บทที่ 1442 ความจริงกระจ่าง (2)

เรื่องที่ประเทศRครั้งก่อนไกล่เกลี่ยเรียบร้อยแล้ว ซึ่งได้ผลมาจากการที่เฉิงโหรวโหรวไปร้องขอกับหัวหน้า เชื่อว่าวันหลังเย่ซือเฉินก็ไม่กล้ารังควานองค์กรโกสต์ซิตี้อีกแล้ว！！

เฟิ่งเหมียวเหมียวไม่ได้พูดอะไรอีก เธอกลับไปพร้อมกับถังหยุนเฉิง！！

เมื่อถังหยุนเฉิงกับเฟิ่งเหมียวเหมียวกลับไป คนอื่นก็อดซุบซิบนินทาไม่ได้

“เกิดอะไรขึ้น？องค์หญิงองค์กรโกสต์ซิตี้กระตือรือร้นเกินไปหรือเปล่า？”

“ไม่เพียงแต่กระตือรือร้นเท่านั้น เสนอหน้าเลยแหละ องค์หญิงองค์กรโกสต์ซิตี้กลัวแต่งไม่ออกขนาดนั้นเหรอเลย?”

“ทำไมฉันรู้สึกว่าองค์หญิงองค์กรโกสติ์ซิตี้สมองไม่ดีหน่อยๆนะ？”

“ฉันก็รู้สึกอย่างนี้จริงๆ หรือว่าสมองมีปัญหาจริงๆ?”

“ผู้ชายอย่างคุณชายสามเย่จะแต่งงานกับคนที่สมองมีปัญหาเหรอ?”

“ถึงสมองเค้าจะมีปัญหาจริงๆ แต่ก็เป็นองค์หญิงองค์กรโกสต์ซิตี้นะ ฐานะนี้ก็เพียงพอแล้ว ได้ยินว่าองค์กรโกสต์ซิตี้ยิ่งใหญ่เหนือคนจะจินตนาการได้ ยิ่งใหญ่กว่าบางประเทศเสียอีก แต่งงานกับองค์กรโกสต์ซิตี้แล้ว อยากได้อะไรก็ได้อย่างนั้น ถ้าฉันเป็นผู้ชาย ฉันก็จะแต่งงานด้วยแน่ แต่งกับคนอย่างนี้จะควบคุมง่ายด้วย”

“พูดมีเหตุผล คุณปู่เย่กับคุณย่าเย่คงคิดอย่างนี้เหมือนกันแหละมั้ง”

“ดังนั้นเกิดถูกที่สำคัญมาก เขามีวาสนาที่ได้เกิดเป็นองค์หญิงองค์กรโกสต์ซิตี้”

“ใครบอกไม่ใช่ล่ะ อำนาจขององค์กรโกสต์ซิตี้ องค์หญิงอยากได้อะไรก็มีสนองให้เต็มที่อยู่แล้ว”

พูดถึงตอนท้าย ทุกคนก็พากันอิจฉาขึ้นมา ซึ่งคนที่มาร่วมงานตระกูลเย่วันนี้ล้วนเป็นผู้มีฐานะเงินทอง ทว่าเมื่อเอ่ยถึงองค์กรโกสต์ซิตี้แล้วก็ยังคงอดอิจฉาไม่ได้

เพราะองค์กรโกสต์ซิตี้ยิ่งใหญ่จริงๆ

เพราะมีคนซุบซิบกันมากมาย เฉิงโหรวโหรวจึงได้ยินด้วย เฉิงโหรวโหรวได้ยินว่าคนอื่นอิจฉาเธอก็อดยกมุมปากขึ้นไม่ได้อย่างรู้สึกลำพองใจ

ใช่แล้ว เธอเป็นองค์หญิงองค์กรโกสต์ซิตี้ ขอเพียงเธอเป็นองค์หญิงองค์กรโกสต์ซิตี้ เย่ซือเฉินก็ต้องแต่งงานกับเธอแน่ เธอไม่จำเป็นต้องกังวลอะไร

คุณย่าเย่ก็ได้ยินเช่นกัน ท่านยังไปมองเฉิงโหรวโหรวแวบหนึ่ง มองใบหน้าลำพองใจของเฉิงโหรวโหรว คุณย่าเย่ก็แอบทอดถอนใจ ยิ่งอยู่กับเฉิงโหรวโหรว ท่านก็ยิ่งรู้สึกว่าเฉิงโหรวโหรวโง่ดักดานมาก

