล้วครับ” ประจบประแจงมาได้เร็วจริงๆ

“ถังหลินไม่ใช่คนหยาบคาย ฉันขอเตือนให้นายอย่าประมาทเกินไป” คนที่นั่งอยู่ฝั่งขวาขมวดคิ้วขึ้น สีหน้าดูมีความหนักแน่น

“ฉันกลัวเขา?” คารูหัวเราะออกมาเลย “ก็แค่คุณชายของตระกูลมหาเศรษฐี แค่นิ้วเดียวฉันก็สามารถบีบเขาตายได้”

เห็นได้อย่างชัดเจนเลยว่าคารูไม่ได้ใส่ถังหลินไว้ในสายตาเลย

ถังหลินมาจัดการงานที่ประเทศRครั้งแรก เรื่องของแปดสุดยอดวงศ์ตระกูลหลายปีมานี้เรื่องที่ถังหลินออกหน้าตรงๆ ก็ไม่ได้มาก แน่นอนว่าอำนาจด้านธุรกิจของถังหลินต่างก็อยู่ในที่ลับ หลายปีมานี้ถังหลินถ่อมตนเกินไปแล้ว ดังนั้นคนนอกที่รู้ว่าถังหลินเก่งกาจนั้นมีไม่มาก

ข้างนอกตรวจหมดเรียบร้อยแล้ว ในที่สุดยามเฝ้าประตูก็ปล่อยเข้ามา ถังหลินไม่ได้มีความสงสัยใดๆ ไม่ได้มีความลังเลใดๆ เดินตรงเข้าไปข้างในเลย

เมิ่งหลินเห็นแล้วอกสั่นขวัญแขวนมาก แต่ว่าถึงเวลานี้แล้ว เขาห้ามพูดโน้มน้าวคุณชายถังต่อหน้าคนขององค์กรโกสต์ซิตี้เด็ดขาด จึงทำได้แต่ทนต่อไปเรื่อยๆ

ถังหลินสีหน้าเฉยชา เหยียนหยูที่อยู่ข้างกายของเขาก็มีความกังวลใจเล็กน้อย แต่ว่าไม่ได้เผยออกมาทางใบหน้า สีหน้าของผู้ชายที่เย่ซือเฉินส่งมาไม่ได้เปลี่ยนไปเลย เงียบสงบตั้งแต่ต้นจนจบ

“คุณชายถัง ขอต้อนรับครับ” คารูเห็นถังหลินเข้ามา ริมฝีปากแฝงรอยยิ้ม เห็นได้อย่างชัดเจนเลยว่าได้ใจมากๆ

ถึงแม้ในปากจะบอกว่าขอต้อนรับ แต่กลับไม่ลุกขึ้นเลยแม้แต่น้อย ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม

ถังหลินมองไปทางเขา สีหน้าไม่ได้เปลี่ยนไป เดินตรงไปยังหน้าเขาเลย

ตอนที่เขามาได้ทำความรู้จักกับเรื่องของคารูก่อนแล้ว แน่นอนต้องรู้ว่าคารูหน้าตายังไง ถังหลินเองก็รู้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในสถานที่ขององค์กรโกสต์ซิตี้ คารูนั้นเย่อหยิ่งมาโดยตลอด ก็คงไม่คิดที่จะหาตัวปลอมมาแทนหรอก

ถังหลินเดินตรงมาทางคารู นัยน์ตาคู่หนึ่งมองไปทางคารู ริมฝีปากโค้งขึ้น ดูแล้วอ่อนโยนเป็นพิเศษ เป็นความอ่อนโยนที่ทำให้คนไม่มีการป้องกันตัวเอง

คารูเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของถังหลินแล้ว ริมฝีปากก็มีความประชดเพิ่มขึ้น ยัยคุณชายร่ำรวยนี่มาขอปรองดองจริงๆ ด้วย

แต่ว่า ความคิดของคารูพึ่งโผล่ออกมา วินาทีต่อไป ร่างกายของถังหลินก็เอียงมาทางข้างหน้ากะทันหัน ยังไม่รอให้เขารู้ตัว ปืนที่อยู่ตรงเอวของเขาก็ถูกถังหลินหยิบไปแล้ว

คารูอึ้งไปเลย จากนั้นก็หัวเราะอย่างเย็นชา ถังหลินอยากใช้วิธีนี้มาขู่เขา?

ช่างน่าตลกจริงๆ เขาคารูจะตกใจเหรอ?