บทที่ 1517 เลือดย่อมข้นกว่าน้ำ（1）

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ปิดบังไม่ได้อยู่แล้ว และก็ไม่ได้มีความจำเป็นต้องไปปิดบังด้วย แล้วคำพูดของเขาก็ไม่ได้ถือว่าเป็นการโกหก ก็แค่เลือกบอกในสิ่งที่สำคัญเท่านั้นเอง！！

ส่วนเรื่องที่หัวหน้าองค์กรโกสต์ซิตี้อยู่ข้างบนในตอนนี้ เขาก็เลือกที่จะปิดบังเอาไว้ เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่ไม่จำเป็น

พอท่านปู่หลี่ได้ยินว่ามันเป็นเรื่องงานก็เลยไม่ได้ถามอะไรต่อมาก

ในห้องทำงาน หลังจากที่ท่านหยวนออกไปแล้ว ผู้ดูแลจ้งก็ต้องออกมาเหมือนกัน วันนี้เป้าหมายของหัวหน้าคือมาเจอคุณหนูใหญ่ที่ตระกูลถัง ผู้ดูแลจ้งก็ต้องมาเช็กให้แน่ใจว่าเธอมาหรือยัง

สำหรับความสามารถของผู้ดูแลจ้งแล้ว เขาสามารถรับรู้ได้โดยที่ไม่ถูกคนอื่นจับได้เลย

เดิมผู้ดูแลจ้งแค่ต้องการตรวจสอบให้แน่ใจ เพราะว่าก่อนหน้านี้เขาได้ข้อมูลมาว่าคุณหนูใหญ่ของตระกูลถังจะมาที่นี่ แต่ว่าพอผู้ดูแลจ้งไปสืบมาก็พบว่าเธอไม่ได้มา

ผู้ดูแลจ้งช็อกไปเลย นี่มันเรื่องอะไรกัน? ที่เขาพยายามทำทุกวิถีทางขนาดนี้ก็เพื่อให้ได้เจอหน้าคุณหนูใหญ่ของตระกูลถัง หัวหน้านั่งอยู่ในห้องทำงานตลอดทั้งบ่าย แต่ผลลัพธ์ก็คือเธอไม่มาอย่างนั้นเหรอ?

แล้วจะไปรายงานหัวหน้ายังไง?

ไม่ใช่สิ ปัญหาตอนนี้ไม่ใช่ว่าจะรายงานกับหัวหน้ายังไง แต่ถ้าหัวหน้าดูว่าคุณหนูใหญ่ของตระกูลถังไม่มา เขาจะต้องผิดหวังอย่างแน่นอน

ไม่ง่ายเลยกว่าที่เขาจะทำให้หัวหน้าไม่ต้องจมอยู่ในโลกของตัวเองต่อไป ไม่ง่ายเลยกว่าที่เขาจะทำให้หัวหน้าอยากทำอะไรบางสิ่งบางอย่างได้ แต่คุณหนูใหญ่ของตระกูลถังกลับไม่มาเนี่ยนะ?

วินาทีนั้น ผู้ดูแลจ้งรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองค้างแข็งไป อุตส่าห์วางแผนอย่างดี ไม่ง่ายเลยกว่าจะมาที่คฤหาสน์หยวนได้ แต่สรุปแล้วคนที่สำคัญที่สุดกับไม่มางั้นเหรอ?

ถ้าอย่างนั้นสิ่งที่เขาทำไปทั้งหมดก่อนหน้านี้มันจะมีประโยชน์อะไร？

ผู้ดูแลจ้งค้างแข็งอยู่นานไหมขยับไปไหน เขาไม่รู้เลยว่าควรจะบอกหัวหน้ายังไง

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง ผู้ดูแลจ้งก็สูดหายใจเข้าอย่างแรง ในเมื่อเรื่องมันเป็นอย่างนี้แล้ว ไม่ว่าจะยังไงก็ต้องบอกหัวหน้าให้รับรู้

ผู้ดูแลจ้งกัดฟันแล้วเดินกลับไปที่ห้องทำงาน ซ่างกวนหงที่อยู่ในห้องทำงานยังคงนั่งนิ่งไม่ขยับ แต่ว่าครั้งนี้พอเขาได้ยินเสียงเปิดประตู ซ่างกวนหงก็เงยหน้าขึ้นมามอง

ผู้ดูแลจ้งหยุดเดิน เขารู้สึกหวาดเสียวที่หลัง เห็นได้ชัดจากปฏิกิริยาของหัวหน้าว่าเขารอฟังข่าวที่เกี่ยวกับคุณหนูใหญ่ของตระกูลถัง แต่ว่าสิ่งที่เขานำกลับมากับเป็นข่าวร้าย

