บทที่ 1516 เกิดข้อผิดพลาด （2）

นั่นคือสิ่งที่ผู้ดูแลจ้งต้องการในตอนนี้

แน่นอน ว่าเรื่องที่แท้จริงมันไม่ใช่แบบนี้ เรื่องที่มีคนระดับสูงวางแผนเรื่องเจ้าหญิงตอนนั้นคือเรื่องจริง แต่ว่าหัวหน้าน้อยสืบเรียบร้อยแล้ว แล้วคนคนนั้นก็ถูกหัวหน้าน้อยลากออกมา และจัดการไปตั้งนานแล้ว

เรื่องพวกนั้นไม่ต้องวุ่นวายมาถึงหัวหน้าหรอก

ตอนที่ท่านหยวนมองไปที่ซ่างกวนหงอีกรอบนั้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด “พวกเขาก็ทำเกินไป”

แต่ว่า ตอนนี้ซ่างกวนหงยังคงไม่มีท่าทีอะไรเหมือนเดิม และสีหน้าของเขาก็ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไปด้วย

“ปกติแล้วหัวหน้าเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับความรู้สึกมาก เดิมทีเขาก็รู้สึกเสียใจกับเรื่องเจ้าหญิงปลอมอยู่แล้ว แล้วพวกเขายังมาวุ่นวายแบบนี้อีก ทำให้อารมณ์ของหัวหน้ายิ่งหนักหน่วงขึ้นไปอีก หัวหน้าเห็นแก่มิตรภาพเก่า ไม่อยากให้เรื่องนี้วุ่นวายจนเกินไป แล้วอีกอย่างหัวหน้าเป็นคนชอบความสงบ ไม่อยากถูกพวกเขาก่อกวน ดังนั้นวันนี้หัวหน้าก็เลยมาพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องความร่วมมือด้วย”ผู้ดูแลจ้งสามารถอธิบายทุกอย่างได้อย่างชัดเจน

รวมถึงเหตุผลที่ว่าทำไมหัวหน้าถึงมาที่คฤหาสน์หยวน แล้วก็อธิบายว่าทำไมพอหัวหน้ามาถึงที่คฤหาสน์หยวนแล้วไม่สนใจ ไม่สอบถามอะไรเลย

“เกรงว่าตอนนี้พวกเขาน่าจะยังรออยู่ที่ที่พักของหัวหน้า รอเพื่อมาก่อกวนท่าน ที่ของท่านหยวนค่อนข้างจะสงบ ขอให้หัวหน้าได้อยู่พักหนึ่งได้ไหมครับ”ผู้ดูแลจ้งพูดให้หัวหน้าดูน่าสงสารมาก เพื่อที่จะให้หัวหน้าของตัวเองได้เจอคุณหนูใหญ่ของตระกูลถังอย่างราบรื่น เขาก็เลยพยายามสู้เต็มที่

“ได้ครับ ไม่มีปัญหาเลย”ในที่สุดท่านหยวนก็เข้าใจแล้ว ว่าทำไมหัวหน้าขององค์กรโกสต์ซิตี้ถึงได้นั่งอยู่ในห้องทำงานของเขาไม่ยอมออกไปไหนเลย ที่แท้ก็เพราะเหตุผลนี้เอง

ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว ท่านหยวนก็ไม่มีเหตุผลให้ปฏิเสธ หัวหน้าขององค์กรโกสต์ซิตี้คือผู้ช่วยชีวิตเขา แล้วทำไมเรื่องเล็กๆแค่นี้เขาจะช่วยไม่ได้ล่ะ?

แล้วอีกอย่างพวกเขาเพิ่งจะเซ็นสัญญากันเมื่อบ่ายวันนี้ ตอนนี้พวกเขามีความสัมพันธ์แบบผู้ร่วมงานกันแล้ว มันยิ่งเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะยืนนิ่งๆไม่ช่วยอะไร

“เย็นวันนี้พวกเรามีงานปาร์ตี้กัน หรือว่าหัวหน้าจะลงไปทานอาหารด้วยกันไหมครับ？”เพราะว่าท่านหยวนได้ส่งข้อความให้คุณนายหยวนก่อนหน้านี้แล้ว ก็เลยนึกว่าเธอได้จัดการเรื่องของตระกูลถังเรียบร้อยแล้ว ดังนั้นท่านหยวนก็เลยอยากจะเชิญหัวหน้าขององค์กรโกสต์ซิตี้ลงไปกินข้าวด้วยกัน

ถึงแม้ว่าถ้าหัวหน้าขององค์กรโกสต์ซิตี้เข้าไปร่วมด้วย จะทำให้คนอื่นๆอาจจะสงวนตัวไว้บ้าง แต่ว่าถ้าจะให้ทิ้งหัวหน้าองค์กรโกสต์ซิตี้ไว้ในห้องทำงานโดยไม่สนใจ ท่านหยวนก็รู้สึกว่ามันไม่เหมาะสมเลยจริงๆ

