บทที่ 1399 การค้นพบ (1)

“ฉันรู้ ฉันรู้ หากหัวหน้ารับฉันไปยังข้างกายของเขา ฉันต้องรับเธอไปด้วยแน่นอน” เฉิงโหรวโหรวให้คำสัญญาออกมา ขณะนี้เฉิงโหรวโหรวไม่เพียงแต่พึ่งพาในตัวของไป๋หยิง ยิ่งไปกว่านั้นคือมีความกลัวไป๋หยิง!!

“ก่อนหน้านี้ฉันตกลงกับคุณปู่เย่และคุณย่าเย่แล้วว่าจะขอร้องให้เย่ซือเฉิน ตอนนี้ฉันไม่สามารถพบหัวหน้าได้แล้วจะทำยังไงดี” ยากมากที่เฉิงโหรวโหรวจะใช้สมอง เริ่มวิเคราะห์ปัญหาแล้ว

ไป๋หยิงขมวดคิ้วเล็กน้อย สำหรับเรื่องที่เฉิงโหรวโหรวต้องแบกรับเขาเองก็มีความเครียด แต่เมื่อกี้เขาพึ่งใช้การตบหน้าและลูบหลังกับเฉิงโหรวโหรว เมื่อกี้พึ่งบอกเฉิงโหรวโหรวว่าทุกปัญหาเธอจะแก้ให้

ตอนนี้ไป๋หยิงไม่สามารถไม่สนใจได้แล้ว

“เธอไปหาเจ้าเก้า เจ้าเก้าได้รับความเชื่อถือจากลุงเหลียง ลุงเหลียงสามารถพบหัวหน้าได้ หากตอนนี้หัวหน้าอยู่ที่เมืองA ไม่แน่ อาจจะสามารถพบได้” ไป๋หยิงรู้ คนขององค์กรโกสต์ซิตี้นอกจากเธอกับเจิ้งฉงแล้ว คนที่เฉิงโหรวโหรวจะหาเจอก็มีแต่เจ้าเก้าแล้ว

ยังดีที่เจ้าเก้าสามารถพูดกับลุงเหลียงได้

“จริงด้วย ฉันสามารถไปหาเจ้าเก้า ฉันลืมไปได้ยังไงเนี่ย งั้นฉันไปหาเจ้าเก้าตอนนี้เลย นานมากแล้วที่ฉันไม่เจอเจ้าเกล้า” เฉิงโหรวโหรวหัวเราะออกมาเลย “เจ้าเก้าต้องช่วยฉันแน่นอน”

ประโยคนี้ เฉิงโหรวโหรวพูดอย่างมั่นใจมาก เธอรู้สึกแบบนี้จริงๆ

ไป๋หยิงแค่มองไปทางเธอ ไม่ได้พูดอะไร หากไป๋หยิงในเมื่อก่อนต้องมั่นใจว่าเจ้าเก้าจะไม่ช่วยเฉิงโหรวโหรวแน่นอน แต่ว่าสถานการณ์ในตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว

“เธอมีเบอร์ของเจ้าเก้าไหม? เธอโทรหาเจ้าเก้าตอนนี้เลย ดูว่าสามารถนัดนางออกมาได้หรือเปล่า” ไป๋หยิงไม่ได้มีความมั่นใจเหมือนเฉิงโหรวโหรว เพราะว่าท่าทีของหัวหน้าในตอนนี้จริงๆ แล้วเรื่องราวมากมายพวกเขาก็ยากที่จะคาดเดาออกมา ไม่ว่ายังไงแล้วหัวหน้าก็ยังไม่ได้ขอพบเฉิงโหรวโหรว และไม่ได้จัดการอะไรให้เฉิงโหรวโหรว

“โอเค ฉันจะรีบโทรหาเจ้าเก้า” เฉิงโหรวโหรวสีหน้าดีใจ รีบหยิบโทรศัพท์ออกมา เจอเบอร์ของเจ้าเก้าแล้วก็โทรออกไป

