บทที่ 1400 การค้นพบ (2)

เจ้าเก้ามองดูคุณชายหาน กะพริบตา มีความไม่เข้าใจเล็กน้อย และสับสนเล็กน้อย แต่ว่าเจ้าเก้าก็ยังทำตามความหมายของคุณชายหาน “ช่วงนี้หัวหน้าไม่อยู่ที่เมืองA เหมือนจะไปที่ประเทศR ไปจัดการเรื่องด้วยตัวเองแล้ว”

“เธอหมายความว่าหัวหน้าไปจัดการเรื่องของฉันที่ประเทศRด้วยตัวเองแล้ว?” เฉิงโหรวโหรวอึ้งไปเล็กน้อย จากนั้นก็ตะโกนร้องออกเสียง เจ้าเก้าสามารถฟังออกถึงความดีใจและแปลกใจจากน้ำเสียงของเฉิงโหรวโหรวผ่านโทรศัพท์

ทว่าเจ้าเก้าก็ยังมึนงงอยู่ ถึงแม้ว่าหัวหน้าจะไปจัดการงานที่ประเทศR เรื่องที่จัดการก็เป็นเรื่องขององค์กรโกสต์ซิตี้ ทำไมถึงกลายเป็นปัดการเรื่องของเฉิงโหรวโหรวแล้วล่ะ?

สมองของเฉิงโหรวโหรวใส่อะไรไว้อยู่?

“งั้นไม่ได้ ไม่ได้ หัวหน้าไปจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง งั้นเย่ซือเฉินต้องถูกโจมตีโดยไม่สามารถสวนกลับได้แน่นอน ฉันจะขอร้องแทนเย่ซือเฉิน ดังนั้นฉันจะพบหัวหน้า” เฉิงโหรวโหรวนึกถึงผลที่ตามมาของเรื่องนี้ น้อยมาสมองของเธอจะหมุนแล่นเร็วขนาดนี้ แต่น่าเสียดายที่เธอทำตามความเห็นของตัวเอง เข้าใจความหมายผิดไปทั้งหมด

เจ้าเก้าหมดคำพูดไปเลย ไม่รู้ว่าควรพูดอะไร

“หรือว่าแม่นางเฉิงก็ไปประเทศRเถอะ” เจ้าเก้าไม่อยากตอบ ทว่าคุณชายหานเขียนประโยคหนึ่งมาไว้ตรงหน้าของเจ้าเก้า เจ้าเก้าจึงอ่านตาม

“ไปประเทศR?” อีกทางหนึ่งของโทรศัพท์เฉิงโหรวโหรวตะลึงงันไปเลย “ได้ข่าวว่าทางนั้นวุ่นวายมาก สู้รบทุกวัน อันตรายมาก”

เฉิงโหรวโหรวไม่มีความเจ้าเล่ห์ใดๆ คิดอะไรออกก็พูดอะไรออกมา

ถึงแม้เธออยากช่วยเย่ซือเฉินขอร้อง ทว่ากลับไม่อยากพาตัวเองไปเสี่ยง

ไป๋หยิงเบิกตากว้างจ้องไปทางเธอ ยัยเฉิงโหรวโหรวนี่โง่จนไม่มียาสามารถช่วยได้แล้ว

ไป๋หยิงโมโหส่วนโมโห แต่ก็ยังพูดพึมพำอยู่ข้างหูของเฉิงโหรวโหรวไปกี่ประโยค

“ฉัน ฉันเกรงว่าจะไปสร้างความลำบากให้หัวหน้า พอถึงเวลาหัวหน้าต้องจัดการเรื่องต่างๆ ยังต้องว่อกแว่กมาดูแลฉันอีก” เฉิงโหรวโหรวพูดตามสิ่งที่ไป๋หยิงพูดให้เธอไปอย่างสมบูรณ์

แต่ว่าเจ้าเก้าไม่ได้โง่ อีกอย่าเฉิงโหรวโหรวก็พูดได้แข็งทื่อเกินไปแล้ว

เจ้าเก้าอดหัวเราะในใจไม่ได้เลย ตัวเองกลัวอันตรายก็กลัวสิ จะมาพูดว่ากลัวหัวหน้าว่อกแว่กอีก?

