บทที่ 1495 ต้องเป็นเธอเท่านั้น (1)

หัวหน้าหมายความว่าอะไร? หัวหน้าคิดอะไรอยู่กันแน่? หรือควรจะพูดว่าหัวหน้าอยากทำอะไร?

“หัวหน้า ทำไมถึงไม่ต้องการแล้วครับ?” ผู้ดูแลจ้งในขณะนี้ไม่เข้าใจความหมายของหัวหน้าบ้านคนเอง ทว่าขณะนี้หน้าตาของหัวหน้าช่างทำให้น่าตกใจเป็นพิเศษจริงๆ ดังนั้นผู้ดูแลจ้งต้องถามให้เข้าใจว่าหมายความว่าอะไรกันแน่?!

ครั้งนี้ซ่างกวนหงไม่ได้ตอบ ทว่านัยน์ตาคู่หนึ่งมองไกลออกมา แต่แววตานั้นเหมือนจะไม่มีจุดโฟกัส ไม่เหมือนว่ากำลังมองอะไรบางอย่าง

“หัวหน้า” ผู้ดูแลจ้งเห็นสภาพหน้าของหัวหน้าบ้านตนเองแล้วก็ตกใจมาก

ซ่างกวนหงยังคงไม่ตอบเหมือนเดิม ราวกับว่าไม่ได้ยินคำพูดของเขา

“หัวหน้า เราหาวิธีตามหาเจ้าหญิงใหม่กันเถอะครับ หาเจ้าหญิงเจอแล้วก็ต้องมีข่าวของคุณนายแน่นอนครับ” ผู้ดูแลจ้งไม่สามารถมองดูหัวหน้าตนเองเป็นแบบนี้ต่อไปได้ ผู้ดูแลจ้งจำเป็นต้องให้หัวหน้าเห็นความหวังสักเล็กน้อย

ในเมื่อหัวหน้ารู้สึกว่ามีเจ้าหญิงอยู่ท่านหนึ่ง งั้นก็ต้องมีแน่นอน ขอแค่เจ้าหญิงยังมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ก็ต้องตามหาจนเจอแน่นอน

ก่อนหน้านี้อาจจะเป็นเพราะว่าพวกเขาให้ความสนใจกับคุณหนูใหญ่ตระกูลถังมากเกินไป แล้วก็ยังมีเฉิงโหรวโหรวที่เข้ามาวุ่นวาย ดังนั้นจึงตามหาเจ้าหญิงตัวจริงไม่เจอ

ตอนนี้ขอแค่พวกเขาพยายามสุดความสามารถจะต้องตามหาเจอแน่นอน

ผู้ดูแลจ้งคิดว่าเขาพูดแบบนี้ หัวหน้าจะต้องมีการตอบสนองแน่นอน อย่างน้อยหัวหน้าคงไม่ท้อแท้ตายใจอยู่แบบนั้น ไม่ว่ายังไงแล้วคำพูดในเมื่อกี้ของเขาก็ได้พูดถึงเจ้าหญิง และยังพูดถึงคุณนายอีกด้วย

อีกอย่างคำพูดนี้ของเขาก็มีเหตุผลมากๆ เจ้าหญิงต้องอยู่กับคุณนายแน่นอน หาเจ้าหญิงเจอแล้วแน่นอนว่าก็ต้องมีข่าวของคุณนายแล้ว

ทว่าสิ่งที่ทำให้ผู้ดูแลจ้งแปลกใจก็คือ ซ่างกวนหงก็ยังคงไม่มีการตอบสนองใดๆ ไม่รู้ว่าได้ฟังคำพูดของเขาเข้าไปจริงๆ หรือเปล่า หรือว่าได้ยินแล้ว แต่ไม่ใส่ใจ

“หัวหน้า ผมไปตามหาตอนนี้เลย ผมต้องหาเจ้าหญิงเจอแน่นอน” ผู้ดูแลจ้งรู้สึกว่าหัวใจดวงหนึ่งของตนเองเหมือนตกลึกเข้าไปอยู่ในน้ำแข็ง เย็นเฉียบมากๆ เขากลัวที่จะเห็นหัวหน้าเป็นแบบนี้มากที่สุดแล้ว

ผู้ดูแลจ้งเห็นหัวหน้าบ้านตนเองแล้วยังคงไม่มีการตอบสนองใดๆ เขาเดินไปข้างหน้า มือข้างหนึ่งโบกไปมาตรงหน้าของซ่างกวนหง

ในที่สุดซ่างกวนหงก็มีการตอบสนองแล้ว นัยน์ตาคู่หนึ่งค่อยหันมองโดยไม่มีจุดโฟกัส หันไปทางผู้ดูแลจ้ง มองผู้ดูแลจ้ง ผู้ดูแลจ้งกลับยังคงรู้สึกได้ว่านัยน์ตาของหัวหน้าบนตนเองไม่มีจุดโฟกัส

หัวหน้ามองเขา แต่ก็เหมือนว่าจะมองไม่เห็นเขา!!