โทรศัพท์ดังไปหลายเสียงมาก ทางเจ้าเก้าจึงจะรับสาย

ไป๋หยิงให้เฉิงโหรวโหรวเปิดลำโพง

“แม่นางเฉิง มีอะไรเหรอ” น้ำเสียงของเจ้าเก้าเย็นชา ฟังไม่ออกถึงอารมณ์มากมาย แต่ว่าปกติแล้วเจ้าเก้าก็ค่อนข้างเย็นชา ถือว่าปกติ

“ฉันอยากพบหัวหน้า เธอสามารถช่วยฉัน......” เฉิงโหรวโหรวไม่รู้จักการพูดอ้อมค้อมเลย พูดเป้าหมายจริงๆ ของตัวเองออกมา

ไป๋หยิงรู้ว่าเจ้าเก้าเย็นชามาโดยตลอด ไม่ชอบฟังคำไร้สาระ จึงเห็นด้วยกับวิธีการของเฉิงโหรวโหรว

“เธออยากพบหัวหน้า?” อีกทางหนึ่งของโทรศัพท์ เจ้าเก้าพูดแทรกคำพูดของเฉิงโหรวโหรวเลย น้ำเสียงดูสูงขึ้นอย่างชัดเจน สามารถฟังออกถึงความแปลกใจของเจ้าเก้า และความตกใจอีกมากมาย!!

“ใช่ ฉันอยากพบหัวหน้า แต่ฉันไม่รู้ว่าจะต้องหัวหน้ายังไง ดังนั้นเธอสามารถช่วยฉันหน่อยได้ไหม” เฉิงโหรวโหรวไม่ได้ฟังออกถึงความผิดปกติในน้ำเสียงของเจ้าเก้า

นัยน์ตาของไป๋หยิงเปล่งประกายขึ้นทันที เม้มริมฝีปากขึ้น ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

“เธอจะพบหัวหน้ามีเรื่องอะไรเหรอ?” เจ้าเกาไม่ได้ตอบคำถามของเฉิงโหรวโหรวตรงๆ แต่ถามกลับอีกประโยคหนึ่ง

“ฉันอยากขอให้หัวหน้าปล่อยเย่ซือเฉินไป” เฉิงโหรวโหรวพูดความตั้งใจของตัวเองอีกครั้ง ในตอนที่พูดประโยคนี้ น้ำเสียงของเฉิงโหรวโหรวมีความรู้สึกเป็นเหตุเป็นผลอยู่

“อะไรนะ?” อีกทางหนึ่งของโทรศัพท์ เจ้าเก้ากลับอึ้งไปเลย?

เกิดอะไรขึ้น?

เฉิงโหรวโหรวขอให้หัวหน้าปล่อยเย่ซือเฉิน?

หัวหน้าจะไปทำร้ายเย่ซือเฉินตอนไหนกัน?

หัวหน้ายังช่วยเย่ซือเฉินด้วยซ้ำแท้ๆ!!

หัวหน้าให้ผู้ดูแลจ้งไปต่อต้านถังไป๋เชียน ถือว่าช่วยเหลือเย่ซือเฉินอยู่แล้ว!!

ดังนั้นคำพูดนี้ของเฉิงโหรวโหรวหมายความว่าอะไร?

“ฉันอยากให้หัวหน้าปล่อยเย่ซือเฉิน” เฉิงโหรวโหรวคิดว่าเจ้าเก้าได้ยินเสียงเธอไม่ชัดเจน ดังนั้นจึงพูดขึ้นอีกครั้ง

เจ้าเก้า “……”

ไม่ใช่ว่าเธอได้ยินเสียงเฉิงโหรวโหรวไม่ชัดเจน เธอแค่ไม่เข้าใจความหมายของเฉิงโหรวโหรว!!

ไป๋หยิงขมวดคิ้วเบาๆ เธอรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ค่อยปกติแล้ว