บทที่ 1453 เจ้าหญิงตัวจริง（1）

“ครั้งนี้ของแค่เย่ซือเฉินกลับมา พวกเราต้องทำดีกับเขาให้มาก ห้ามบังคับอะไรเขาอีก”เห็นชัดว่าคุณย่าเย่นั้นมีความมั่นอกมั่นใจมาก เชื่อว่าเย่ซือเฉินจะต้องกลับมาแน่ๆ และเธอเองก็ได้เตรียมการวางแผนทุกอย่างหลังจากนี้เอาไว้หมดแล้ว ！！

หลายปีมานี้ของคุณย่าเย่ ทำงานเพื่อหวังผล บรรลุเป้าหมาย ไม่เลือกวิธีการ ดังนั้นสิ่งที่คุณย่าเย่ทำจึงมีข้อผิดพลาดน้อยมาก นานวันเข้า เธอก็ยิ่งเชื่อมั่นว่าไม่มีอะไรที่เธอทำมันไม่ได้

“อืม จะไม่บังคับอะไรเขาอีก ครั้งนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องของเฉิงโหรวโหรว จัดการเรื่องงานศพของเย่โป๋เหวินเสร็จไม่แน่เย่ซือเฉินก็อาจจะกลับมาอยู่ที่ตระกูลเย่อีกครั้ง” คุณปู่เย่เห็นด้วยอย่างยิ่งกับข้อเสนอแนะนี้ของคุณย่าเย่

ในงานแถลงข่าว ณ ปัจจุบัน หัวหน้าน้อยชี้แจงสองประเด็นนี้จบ ก็ยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่คิดที่จะเดินจากไป แต่หัวหน้าน้อยก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ ราวกับกำลังรอให้นักข่าวถามคำถามที่อยากจะถาม

“หัวหน้าน้อย ยังไม่กลับอีกเหรอครับ？”ผู้ดูแลจ้งรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ที่ควรพูดก็พูดไปหมดแล้ว เจตนารมณ์ก็แสดงออกชัดเจนแล้ว ยังจะยืนอยู่ตรงนี้อีกทำไม?

ผู้ดูแลจ้งรู้นิสัยใจคอของหัวหน้าน้อยดี รู้ว่าหัวหน้าน้อยน่าจะยังมีแผนการอื่นอีก เพียงแต่ผู้ดูแลจ้งยังเดาไม่ออกว่าหัวหน้าน้อยคิดอยากจะทำอะไรอีก

นักข่าวเองก็เห็นว่าหัวหน้าน้อยยังไม่รีบร้อนที่จะจากไป ในเมื่อหัวหน้าน้อยไม่รีบ งั้นพวกเขาจะใช้โอกาสนี้ถามคำถามอื่นๆเพิ่มเติม ดูๆไปแล้วหัวหน้าน้อยที่หน้าตาหล่อเหลาคนนี้ก็มีอัธยาศัยดีไม่น้อย

และแน่นอนว่า มันเป็นเพียงแค่การมองด้วยตาเท่านั้น ！！

“เมื่อครู่หัวหน้าน้อยบอกว่าจะใช้กฎระเบียบภายในขององค์กรโกสต์ซิตี้ลงโทษเฉิงโหรวโหรว อยากทราบว่ากฎระเบียบภายในขององค์กรโกสต์ซิตี้นั้นมีอะไรบ้าง และมันน่ากลัวมากแค่ไหนครับ？”

“หัวหน้าน้อย ก่อนหน้านั้นเฉิงโหรวโหรวใช้วิธีการยังไงเพื่อหลอกหัวหน้าองค์กรโกสต์ซิตี้ครับ？”

“หัวหน้าถูกหลอกตั้งแต่แรกเริ่มเลย ? หรือว่าเป็นแผนซ้อนแผน ตอนนี้สำเร็จแล้วถึงได้เปิดเผยออกมาเหรอครับ？”

นักข่าวยิงคำถามออกมากันรัวๆ แต่ดูแล้วเหมือนจะไม่ใช่สิ่งที่หัวหน้าน้อยให้ความสนใจ คิ้วของหัวหน้าน้อยก็ค่อยๆขมวดขึ้น ราวกับเริ่มที่จะไม่สบอารมณ์

ผู้ดูแลจ้งที่ยืนอยู่ข้างๆมุมปากค่อยๆยกหยักขึ้น เขาย่อมมองมันได้ทะลุ ที่หัวหน้าน้อยยังไม่จากไปก็เพื่อรอให้นักข่าวให้ถามคำถาม และเห็นชัดว่าคำถามของนักข่าวไม่มีคำถามไหนที่ตรงใจหัวหน้าน้อยเลย