“หัวหน้า ท่านอย่าถอดใจไปเลยครับ อย่าหมดหวัง ผมไปตามหาตอนนี้เลย ผมจะรีบแจ้งอะเหลียง ให้อะเหลียงไปตามหา ผมจะแจ้งหัวหน้าน้อย ให้หัวหน้าน้อยขับเคลื่อนพลังทั้งหมดขององค์กรโกสต์ซิตี้แล้วไปตามหา” ผู้ดูแลจ้งรู้สึกว่า ตอนนี้สามารถวางเรื่องทุกอย่างในองค์กรโกสต์ซิตี้ลงแล้วทำเพียงแต่เรื่องเดียว นั่นก็คือไปตามหาเจ้าหญิง

ขอให้ตามหาเจ้าหญิงเจอแล้ว จึงจะสามารถช่วยหัวหน้ากลับมาได้!!

ในขณะเดียวกันที่ผู้ดูแลจ้งพูดก็ได้หยิบโทรศัพท์ออกมาเตรียมโทรหาอะเหลียงและหัวหน้าน้อย

“ไม่ต้องการแล้ว” นัยน์ตาของซ่างกวนหงมองไปทางผู้ดูแลจ้ง ทว่าแววตานี้กลับทำให้รู้สึกว่างเปล่า เขาเอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงมีความแหบอยู่ด้วย น้ำเสียงฟังแล้วก็เหมือนมีความว่างเปล่าด้วยเช่นกัน

ท่าทีที่จะกดโทรของผู้ดูแลจ้งได้หยุดลง นัยน์ตาคู่หนึ่งมองตรงไปทางหัวหน้าบ้านคนเอง เมื่อกี้คำพูดของหัวหน้าเบาเกินไป เขาฟังไม่ค่อยชัดเจน

“ไม่ต้องการแล้ว” ซ่างกวนหงเอ่ยปากพูดซ้ำประโยคเมื่อกี้อีกรอบ คำพูดของเขาหยุดไปชั่วครู่ จากนั้นก็พูดเสริมอีกประโยคว่า “ฉันก็ไม่อยากได้แล้ว”

เขาไม่อยากได้แล้ว ไม่อยากไปหวังอีกแล้ว เพราะเขารู้ว่าการที่เขาหวังมากเกินไปล้วนจะไม่ได้รับกลับมา

ตลอดยี่สิบห้าปีนี้ เขาเข้าใจในเหตุผลข้อนี้ดี และตอนนี้เรื่องนี้ก็แค่ทำให้เขารับรู้ถึงเหตุผลนี้อย่างลึกซึ้งมากยิ่งขึ้นเท่านั้นเอง

ดังนั้น เขาไม่หวังอีกแล้ว ไม่ฝืนอีกแล้ว พอแค่นี้เถอะ

“หัวหน้า อะไรคือไม่อยากเอาแล้วครับ? นั่นคือเจ้าหญิง หัวหน้าจะไม่เอาแม้กระทั่งเจ้าหญิงแล้วเหรอครับ?” ผู้ดูแลจ้งตกใจตะลึงงันไปเลย อะไรคือไม่อยากได้แล้ว?

นี่หัวหน้าหมายความว่าอะไรกันแน่?

แม้กระทั่งเจ้าหญิงก็ไม่เอาแล้วเหรอ?

“อาจจะไม่มีอยู่แล้วตั้งแต่แรก......” ซ่างกวนหงค่อยๆ เบ้ปากขึ้น มีความเยาะเย้ยตนเองแฝงอยู่เล็กน้อย ตอนแรกเขามั่นใจในความคิดแบบนั้นของตนเองมากๆ เพราะว่าทุกครั้งที่เขามีความคิดแบบนั้น เหมือนว่าจะมีเสียงเสียงหนึ่งบอกกับว่า ว่านั่นเป็นเรื่องจริงแน่นอน ไม่มีทางผิดแน่นอน ให้เขาไม่ต้องสงสัย

ก่อนหน้านี้ เขาเองก็มั่นใจมาโดยตลอด โดยเฉพาะตอนที่เห็นรูปของถังฉิ้นเอ๋อ เขาถึงขั้นมีความเชื่อใจมากๆ ทว่าวินาทีนี้ เขากลับสงสัยแล้ว