บทที่ 1608 ไม่อยากเจอกันอีก

เธอจะไม่มีวันทำตามเขาอีกแล้ว เธอต้องมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเอง ทำสิ่งที่เธออยากทำ ตอนนี้หลิวหยิงไม่อาจยอมรับซือถูมู่หรงได้อีก ถึงขนาดที่เห็นเขาแล้วก็รู้สึกไม่ดีไปหมดเลย เธอมีความเกลียดชังต่อเขามากไป แต่ก็ไม่อาจระบายออกไปได้เลย ข่มกลั้นอยู่ภายในใจเหมือนกับระเบิดที่จะสามารถระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อลูกหนึ่ง

ซือถูมู่หรงเอาแต่ควบคุมตัวเองไม่ให้โกรธออกไปอยู่ตลอด เรื่องเมื่อก่อนหน้านี้เป็นเขาที่ทำไม่ถูกต้องเอง การตายของพ่อของเธอ เขาไม่อาจปัดความรับผิดชอบออกไปได้เลย เขาเองก็ชดเชยให้เธออยู่ตลอด หลายปีมานี้ หรือว่าเธอจะไม่รับรู้ถึงความรู้สึกของเขาเลยสักนิดงั้นเหรอ?

“ระหว่างพวกเรา ตอนนี้เหลือเพียงแค่ของพวกนี้แล้วเหรอ? ตอนนี้เธออยากจะจากไปแทบไม่ไหวอยู่แล้วงั้นเหรอ? ไม่มีอาลัยอาวรณ์กันเลยสักนิด?” ซือถูมู่หรงพูดออกมาด้วยความชิงชัง เขาไม่เคยเจอผู้หญิงที่ไร้หัวใจขนาดนี้มาก่อนเลย บอกว่าจะไปก็ไป ไม่มีอืดอาดชักช้าอยู่เลยสักนิด สลัดเขาออกไปเหมือนกับอยากจะสลัดภาระที่หนักอึ้งชิ้นนึงทิ้งไป ถ้าเขาไม่ปรากฏตัวออกมา หลิวหยิงก็จะทำเป็นว่าแต่ไหนแต่ไรมาก็ไม่เคยจะพบเจอกับเขาคนนี้มาก่อนเลย! ทำเป็นว่าช่วงเวลาห้าปีนั้นมันไม่เคยมีอยู่มาก่อนเลยใช่มั้ย?

“ระหว่างพวกเราเหลืออะไรอีก?” หลิวหยิงถามกลับออกไป มองไปเขาไปอย่างยั่วเย้า หรือว่าระหว่างพวกเขายังเหลือความรักอยู่อีกงั้นเหรอ? เมื่อห้าปีก่อนทำไมเธอถึงไปหาเขา ภายในห้าปีทำไมเธอถึงไปอยู่กับเขา? ถ้าไม่ใช่เพราะว่าเมื่อตอนนั้นมันเป็นแผนการของเขา เธอจะไปขอร้องเขา? จะเซ็นสัญญาที่น่าอัปยศอย่างนั้นเหรอ? บีบเสียจนพ่อของเธอต้องตายไปอย่างน่าอนาถ บ่อยครั้งที่นึกถึงขึ้นมา หลิวหยิงล้วนแล้วแต่จะคิดว่าตัวเองเป็นคนทำร้ายพ่อเองเสมอ แต่ฆาตกรที่แท้จริง กลับเป็นผู้ชายคนที่อยู่ตรงหน้า เขาค่อย ๆ เดินเกมไปอย่างระมัดระวังทุกขั้นตอน ให้ตนกับพ่อได้รับความอัปยศกันให้พอ เธอไม่ยอม ไม่ยอมให้พวกเขาต้องมาถูกปั่นหัวเล่นกันอย่างนี้

“ช่วงเวลาห้าปี ระหว่างพวกเรามันไม่มีอะไรเหลืออยู่เลย?” ซือถูมู่หรงถูกสายตาเยาะหยันของหลิวหยิงทำให้เจ็บขึ้นมา เขาถามออกไปต่อด้วยความไม่ยอม

“เหลืออะไร? สิ่งที่ระหว่างพวกเรายังคงเหลืออยู่ มีเพียงแค่ความเกลียด! ความอัปยศห้าปีฉันไม่ได้ใส่ใจเลย นับว่าเป็นสิ่งที่ฉันทำตัวเอง แต่การตายของพ่อฉัน ฉันไม่มีวันยกโทษให้คุณได้” หลิวหยิงพูดออกไปอย่างด้วยใจจริง เธอไม่อยากคุยเรื่องนี้กับเขาพูดออกไปให้ชัดเจนเลยทีเดียวมันก็ดีเหมือนกัน “หรือคุณคิดว่าระหว่างพวกเรามันจะยังเหลือความรักกันอยู่อีกงั้นเหรอ? ทำไมพวกเราถึงอยู่ด้วยกัน? เดิมทีแล้วก็คือการเริ่มต้นที่ผิดพลาดอย่างหนึ่ง บทสรุปในตอนนี้มันก็ไม่ได้มีอะไรที่ผิดพลาดเลยเหมือนกัน ระหว่างพวกเรามันไม่มีความเป็นไปได้อะไรหลงเหลืออยู่เลย แค่เรื่องความรัก มันไม่มีอยู่เลย ตอนแรกคุณเข้าหาฉันเพื่อที่จะแก้แค้น ตอนแรกฉันอยู่ข้างกายคุณเป็นเพราะแผนการของคุณ เป็นเพราะข้อตกลงที่อัปยศชุดหนึ่ง ช่วงเวลาห้าปี พวกเราต่างฝ่ายต่างก็มีความคิดของตัวเองแฝงอยู่ คุณไม่มีเวลาไหนเลยที่จะไม่คิดแก้แค้น ฉันก็ไม่มีตอนไหนเลยที่ไม่อยากจากไป ตอนนี้ ช่วงเวลาห้าปีมันได้ถึงกำหนดไปแล้ว พวกเราแยกทางกันไปอย่างเป็นไปตามธรรมชาติมันไม่ดีเหรอ?”

“แยกทางกันไปอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ?” ซือถูมู่หรงถูกการพูดของหลิวหยิงทำเอายิ้มด้วยความโกรธจัดออกมา ที่แท้ในสายตาของเธอนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขามันเป็นอย่างนี้มาโดยตลอดเลย? เขาเอาแต่คิดวางแผนอยู่ตลอดเวลา เธอนั้นไม่มีตอนไหนเลยที่ไม่อยากจะจากไป? ความรื่นรมย์และความสุขทั้งหมดระหว่างพวกเขานั้นมันเป็นเรื่องโกหกทั้งนั้นเลย? เธอมีสิทธิ์อะไรที่พูดออกมาได้เต็มปากเต็มคำอย่างนี้? พูดมาได้เต็มปากเต็มคำเสียจนคิดว่าเขาวางอุบายใส่เธออยู่ตลอด มีสิทธิ์อะไรมาดูถูกความรู้สึกของเขาอย่างนี้กัน?

“ใช่ แยกทางกันไปอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ ฉันไม่ตามสืบเสาะมัน และไม่กล้าสืบเสาะเรื่องเมื่อตอนนั้นด้วยเหมือนกัน ฉันยอมแพ้แล้ว! ละทิ้งความเกลียดชัง ละทิ้งสิ่งพัวพันทั้งหมดระหว่างคุณ ฉันยังมีแม่ ฉันอยากจะอยู่เป็นเพื่อนแม่ให้เต็มที่ ต่อจากนี้ก็มีชีวิตอยู่ให้ดี ฉันไม่มีทางจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของคุณอีก และก็หวังด้วยเหมือนกันว่าต่อจากนี้คุณอย่าได้มารบกวนฉันอีก” หลิวหยิงพูดออกมาอย่างใจเย็น เธอเกลียดซือถูมู่หรง แต่เธอไม่อาจพูดออกมาตรง ๆ เธออยากตัดขาดกับเขาไปโดยสมบูรณ์ อย่างน้อยภายนอกก็ดูไม่เหลืออะไรอยู่เลย

“เธอคิดจะแยกทางออกไปอย่างนี้?” ซือถูมู่หรงโกรธจนเสียสติไปแล้ว ผู้หญิงคนนี้ทุกคำพูดและการกระทำล้วนแล้วแต่จะอยากจะจากไปทั้งนั้นเลย เขาจะทนไหวได้ยังไง? เขาได้ถูกยั่วจนเกิดโทสะขึ้นมาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ผู้หญิงคนนี้กลับไม่รู้อะไรเลยสักนิด ความคิดทั้งหมดล้วนแล้วแต่จะเพื่อออกไปจากเขาทั้งนั้น ถึงขนาดที่ปฏิเสธการมีอยู่ร่วมกันทั้งหมดระหว่างพวกเขาไปหมดเลย ได้ยังไงกัน!

“ใช่!” หลิวหยิงกัดฟันพูดออกมา เธอไม่กล้าไปมองสีหน้าของซือถูมู่หรง คนคนนี้เวลาโกรธมันน่ากลัวมาก เธอไม่กล้าไปมอง กลัวว่าตนจะไม่อาจยืนหยัดในความคิดของตัวเองเพราะว่ากลัวได้ขึ้นมา

“อย่าแม้แต่จะคิด!” หมัดของซือถูมู่หรงได้ทุบลงไปบนผนังทีนึง “ตอนแรกเป็นพ่อของเธอที่เป็นคนทำร้ายพ่อของฉัน ชีวิตแลกด้วยชีวิตมันเป็นที่ควรจะเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว เธอจะต้องดึงปัญหาเรื่องนี้มาให้ได้เลยเหรอ?”

“คุณมีหลักฐานหรือเปล่า!” หลิวหยิงโกรธขึ้นมา พ่อของเธอเธอรู้จักดี ไม่มีทางจะทำเรื่องอย่างนี้แน่ อีกอย่างแม่ก็ไม่เคยพูดเหมือนกัน ที่จริงแล้วมันก็แค่ความคิดที่ปรารถนาอยู่เพียงฝ่ายเดียวของเขา!

“ถ้าใช่ล่ะ? ถ้าพ่อของเธอมีส่วนเกี่ยวข้องจริง ๆ ล่ะ!” ซือถูมู่หรงรู้ มันไม่มีหลักฐานตรง ๆ มายืนยัน แต่พ่อของหลิวหยิงจะต้องเป็นตัวการสำคัญอย่างแน่นอน จะต้องมีส่วนเกี่ยวข้อง การแก้แค้นของเขามันเจาะจงแค่คนเดียว ไม่ได้ลากโยงไปทั้งครอบครัวมันก็ไม่เลวแล้ว!

“ถ้ามีส่วนเกี่ยวข้อง ฉันจะไม่คิดหยุมหยิมกับเรื่องนี้แล้ว” หลิวหยิงพูด เธอเชื่อว่าพ่อเป็นผู้บริสุทธิ์