“ไม่ต้องหรอกครับ หัวหน้าของพวกเราชอบความสงบ หลายปีมานี้ นอกจากหัวหน้าผมจะตามหาคุณหญิงแล้ว เรื่องอื่นๆ ท่านก็จะอยู่อย่างสันโดษ หัวหน้าของผมชินกับการอยู่คนเดียวแล้วครับ แล้วข้างล่างนั่นก็เป็นแขกของท่านหยวนทั้งนั้น พวกเราก็ไม่รู้จักใคร จะให้ลงไปก็คงไม่เหมาะสมเท่าไหร่นัก เดี๋ยวจะทำให้แขกของคุณหยวนเกร็งเข้าแล้วจะไม่ค่อยดี”ผู้ดูแลจ้งคิดว่าเวลานี้ยังไม่เหมาะสมเท่าไหร่นัก ดังนั้นก็เลยปฏิเสธข้อเสนอของท่านหยวน

“คุณหยวนไม่ต้องสนใจพวกเราหรอกครับ หัวหน้าของพวกเราชอบอยู่คนเดียว บางทีก็อยู่คนเดียวหลายวันหลายคืนเลย แล้วพวกเราก็เคยชินกับการอยู่ข้างๆ หัวหน้าแบบนี้แล้วเหมือนกัน เคยชินแล้ว”ผู้ดูแลจ้งรู้ดีว่าท่านหยวนต้องรู้สึกเกรงใจอย่างแน่นอน ก็เลยพยายามอธิบายอย่างเต็มที่

“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมให้คนนำข้าวเย็นมาเสิร์ฟให้นะครับ？”ท่านหยวนเข้าใจสิ่งที่ผู้ดูแลจ้งพยายามจะสื่อ ผู้ดูแลจ้งกับหัวหน้าไม่ลงไป ไม่ใช่แค่เพราะว่ากังวลว่าจะรบกวนแขกท่านอื่น แต่อีกเหตุผลหนึ่งก็คือผู้ดูแลจ้งกับหัวหน้าคุ้นเคยที่จะอยู่อย่างสันโดษ ไม่อยากจะถูกคนอื่นรบกวน”

ในเมื่อเป็นแบบนี้ ท่านหยวนก็ไม่ฝืน แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก

แต่ว่ายังไงข้าวเย็นก็ต้องกิน

“เรื่องกินข้าวก็ไม่จำเป็นต้องรบกวนคุณหยวนหรอกครับ ถ้าเกิดว่าหัวหน้าต้องการเมื่อไหร่ ผมจะบอกคุณหยวนนะครับ คุณหยวนไปรับแขกได้แล้วครับ ไม่ต้องสนใจพวกเราจริงๆ ”ผู้ดูแลจ้งคิดว่าหัวหน้าไม่ได้มาเพื่อกินข้าว แต่ว่ามาเพื่อเจอคุณหนูใหญ่ของตระกูลถัง

ก่อนที่เรื่องสำคัญจะสำเร็จ หัวหน้าก็คงไม่มีกะจิตกะใจจะกินข้าวหรอก

“……ก็ได้ครับ”ในเมื่อผู้ดูแลจ้งพูดถึงขนาดนี้แล้ว ท่านหยวนก็ไม่รู้ว่าตัวเองยังจะสามารถพูดอะไรได้อีก ได้แต่ตอบตกลงไป

แล้วท่านหยวนก็หันไปมองซ่างกวนหงอีกครั้ง พอเห็นว่าซ่างกวนหงยังคงนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นและไม่มีท่าทีว่าจะขยับเลย ท่านหยวนก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ

ที่แท้หัวหน้าขององค์กรโกสต์ซิตี้ก็มีเวลาที่ยากลำบากเหมือนกัน

หลังจากที่ท่านหยวนลงไปข้างล่าง ก็เห็นท่านปู่ถังกับท่านย่าถังนั่งอยู่ในห้องรับแขก ไม่เห็นคนอื่นๆจากตระกูลถัง ท่านหยวนก็รู้สึกโล่งใจ ดูท่าทาง พอคุณหญิงได้รับข้อความจากเขาก็จัดการเรียบร้อยหมดแล้ว

ถังฉิ้นเอ๋อกับเด็กน้อยทั้งสองคนของตระกูลถังเลยไม่ได้มาด้วย

“เอ๊ะ คุณอยู่บ้านด้วยเหรอ? ฉันได้ยินผู้ดูแลบอกว่าคุณออกไปข้างนอก กำลังจะโทรหาพอดีเลย”พอคุณนายหยวนเห็นท่านหยวนเดินลงมาจากชั้นบนก็รู้สึกประหลาดใจ