บทที่ 1403 เกิดเรื่องใหญ่แล้ว (1)

“วิธีอะไรครับ?” เย่โป๋เหวินไม่ได้พบความผิดปกติของคุณย่าเย่ เพียงแต่ดวงตาคู่นั้นมองไปยังคุณปู่เย่ ใบหน้าปรากฏความรอคอยขึ้นมา แน่นอนว่าเขาเองก็ไม่หวังให้ลูกชายตัวเองต้องไปลำบากอยู่ข้างนอกเช่นกัน

“ฉันเองก็รู้ว่าซือเฉินเด็กคนนี้หัวแข็งมาตั้งแต่เด็ก ในเมื่อเขาประกาศถอนความสัมพันธ์กับตระกูลเย่ในงานแถลงข่าว จะต้องไม่ยอมเปลี่ยนความคิดง่ายๆขนาดนั้นอย่างแน่นอน เพราะฉะนั้นในสถานการณ์ปกติซือเฉินจะต้องไม่กลับมาตระกูลเย่แน่ๆ นอกเสียจากตระกูลเย่จะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น” คุณปู่เย่ถอนหายใจออกมาเบาๆอีกครั้ง สีหน้าท่าทางดูเหมือนจะมีความเหงาเพิ่มขึ้นมา

“เรื่องใหญ่อะไรครับ?!” ดวงตาของเย่โป๋เหวินมีความตกใจแวบเข้ามา เขาเองก็เห็นด้วยกับที่คุณปู่เย่พูดเช่นกัน แต่เรื่องใหญ่อะไรที่จะสามารถทำให้เย่ซือเฉินกลับมาได้?

และยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้ตระกูลเย่ก็ไม่มีเรื่องใหญ่อะไรอีกด้วย

“ฉันเองก็อายุมากขนาดนี้แล้ว มีชีวิตอยู่มาได้ขนาดนี้ก็เก่งมากพอแล้ว” จู่ๆคุณย่าเย่ที่ยืนเงียบอยู่ข้างๆมาโดยตลอดก็เอ่ยขึ้น ตอนที่คุณย่าเย่เอ่ยพูดออกมานั้นมีสีหน้าท่าทางที่เป็นธรรมชาติเป็นอย่างมาก มองไม่ออกถึงความผิดปกติใดๆ

เย่โป๋เหวินมองไปยังคุณย่าเย่อย่างรวดเร็ว เย่โป๋เหวินขมวดคิ้วขึ้น ราวกับว่าไม่เข้าใจในคำพูดของคุณย่าเย่

“ถ้าหากจู่ๆฉันตายไป เกิดเรื่องใหญ่แบบนี้ขึ้นมา ซือเฉินจะต้องกลับมาอย่างแน่นอน เพียงแค่ซือเฉินกลับมา ในสถานการณ์แบบนั้น ก็จะทำให้เขาอยู่ต่อได้ง่าย” คุณย่าเย่มองตาเย่โป๋เหวิน ฟังดูแล้วเหมือนกับพึมพำกับตัวเอง แน่นอนว่าเป็นการอธิบายกับเย่โป๋เหวินด้วยเช่นกัน

“พ่อกับแม่? แบบนี้ได้ไง? ไม่ได้นะครับ” ในที่สุดเย่โป๋เหวินก็เข้าใจ มีสีหน้าซีดด้วยความตกใจขึ้นมาทันที ทำไมเขาคิดไม่ถึงว่าเรื่องใหญ่ที่พ่อกับแม่บอกนั้นจะหมายถึงแบบนี้

ใช่ ถ้าหากคุณย่าเย่จากไป นี่ก็เป็นเรื่องใหญ่ของตระกูลเย่จริงๆ ถึงแม้ซือเฉินจะเป็นอย่างไรก็จะต้องกลับมายังตระกูลเย่ และในงานศพของคุณย่าเย่ ถ้าหากอธิบายให้ซือเฉินอยู่ที่ตระกูลเย่ จะเป็นเรื่องที่ง่ายกว่าเดิมมากจริงๆ

แต่จะทำแบบนี้ได้อย่างไร? ไม่ได้เด็ดขาด!!

“ตอนนี้ไม่มีวิธีอื่นที่ดีกว่าแล้ว พวกเรากังวลว่าจู่ๆซือเฉินหลุดพ้นความสัมพันธ์ของตระกูลเย่ก็เพราะได้รับการปลุกปั่น เพราะฉะนั้นกังวลว่าเวลานานแล้วจะเป็นการเสียเปรียบสำหรับซือเฉิน พวกเราจึงทำได้เพียงแบบนี้......” คุณย่าเย่หายใจเข้าลึกๆ : “เพื่อซือเฉินเด็กนั่น ฉันจะเป็นอย่างไรก็ได้ เพราะถึงอย่างไรฉันก็อายุปูนนี้แล้ว เดิมทีก็ไม่ได้มีเวลามากเพื่อมีชีวิตอยู่แล้ว”

“ไม่ได้ครับ ทำแบบนี้ไม่ได้” เย่โป๋เหวินส่ายหน้า นี่มันเป็นการลวงโลกมากเกินไปแล้ว หลอกลวงกันมากเกินไปจริงๆ!!

