บทที่ 1397 ดีใจจนลืมตัว (1)

ของคุณหนูใหญ่ตระกูลถังออกมา อีกอย่างคุณหนูใหญ่ตระกูลถังก็มีลูกแล้วสองคน ดังนั้นไม่สามารถเป็นลูกสะใภ้ของตระกูลเย่พวกเขาได้แล้ว!!

ยิ่งไปกว่านั้นคือตอนแรกคุณย่าเย่อยากจะก่อกินองค์กรโกสต์ซิตี้ แต่ว่าคุณย่าเย่คิดไม่ถึงว่าเย่ซือเฉินจะมีการตอบสนองที่รุนแรงขนาดนั้น กลับประกาศตัดความสัมพันธ์กับตระกูลเย่โดยตรงเลย

คุณย่าเย่คิดว่าการกระทำของเย่ซือเฉินจะทำให้เจ้าหญิงโมโห แต่ว่าดูจากตอนนี้แล้วเจ้าหญิงไม่ได้โมโหเย่ซือเฉิน คุณน่าเย่ฟังออกว่าเจ้าหญิงก็ยังอยากแต่งงานกับซือเฉินอยู่ ในเมื่อเป็นแบบนี้ก็จัดการง่ายแล้ว

เดาความในใจของเฉิงโหรวโหรวออกแล้ว ในใจของคุณย่าเย่ก็ไม่รนแล้ว

“เย่ซือเฉินจะกลับบ้านเย่จริงๆ?” เฉิงโหรวโหรวไม่ได้มีความคิดอื่น ได้ยินคำพูดของคุณย่าเย่แล้วก็ดีใจมากๆ คำพูดนี้ของเธอไม่ใช่เพราะสงสัย แต่เพราะอยากถามให้แน่ใจ

“องค์หญิงวางใจ ซือเฉินกลับมาแน่นอนค่ะ ส่วนเรื่องงานแต่งของซือเฉินกับเจ้าหญิง กำหนดไว้แต่แรกอยู่แล้ว ไม่เปลี่ยนแปลงง่ายๆ อยู่แล้วค่ะ” ในที่สุดใบหน้าของคุณย่าเย่ก็มีรอยยิ้มเพิ่มขึ้น ดูเหมือนว่าเจ้าหญิงท่านนี้ค่อนข้างรีบ รีบกว่าเธออีก

“งั้นก็ดี ไม่เปลี่ยนแปลงก็ดี” ในที่สุดเฉิงโหรวโหรวก็วางใจ รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงเบิกบานไม่หยุด

ไป๋หยิงกวาดสายตาไปทางเธอ รู้สึกว่ามองไม่ลงแล้ว ยัยผู้หญิงโง่นี้ทำไมโง่ถึงขั้นนี้

ถึงแม้ว่าในใจของเฉิงโหรวโหรวจะยอม แต่ตอนนี้พวกเขามาคุยเจรจากับบ้านเย่ ยิ่งไปกว่านั้นคือก่อนหน้านี้ที่เย่ซือเฉินประกาศตัดความสัมพันธ์กับตระกูลเย่นั้นเหมือนเป็นการตบหน้าเจ้าหญิงขององค์กรโกสต์ซิตี้โดยตรง ดังนั้นพวกเขามาครั้งนี้อย่างน้อยก็ต้องมีท่าทีที่หยิ่งยโสหน่อย

แต่ว่ายัยเฉิงโหรวโหรวนี่เพียงแค่ไม่กี่คำก็พูดทุกอย่างออกมาหมดแล้ว

แต่ว่า เป้าหมายสำคัญที่สุดของไป๋หยิงก็คือให้เย่ซือเฉินสู่ขอเฉิงโหรวโหรว ให้เฉิงโหรวโหรวแย่งเย่ซือเฉินมาจากเวินลั่วฉิง เธอจะทำให้เวินลั่วฉิงเจ็บปวด

ข่าวเมื่อวานไป๋หยิงไม่รู้ว่าจริงแค่ไหน เท็จแค่ไหน แต่ว่าไป๋หยิงรู้ว่าถังฉิ้นเอ๋อก็คือเวินลั่วฉิง ไป๋หยิงรู้ว่าเย่ซือเฉินเคยแต่งงานกับเวินลั่วฉิงมาก่อน

ไป๋หยิงเองก็รู้ว่าตอนนี้คนที่เวินลั่วฉิงชอบคือเย่ซือเฉิน แค่นี้ก็พอแล้ว!!