เมื่อก่อนหัวหน้าไม่สนใจเฉิงโหรวโหรวเลย เจ้าเก้ารู้สึกไม่ค่อยเข้าใจมาโดยตลอด ทว่าพอได้ยินคำพูดของเฉิงโหรวโหรวแล้ว เจ้าเก้าก็รู้สึกไม่คุ้นค่าแทนหัวหน้าเลย

เฉิงโหรวโหรวรู้อยู่แล้วว่าประเทศRอันตรายมาก เมื่อกี้เธอบอกว่าหัวหน้าไปที่ประเทศRแล้ว เฉิงโหรวโหรวไม่ได้พูดคำพูดที่เป็นห่วงหัวหน้าเลยแม้แต่น้อย เฉิงโหรวโหรวนึกถึงแต่เรื่องของตัวเอง มีเพียงแต่ความปลอดภัยของตัวเอง

“ในเมื่อเธอไม่อยากไปประเทศR งั้นก็ต้องรอให้หัวหน้ากลับมาแล้ว” ครั้งนี้น้ำเสียงของเจ้าเก้าเย็นชาลงเล็กน้อย สำหรับภาพลักษณ์ที่มีต่อเฉิงโหรวโหรวยิ่งแย่ไปใหญ่ ถึงว่าล่ะหัวหน้าไม่ชอบเฉิงโหรวโหรว สภาพอย่างเฉิงโหรวโหรว ไม่ว่าใครก็ชอบไม่ขึ้นหรอก

“งั้นถ้าหัวหน้ากลับมาจากประเทศRแล้วเธอช่วยบอกฉันหน่อยได้ไหม พอถึงเวลาฉันค่อยไปพบหัวหน้า” เฉิงโหรวโหรวฟังไม่ออกถึงความผิดปกติในน้ำเสียงของเจ้าเก้าเลย เฉิงโหรวโหรวคิดถึงแต่เรื่องของตัวเองจริงๆ

“อืม” เจ้าเก้าตอบกลับไปด้วยความคลุมเครือ ไม่ว่ายังไงหัวหน้าก็ไม่ได้ไปประเทศRอยู่แล้ว

“นายหมายความว่าอะไร? ทำไมให้ฉันพูดแบบนั้นกับเฉิงโหรวโหรว” เจ้าเก้าวางสายแล้ว ก็มองไปทางคุณชายหาน บนใบหน้ามีความสงสัยแฝงอยู่

“สนุกไง” คุณชายหานไม่ได้อธิบาย และไม่ได้พูดอะไรมาก หันหลังแล้วจากไปเลย

เจ้าเก้าสีหน้างงไปหมด!!

อีกทางหนึ่ง เฉิงโหรวโหรววางสายแล้วก็ดีใจยิ่งไปใหญ่ “เจ้าเก้าบอกว่าหัวหน้าไปจัดการเรื่องของฉันที่ประเทศRด้วยตัวเองแล้ว”

ตอนแรกไป๋หยิงฟังคำพูดของเจ้าเก้าแล้วมีความสงสัยเล็กน้อย ทว่าหลังจากนั้นได้ยินว่าหัวหน้าไปเมืองRด้วยตัวเองแล้ว จุดนี้ทำให้ไป๋หยิงตกใจมากๆ

เธอเองก็รู้ว่าหัวหน้าไม่ได้ยุ่งเรื่องในเมืองมานานมากแล้ว ครั้งนี้หัวหน้ากลับไปที่ประเทศRด้วยตัวเอง

จะบอกว่าประเทศRมีเรื่องใหญ่อะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าก็ไม่ใช่ ไม่จำเป็นต้องให้หัวหน้าออกหน้าเองอยู่แล้ว

แต่ว่าหัวหน้าที่ไม่ได้ยุ่งเรื่องขององค์กรโกสต์ซิตี้มานานหลายปีครั้งนี้กลับไปด้วยตัวเองแล้ว?

ไป๋หยิงคิดเหตุผลอื่นไม่ออกแล้ว ราวกับว่าเหลือเพียงแต่เหตุผลเดียวของเฉิงโหรวโหรวแล้ว

หากเป็นแบบนี้จริงๆ งั้นหัวหน้าก็เหมือนว่าให้ความสำคัญกับเฉิงโหรวโหรวแล้ว พอนึกถึงเรื่องพวกนี้ ไป๋หยิงทั้งดีใจและกังวล