บทที่ 1398 ดีใจจนลืมตัว (2)

“แน่นอนค่ะ เจ้าหญิงทำเพื่อเย่ซือเฉินเยอะขนาดนี้ ซือเฉินของเราต้องรู้สึกขอบคุณเจ้าหญิงมากแน่ๆ หากเป็นเช่นนี้ งานแต่งของซือเฉินกับเจ้าหญิงก็ราบรื่นแล้ว” คุณปู่เย่ก็คือสุนัขจิ้งจอกวัยชราที่เจ้าเล่ห์ตนหนึ่ง เขาจะมองไม่ออกเหรอว่าเฉิงโหรวโหรวมีความคิดยังไง เวลานี้เขาต้องทำตามความหมายของเฉิงโหรวโหรวอยู่แล้ว

คุณปู่เย่รู้สึกว่าต้องรีบให้เย่ซือเฉินกลับบ้านแล้ว เรื่องนี้ห้ามรอช้าอีก

คุณปู่เย่ถึงขั้นยังคิดอยู่ว่า ขอแค่เย่ซือเฉินกลับบ้าน ก็จะให้เย่ซือเฉินรีบสู่ของเจ้าหญิงขององค์กรโกสต์ซิตี้ จะได้ไม่ฝันยาว

แน่นอนว่าคุณปู่เย่รู้ว่าเย่ซือเฉินไม่ตอบตกลงง่ายๆ แน่นอน ดังนั้นเขาต้องคิดวิธีหนึ่งออกมา คิดวิธีที่ทำให้เย่ซือเฉินจำเป็นต้องสู่ของเจ้าหญิงขององค์กรโกสต์ซิตี้

“งั้นฉันไปกลับไปขอร้องให้เย่ซือเฉินตอนนี้เลย” เฉิงโหรวโหรวพอใจในคำตอบของคุณปู่เย่มากๆ เป้าหมายที่เธอมาครั้งนี้ถือว่าสำเร็จแล้ว ตอนนี้เธอสามารถไปขอร้องกับหัวหน้าได้แล้ว

“โอเค โอเค รบกวนเจ้าหญิงด้วยค่ะ” คุณย่าเย่ในขณะนี้ยิ้มบานเป็นดอกไม้ทั้งหน้าเลย

ตั้งแต่ที่เฉิงโหรวโหรวออกจากบ้านเย่แล้ว ในใจก็ยิ่งมีความสุข ยิ่งดีใจ เธอหันไปมองไป๋หยิง “ฉันไปพบหัวหน้าตอนนี้เลย ขอร้องให้ซือเฉิน”

ไป๋หยิงเงยหน้าขึ้น มองไปทางเฉิงโหรวโหรว “เธออยากพบหัวหน้าตอนนี้? หัวหน้าจะพบเธอเหรอ?”

แน่นอนว่าไป๋หยิงได้ยินคำพูดที่เฉิงโหรวโหรวพูดกับคุณปู่เย่และคุณย่าเย่แล้ว ตอนนั้นไป๋หยิงไม่ได้ห้าม ไม่ใช่เพราะเห็นด้วยกับคำพูดของเฉิงโหรวโหรว

ถึงแม้ว่าเฉิงโหรวโหรวจะให้คนไปทำร้ายเย่ซือเฉิน แต่หัวหน้าไม่ได้บอกว่าจะพบเฉิงโหรวโหรว หัวหน้าไม่ได้ออกคำสั่ง เฉิงโหรวโหรวไม่มีทางพบหัวหน้าได้แน่นอน

“ทำไมถึงไม่พบฉัน ในเมื่อตอนนี้เขาระบายความแค้นแทนฉันแล้ว ก็ต้องยอมรับในตัวตนของฉันแล้ว” เฉิงโหรวโหรวคิดได้ง่ายมาก ดังนั้นจึงคิดว่าสมเหตุสมผล

“งั้นเธออยากพบหัวหน้ายังไง?” ไป๋หยิงหัวเราะในใจ ขี้เกียจอธิบาย ไป๋หยิงแค่พูดถึงปัญหาในความเป็นจริงขึ้นมา

คนอย่างพวกเขาไม่สามารถติดต่อกับหัวหน้าได้อยู่แล้ว พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหัวหน้าอยู่ไหน? และไม่มีใครที่สามารถส่งข่าวให้ได้ นอกจากว่าหัวหน้าจะขอพบเอง ไม่เช่นนั้นไม่เจอหัวหน้าแน่นอน