ไม่เพียงแค่โง่ดักดานเท่านั้น ยังชอบอวดดีไปทั่วอีกด้วย อันที่จริงคุณย่าเย่ไม่ชอบใจผู้หญิงอย่างนี้เลย

ทว่าเฉิงโหรวโหรวเป็นองค์หญิงองค์กรโกสต์ซิตี้ คุณย่าเย่จึงอดทนต่อข้อเสียเหล่านี้ นึกถึงผลประโยชน์หลังเกี่ยวดองกับองค์กรโกสต์ซิตี้ ไฟโทสะที่ลุกโชนในใจก็ดับสูญ พลางยกมุมปากขึ้นยิ้มหลายส่วน

“หนูยุ่งมาครึ่งวันก็เหนื่อยแล้วมั้ง ไปพักผ่อนเถอะ จัดการได้พอสมควรแล้ว” คุณย่าเย่มองเฉิงโหรวโหรวอย่างอัธยาศัยดี ทว่าคุณย่าเย่เห็นเฉิงโหรวโหรวชอบหาเรื่องคนอื่น เลยไม่อยากให้ปรากฏตัวอีก

ได้ผลลัพธ์ที่ต้องการแล้ว ไม่จำเป็นต้องให้เธออยู่ต่อ！！

“ไม่ต้องค่ะ หนูไม่เหนื่อย หนูยังช่วยไหวอยู่ค่ะ” ทว่าเฉิงโหรวโหรวกลับฟังความหมายที่แฝงอยู่ของคุณย่าเย่ไม่ออก เธอกำลังดีใจ กำลังลำพองใจ เพราะเมื่อกี้ได้ยินคนอื่นคุยอย่างอิจฉา มองอย่างริษยา เธอจึงไม่อยากพักผ่อนเวลานี้

คุณย่าเย่สีหน้ามืดครึ้ม เฉิงโหรวโหรวคนนี้โง่ดักดานจนไม่มียารักษาแล้ว！！

ทว่านึกถึงองค์กรโกสต์ซิตี้ คุณย่าเย่ก็อดกลั้น“ฉันเหนื่อยแล้ว หนูประคองฉันไปพักผ่อนเถอะ”

“ออ ค่ะ” เฉิงโหรวโหรวได้ยินคุณย่าเย่พูดเช่นนี้ก็รับปาก จากนั้นคุณย่าเย่ก็ไม่อยากเฉิงโหรวโหรวปรากฏตัวอีก

ในงานศพนี้ นอกจากมีเรื่องเฟิ่งเหมียวเหมียวแทรกเข้ามา อย่างอื่นก็ล้วนราบรื่น

เมื่อแขกเหรื่อไปกันหมดแล้ว เย่ซือเฉินกับเย่ซือฉุนยังคงเฝ้าอยู่ในห้องเซ่นไหว้ดังเดิม คืนนี้เป็นคืนสุดท้าย พอวันรุ่งขึ้นก็ฝังสพเย่โป๋เหวินแล้ว ดังนั้นเย่ซือเฉินยังต้องเฝ้าเป็นคืนสุดท้าย

คืนสุดท้ายเฉิงโหรวโหรวก็ร่วมเฝ้าไว้อาลัยด้วย ภาพคืนนี้เผยแพร่ในโลกออนไลน์ตอนตีสองกว่า

แน่นอน ยังคงเป็นเนื้อหาเดิมที่พูดขึ้นมาใหม่ เมื่อวานมีเรื่องงานเลี้ยงราตรีด้วย การเผยแพร่รูปถ่ายครั้งนี้จึงเป็นที่จับตามองอย่างดุเดือดมากขึ้น

วันรุ่งขึ้น เฉิงโหรวโหรวตามไปฝังศพเย่โป๋เหวินด้วย เพราะเป็นเรื่องบ้านตระกูลเย่ และมีองค์หญิงองค์กรโกสต์ซิตี้มาอยู่ในบ้านนี้อีกต่างหาก ทำให้ถึงจะเป็นเวลาเพียงแค่ตีสามกว่า ทว่าก็มีนักข่าวติดตามไม่น้อย

ซึ่งคุณปู่เย่กับคุณย่าเย่ไม่ได้ขัดขวาง คุณชายสามเย่ก็ไม่ได้พูดอะไร ดังนั้นตอนนั้นนักข่าวจึงถ่ายทอดสดด้วย

ทุกคนจึงเห็นเฉิงโหรวโหรวที่ติดตามด้วยตลอด