“สถานการณ์อย่างในตอนนี้ไม่มีวิธีอื่นแล้ว พวกเราเองก็จะไม่สนใจซือเฉินไม่ได้ เพราะฉะนั้นมีเพียงแบบนี้เท่านั้น วันนี้พวกฉันมา ก็อยากจะให้แกกลับบ้าน ถ้าหากแม่แกตายไป แกจะต้องกลับไปดูแล” เห็นได้ชัดว่าคุณปู่เย่ไม่อยากได้ยินเย่โป๋เหวินปฏิเสธจึงตัดสินใจออกมาเลย

“พ่อแม่บ้าไปแล้ว บ้าไปแล้วจริงๆ” เป็นครั้งแรกในหลายปีมานี้ที่เย่โป๋เหวินส่งเสียงตวาดออกมาแบบนี้ เขารู้สึกว่าทั้งสองคนนี้บ้าไปแล้วจริงๆ

“แกคิดว่าพวกฉันยินยอมอย่างนั้นหรือ? ไม่ใช่ว่าตอนนี้พวกฉันไม่มีวิธีอื่นหรอกรึไง? ที่พวกฉันทำแบบนี้ก็เพื่อซือเฉิน เพียงแค่ซือเฉินมีชีวิตที่ดี ไม่ต้องการคนแก่ๆอย่างพวกฉันสองคนก็คุ้มค่าแล้ว” คุณปู่เย่เองก็ส่งเสียงตวาดออกมาด้วยเช่นกัน ตวาดออกมาเสียงดังกว่าเย่โป๋เหวินเสียอีก : “ถ้าหากแกใจสู้อยู่บ้าง เรื่องราวก็คงไม่กลายมาเป็นแบบนี้ แกว่ามาสิว่าหลายปีมานี้แกเคยทำอะไรเพื่อซือเฉินบ้าง? หลายปีมานี้แกทำอะไรเพื่อตระกูลเย่ เพื่อบริษัทตระกูลเย่กรุ๊ปบ้าง”

เย่โป๋เหวินตกตะลึงไป ไม่รู้ว่าถูกคุณปู่เย่ตวาดใส่จนตกใจหรือว่าจู่ๆก็นึกถึงอะไรขึ้นมา

เย่โป๋เหวินเงียบลงในทันที!!

“ถ้าหากพวกฉันมีวิธีอื่นล่ะก็ พวกฉันจะใช้วิธีแบบนี้ไปทำไมกัน? พวกฉันก็ถูกบีบให้ทำในสิ่งที่ไม่อยากจะทำเหมือนกัน” สีหน้าของคุณปู่เย่หนักหน่วงลง เห็นได้ชัดว่าน้ำเสียงก็หนักแน่นและจริงจังด้วยเช่นกัน

“โป๋เหวิน ตอนนี้มีเพียงแค่แบบนี้แล้ว เพื่อซือเฉิน พวกฉันเสียสละอะไรก็ล้วนแต่คุ้มค่าแล้ว ฉันเป็นย่าของซือเฉิน พวกนี้ล้วนแต่เป็นสิ่งที่ฉันเต็มใจทั้งนั้น” คุณย่าเย่มองไปยังเย่โป๋เหวิน แล้วเอ่ยขึ้นด้วยคำพูดที่หนักแน่น

เย่โป๋เหวินมองคุณย่าเย่ มุมปากขยับขึ้นมา คงจะอยากพูดอะไร แต่สุดท้ายแล้วก็กลั้นเอาไว้

“ครั้งนี้ที่ฉันมา ก็นับว่ามาเจอหน้าแกเป็นครั้งสุดท้าย แกเป็นลูกชายของฉัน ฉันเองก็ตัดใจไม่ได้......” คำพูดของคุณย่าเย่หยุดชะงักลง ราวกับดูเหมือนจะพูดต่อไปไม่ได้แล้ว

เย่โป๋เหวินมองคุณย่าเย่ สีหน้าบนใบหน้านั้นเปลี่ยนไปอีกครั้ง

“ฉันกับพ่อแกมา ก็เพื่อจะมารับแกกลับไป เพราะถึงอย่างไรเรื่องนี้ แกก็จะต้องออกหน้าด้วยเหมือนกัน ถึงตอนนั้นซือเฉินกลับมาแล้ว ก็จะต้องให้แกเป็นคนเกลี้ยกล่อมซือเฉินด้วย” เวลานี้น้ำเสียงและลักษณะท่าทางของคุณย่าเย่นั้นเหมือนกับกำลังสั่งเสียอยู่อย่างไรอย่างนั้น

“ผม.......” เย่โป๋เหวินอ้าปาก อยากจะพูดอะไร แต่หลังจากคำว่าผมแล้วเสียงนั้นกลับกลืนหายไปในลำคอ