เฉิงโหรวโหรวโง่จนไม่มียาสามารถรักษาได้แล้ว

เฉิงโหรวโหรวจึงจะนึกถึงปัญหานี้ ความดีใจบนใบหน้าค่อยๆ เก็บหายไป “งั้นตอนนี้จะทำยังไง? ฉันตอบตกลงกับคุณปู่เย่และคุณย่าเย่แล้ว”

ไป๋หยิงเหลือกตาขาวไปทางเฉิงโหรวโหรวเลย ไม่อยากจะสนใจเธอแล้ว

“นี่ท่าทีอะไรของเธอ ฉันเป็นเจ้าหญิงขององค์กรโกสต์ซิตี้เลยนะ ตอนนี้หัวหน้ายอมรับในตัวตนของฉันแล้ว เธอกล้าที่จะไม่ให้ความเคารพฉันเหรอ?” ถึงแม้ว่าเฉิงโหรวโหรวจะโง่ ไม่มีความเจ้าเล่ห์ ทว่าเธอก็ยังมองสีหน้าคนออกมา มองออกว่าไป๋หยิงรำคาญเธอ

ไป๋หยิงได้ยินคำพูดของเธอแล้ว นัยน์ตาอึมครึม สีหน้าดูเย็นชาลงเยอะมาก นี่เฉิงโหรวโหรวคิดอยากจะได้ดีแล้วถีบส่ง ตอนนี้หัวหน้ายังไม่ได้ยอมรับตัวตนของเฉิงโหรวโหรวอย่างมั่นใจ เฉิงโหรวโหรวก็อยากขึ้นมานั่งบนหัวของเธอแล้ว?

“ฉันไม่เคารพเธอ เธอจะทำอะไรได้?” นัยน์ตาคู่หนึ่งของไป๋หยิงมองไปทางเฉิงโหรวโหรว นัยน์ตามีความเย็นชาที่ไม่ได้ปกปิด เธอไม่อยากหาภัยพิบัติมาให้ตัวเองหรอกนะ

เฉิงโหรวโหรวต้องอยู่ในการควบคุมของเธอ ไม่เช่นนั้นเรื่องพวกนั้นที่เธอถามก็เสียเปล่าแล้ว

“ฉัน ฉันสามารถให้เจิ้งฉงลงโทษเธอ” เฉิงโหรวโหรวสบตากับนัยน์ตาของเธอแล้วมีความกลัวเล็กน้อย ทว่าพอนึกถึง ‘ความรักความเอ็นดู’ และ ‘การปกป้อง’ ที่หัวหน้ามีต่อเธอในตอนนี้ เธอก็ยังมีความกล้าที่จะเถียงกลับไปอีกประโยค

สีหน้าของไป๋หยิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย เจิ้งฉงจะเชื่อฟังเฉิงโหรวโหรวจริงๆ แต่ว่าเธอ......

นึกถึงการทรมานของเจิ้งฉงในแต่ละครั้ง ร่างกายของไป๋หยิงเริ่มสั่น แค้นจนอยากจะฆ่าคน

“ทำไม? กลัวล่ะสิ กลัวแล้วต่อจากนี้เธอก็เคารพฉันหน่อย” เฉิงโหรวโหรวเห็นไป๋หยิงไม่พูดอะไร คิดว่าไป๋หยิงกลัวแล้ว ก็อดได้ใจไม่ไหว

ไป๋หยิงรีบหันไปทางเฉิงโหรวโหรว ยิ้มอย่างเย็นชาที่ริมฝีปาก “เธออย่าลืม ที่เธอสามารถเป็นเจ้าหญิงขององค์กรโกสต์ซิตี้ต่างก็เป็นเพราะการดำเนินการของฉัน คนอื่นไม่รู้ขอบเขตของเธอ แต่ว่าฉันรู้ดีที่สุด เธอคือตัวปลอม คือสินค้าปลอม ถึงแม้ว่าเธอจะสามารถปิดบังคนอื่นได้ แต่ว่าฉันรู้ความจริง ดังนั้น อยู่ต่อหน้าฉันอย่าได้ใจเกินไป”

ไป๋หยิงในขณะนี้ไม่เพียงแต่สีหน้าเย็นชา ในใจก็อดรู้สึกตลกไม่ไหว เฉิงโหรวโหรวพึ่งได้รับอำนาจไปไม่น้อย ก็อยากจะอวดดีต่อหน้าเขาแล้ว