“ก่อนหน้านี้ที่เจ้าหญิงบอกว่าองค์กรโกสต์ซิตี้ต่อต้านซือเฉินที่ประเทศ Rเกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?” ในเมื่อคุณย่าเย่เข้าใจความในใจของเฉิงโหรวโหรวแล้วเรื่องอื่นๆ ก็ไม่ต้องกังวลแล้ว จึงลองถามสถานการณ์ที่เฉิงโหรวโหรวพูดเมื่อกี้ดู

“เพราะว่าก่อนหน้านี้เย่ซือเฉินโยนฉันออกมาจากบริษัท หัวหน้ากำลังระบายความแค้นให้ฉันอยู่” คำพูดนี้ของเฉิงโหรวโหรวมั่นใจมาก เพราะว่าเธอเชื่อในหลักการนี้มากๆ

คุณย่าเย่มองดูเฉิงโหรวโหรว นัยน์ตาเปล่งประกาย คุณย่าเย่รู้ว่าเฉิงโหรวโหรวไม่มีเล่ห์เหลี่ยมอะไร พูดไม่เก่ง ดังนั้นคุณย่าเย่จึงเชื่อคำพูดของเฉิงโหรวโหรวในแวบแรกเลย

เพราะว่าเชื่อคำพูดของเฉิงโหรวโหรว คุณย่าเย่จึงแอบตกใจเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าหัวหน้าจะรักและเอ็นดูเจ้าหญิงท่านนี้ขนาดนี้ สามารถทำร้ายซือเฉินที่ประเทศRเพื่อระบายความแค้นให้เจ้าหญิง

หัวหน้ารักและเอ็นดูเจ้าหญิงท่านี้ขนาดนี้ อนาคตทั้งหมดขององค์กรโกสต์ซิตี้ต้องเป็นของเจ้าหญิงท่านนี้แน่นอน ขอแค่ซือเฉินแต่งงานกับเจ้าหญิงท่านนี้ งั้นทุกอย่างขององค์กรโกสต์ซิตี้ก็กลายเป็นของตระกูลเย่แล้ว!!

ดูเหมือนว่าเรื่องนี้ต้องรีบไปทำแล้ว ห้ามเกิดข้อผิดพลาดใดๆ เด็ดขาด ต้องให้ซือเฉินแต่งงานกับเจ้าหญิงขององค์กรโกสต์ซิตี้

“เรื่องนั้นเป็นความผิดของซือเฉิน หัวหน้าระบายความแค้นให้เจ้าหญิงก็ถือว่าสมควรค่ะ” คุณย่าเย่ไม่ได้โมโห แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

คำพูดของคุณย่าเย่ในขณะนี้ก็จริงใจมาก หากกินเรื่องแบบนี้ขึ้น หัวหน้าไม่สนใจอะไรเลย เธอกลับรู้สึกสงสัยในตำแหน่งของเจ้าหญิงท่านนี้ที่อยู่ในองค์กรโกสต์ซิตี้

ตอนนี้ไม่ต้องกังวลต่อไปแล้ว

“อื้ม หัวหน้าเอ็นดูฉันเกินไปแล้ว” ในใจของเฉิงโหรวโหรวดีใจเกินไป ได้ใจเกินไป อดไม่ได้ที่อยากจะอวด

ไป๋หยิงได้ยินคำพูดของเฉิงโหรวโหรวแล้วก็อดหัวใจในใจไม่ได้ หัวหน้าเอ็นดูเฉิงโหรวโหรว?

หากหัวหน้าเอ็นดูเฉิงโหรวโหรวจริงๆ ก็คงไม่มีทางที่จะไม่สนใจถามไถ่เฉิงโหรวโหรวนานขนาดนี้ หากหัวหน้าเอ็นดูเฉิงโหรวโหรวจริงๆ คงจะประกาศตัวตนต่อคนภายนอกตั้งนานแล้ว!

แต่ว่าเรื่องที่ประเทศRคือเรื่องจริง เรื่องใหญ่โตขนาดนั้นข่าวที่เจิ้งฉงได้มาต้องไม่เท็จแน่นอน

เธอไม่เข้าใจว่าเมื่อก่อนหัวหน้าไม่สนใจไยดีเฉิงโหรวโหรวเลย ทำไมจู่ๆถึงทำเพื่อเฉิงโหรวโหรวขนาดนี้?

หรือว่าก่อนหน้านี้หัวหน้ายังสงสัยตัวตนของเฉิงโหรวโหรวอยู่ ก็เลยตรวจสอบมาโดยตลอด?