“หัวหน้าครับ วันนี้คุณหนูใหญ่ของตระกูลถังไม่ได้มาด้วย ได้ยินว่ามีธุระด่วนก็เลยมาไม่ได้”ผู้ดูแลจ้งดูว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ไม่สามารถปิดบังได้ และในเมื่อเธอไม่มา หัวหน้าก็ไม่มีความจำเป็นต้องอยู่ที่นี่อีกต่อไป

เห็นได้ชัดว่าซ่างกวนหงอึ้งไป ดวงตาคู่นั้นของเขาไม่ได้ขยับอะไรมาก แต่เห็นได้ชัดว่ามันมืดมนลงเล็กน้อย เขาเม้มปาก แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

ผู้ดูแลจ้งมองไปที่เขา หัวใจก็รู้สึกเป็นกังวล เขาตามหาคุณหญิงมา 25 ปี แต่ก็ไม่มีข่าวคราวอะไรเลย ตอนนี้เรื่องของเจ้าหญิงก็กลายมาเป็นแบบนี้อีก ผู้ดูแลจ้งย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจว่าตอนนี้หัวหน้าของเขาจะรู้สึกปวดหัวใจแค่ไหน ถ้าเกิดว่าไม่มีความหวังอะไรไปกระตุ้นหัวหน้าเลย ผู้ดูแลจ้งกลัวว่าหัวหน้าจะท้อแท้และสิ้นหวังต่อไปเรื่อยๆ

ซ่างกวนหงนั่งเงียบๆ อยู่แบบนั้นประมาณหนึ่งนาที แล้วก็ลุกขึ้น “ไปกันเถอะ”

วันนี้เขามาที่นี่เพราะถังฉิ้นเอ๋อ ในเมื่อถังฉิ้นเอ๋อไม่มา เขาก็ไม่มีความจำเป็นต้องอยู่ที่นี่ต่อ

“ครับ ครับ”ผู้ดูแลจ้งรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าถ้าหัวหน้ารู้ว่าคุณหนูใหญ่ของตระกูลถังไม่มา เขาจะต้องกลับในทันที แต่ว่าพอผู้ดูแลจ้งได้ยินประโยคที่แผ่วเบาจากหัวหน้า เขากลับรู้สึกปวดใจเป็นอย่างมาก

แต่ว่าผู้ดูแลจ้งก็ไม่มีทางเลือกอื่น

ในเมื่อคุณหนูใหญ่ของตระกูลถังไม่มา เขาก็ไม่สามารถไปลักพาตัวเธอมาได้ แต่เขาก็ไม่สามารถบุกเข้าไปหาเธอในบ้านถังได้เหมือนกัน เพราะถึงยังไงก่อนหน้านี้องค์กรโกสต์ซิตี้ของพวกเขากับตระกูลถังก็มีเรื่องเข้าใจผิดกันมากมาย

เฮ้อ ที่สำคัญก็คือนั่นไม่ใช่ความเข้าใจผิด ถึงแม้ว่าคนที่ทำกับตระกูลถังเมื่อก่อนจะไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับหัวหน้า แล้วหัวหน้าก็ไม่ได้รู้อะไรด้วย แต่ยังไงมันก็เป็นฝีมือของคนขององค์กรโกสต์ซิตี้อยู่ดี

พวกเขาไม่สามารถปัดความรับผิดชอบได้

ผู้ดูแลจ้งเปิดประตูให้ซ่างกวนหง แล้วทั้งสองคนก็เดินออกมา ต้องทำงานจะอยู่ติดกับบันได ในห้องนั่งเล่นชั้นล่างมีคนอยู่เต็มไปหมด ครึกครื้นมาก เสียงพูดคุยและหัวเราะดังไม่หยุด

ผู้ดูแลจ้งก็ยิ่งรู้สึกว่าหัวหน้าของเขาช่างน่าสงสารจริงๆ หัวหน้ามีทรัพย์สินและความสามารถที่คนอิจฉามากมาย แต่ว่าเขาตามหาคนรักมา 25 ปีกลับหาไม่เจอ ลูกสาวของเขาก็หาไม่เจอเหมือนกัน สิ่งที่หัวหน้าต้องการที่สุดกลับไม่มีเลย

ผู้ดูแลจ้งเข้าใจดีว่า ถ้าเกิดว่าคุณหญิงกับเจ้าหญิงสามารถอยู่ข้างกายหัวหน้าได้ หัวหน้าก็คงยอมแลกทุกอย่าง ต่อให้จะต้องเอาทั้งองค์กรโกสต์ซิตี้มาแลก เขาก็คงไม่ลังเลเลยแม้แต่นิดเดียว

แต่ว่าสวรรค์กลับไม่เห็นใจ！