และผู้ดูแลจ้งก็พอจะเดาได้ว่าหัวหน้าน้อยนั้นต้องการให้นักข่าวถามคำถามที่เจาะลึกแบบไหน

“เมื่อครู่ที่หัวหน้าน้อยบอกว่ามีคนสมรู้ร่วมคิดกับเฉิงโหรวโหรวเพื่อเล่นงานองค์กรโกสต์ซิตี้นั้นใช่หมายถึงตระกลูเย่หรือเปล่าครับ? เรื่องนี้น่าจะเกี่ยวข้องแค่กับคุณปู่เย่และคุณย่าเย่เท่านั้น เห็นชัดว่าคุณชายสามเย่ไม่มีส่วนรู้เห็นด้วย และคุณชายสามเย่ก็ปฏิเสธมาโดยตลอด หัวหน้าน้อยจะโกรธเคืองคุณชายสามเย่ด้วยหรือเปล่าครับ ? ”มีนักข่าวคนหนึ่งถามคำถามที่อ่อนไหวออกมา เพราะเมื่อครู่หัวหน้าน้อยไม่ได้เจาะจงว่าจะให้ใครเป็นคนตั้งคำถาม

นัยน์ตาของหัวหน้าน้อยค่อยๆเหลือบไป มองไปยังนักข่าวคนนั้น เขาโกรธเคืองเย่ซือเฉิน ?

เขาเป็นคนคิดเล็กคิดน้อยแบบนั้นเหรอ ？！

แม้ว่าเขาจะไม่ค่อยชอบหน้าเย่ซือเฉินก็จริง แต่เขาไม่ใช่คนที่ชอบอาศัยอำนาจส่วนรวมแก้แค้นเรื่องส่วนตัวแบบนี้！！

อืม เขาเป็นคนมีหลักการมาโดยตลอด！！

คำพูดนี้ของเขาเป็นเพียงความคิดเขาในขณะนี้ หากตอนนี้หัวหน้าน้อยพูดมันออกไป ดูท่าแล้วผู้ดูแลจ้งคงจะเป็นคนแรกที่ไม่พอใจและสวนเขาเป็นแน่

เรื่องของหลักการอะไรแบบนี้ หัวหน้าน้อยไม่เคยมีมันเลยด้วยซ้ำ

นักข่าวคนเมื่อครู่ที่ถามเรื่องของตระกูลเย่พอได้สบสายตากับหัวหน้าน้อยร่างทั้งร่างก็ถึงกับหดเกร็ง จู่ๆก็รู้สึกหนาวสั่น ราวกับอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงไปหลายองศา

สักพัก นักข่าวคนอื่นๆก็ราวกับสัมผัสได้ถึงความโกรธด้วยหรือยังไง เสียงที่อื้ออึงกับการถามคำถามก็เงียบและหยุดลงโดยพลัน

เพราะคำถามที่พวกเขาถามไปมากมาย หัวหน้าน้อยไม่ได้ตอบคำถามไหนเลย และก็มองออกว่า หัวหน้าน้อยไม่คิดที่จะตอบคำถามเหล่านั้นด้วย

ที่พวกเขาถามไปก็เปล่าประโยชน์ และพวกเขาก็กังวลหากถามคำถามที่ไม่ควรถามไป จะทำให้องค์กรโกสต์ซิตี้ขุ่นเคืองเอาได้

“หัวหน้าน้อย ในเมื่อเฉิงโหรวโหรวแอบอ้างตัวเป็นเจ้าหญิง ขอถามครับว่าแล้วหาเจ้าหญิงตัวจริงเจอหรือยังครับ ？”สักพัก จู่ๆก็มีนักข่าวคนหนึ่งถามขึ้นมา

เมื่อหัวหน้าน้อยได้ยินคำถามนี้ หว่างคิ้วดูเหมือนจะคลายลงได้บ้าง ใบหน้าที่หล่อเหลาดูดีอย่างเหลือเชื่อของเขาก็ขึ้นสีแปลกๆขึ้นมาทันที

ผู้ดูแลจ้งในตอนนี้ก็ยืนอยู่ข้างๆหัวหน้าน้อย และย่อมต้องเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของหัวหน้าน้อยด้วย อันที่จริงแล้วสีหน้าที่เปลี่ยนไปเพียงน้อยนิดของหัวหน้าน้อยคนอื่นคงจะไม่สังเกตเห็น คงมีเพียงผู้ดูแลจ้งเท่านั้นที่เห็นเขาโตมาตั้งแต่เด็กสังเกตเห็นได้

！！