บทที่ 1609 ฉันแคร์เธอ

หลิวหยิงโกรธขึ้นมา ตกลงแล้วเขาเข้าใจหรือไม่เข้าใจกันแน่ ระหว่างพวกเขาทั้งสองคนมันมีสิ่งที่ขวางกั้นเอาไว้เยอะเกินไป? เธอไม่อาจทำการยอมรับเขามาอย่างไม่ตะขิดตะขวงใจอะไรเลยได้ ยิ่งไปกว่านั้นครอบครัวของเขาเองก็ไม่มีทางจะเห็นด้วยเช่นกัน!

“ได้ งั้นพวกเราไม่คุยเรื่องนี้กันแล้ว ถ้าหลังจากนี้ยืนยันแล้วว่าพ่อของเธอไม่บริสุทธิ์ เธอก็ห้ามไปจากฉัน” ซือถูมู่หรงตัดสินใจที่จะค่อยเป็นค่อยไป รั้งเธอไว้ก็ดี พวกเขาจะต้องยังมีโอกาสอยู่ ซือถูมู่หรงคิดอยู่ตลอดว่าถ้าหลิวหยิงอยากไป จะทำอะไรดี? เธอได้รู้เรื่องนั้นไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว และก็ได้บอกกับเขาว่าจะจากไปแล้วด้วยเช่นกัน ตอนนี้รั้งไว้ที่นี่ เป็นเพราะอะไรกัน? เรื่องไป๋ยี่รุ่ยเหรอ? ต้องบอกเลยว่าซือถูมู่หรงมักจะไม่ยอมไปคิดถึงไป๋ยี่รุ่ยเลย เหมือนกับว่าเอ่ยถึงเขาขึ้นมาแล้วก็จะมีความเกี่ยวข้องที่พิเศษอะไรกับหลิวหยิงขึ้นมา

หลิวหยิงไม่พูดอะไร ไม่อยากตกลง “ฉันรู้ว่าตอนนี้เธอมีหลายเรื่อง เธอกำลังกังวลเรื่องไป๋ยี่รุ่ยอยู่ตลอด ถ้าฉันช่วยเธอ พวกเรามาเริ่มต้นกันใหม่อีกครั้งได้มั้ย?” ซือถูมู่หรงลดความเป็นตัวเองลง ค่อย ๆ พูดออกไป นี่เป็นการลดราวาศอกที่มากที่สุดของเขาแล้ว

หลิวหยิงนิ่งอึ้งไป ความหมายเมื่อกี้ของเขาคือเขายอมช่วยไป๋ยี่รุ่ย ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่ายังโกรธเสียแทบอยากจะฆ่าไป๋ยี่รุ่ยให้ตายไปเสียเลยหรือไง? นึกถึงเรื่องที่อยูในอินเทอร์เน็ตขึ้นมา เธอเงยหน้าขึ้นไปถาม “เรื่องที่ไป๋ยี่รุ่ยฆ่าคน คุณเป็นคนปล่อยข่าวออกไปใช่หรือเปล่า?”

“เธอสงสัยฉัน?” ซือถูมู่หรงพูดออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ หรือว่าในสายตาเธอ เขามันเป็นคนที่สามารถทำได้ทุกวิถีทางเพื่อให้บรรลุเป้าหมายที่ต้องการอย่างนั้นเหรอ? ยิ่งไปกว่านั้นไป๋ยี่รุ่ย มีสิทธิ์อะไรให้เขาไปใส่ใจ? ถ้าไม่ใช่หลิวหยิง เขาไม่มีวันมองไป๋ยี่รุ่ยเลยสักนิด!

หลิวหยิงเห็นสายตาของเขา ส่ายหน้าออกมาเล็กน้อย หรือว่าจะไม่ใช่เขา? แล้วจะเป็นใครกันล่ะ? เรื่องนี้ตกลงแล้วมันจะมีประโยชน์กับใครกันแน่? การนิ่งเงียบไปของหลิวหยิงในความคิดของซือถูมู่หรงนั้นได้เป็นการยอมรับออกมาโดยปริยาย เธอยอมรับออกมากลาย ๆ ว่าสงสัยว่าเขาเป็นคนลงมือทำ อารมณ์ที่เพิ่งสงบไปเมื่อกี้ได้ระเบิดออกมาอีกครั้ง!

“ไป๋ยี่รุ่ยมันมีค่าอะไรให้ฉันต้องลงมือด้วย? เขาฆ่าคนเข้าคุกเข้าตะรางมันก็เป็นที่แน่นอนอยู่แล้ว ถ้าฉันคิดจะทำอะไรจริง ๆ ก็ทำให้เขาไม่ได้ออกมาอีกเลย ติดคุกไปตลอดชีวิตก็พอแล้ว ทำไมจะต้องปล่อยข่าวออกไป?” ซือถูมู่หรงโกรธขึ้นมา นับว่าเป็นการกู่ร้องออกมาเลยทีเดียว

หลิวหยิงมองซือถูมู่หรงไปอย่างตื่นตกใจ นึกไม่ถึงว่าเขาจะมีความคิดแบบนี้ ให้ไป๋ยี่รุ่ยติดอยู่ในคุกตลอดไป? ทำไมเขาถึงได้ชั่วร้ายขนาดนี้? ไป๋ยี่รุ่ยเคยทำให้เขาไม่พอใจที่ตรงไหน?

ซือถูมู่หรงมองหลิวหยิง พูดเสียงดังฟังชัดออกมาเป็นคำ ๆ “ถ้าฉันช่วยไป๋ยี่รุ่ย ให้โอกาสฉันสักครั้ง พวกเรามาเริ่มต้นกันใหม่ ได้หรือเปล่า?”

หลิวหยิงเริ่มหวั่นไหวขึ้นมาทันที เรื่องนี้เดิมทีแล้วมันไม่ใช่เรื่องที่เธอจะสามารถยื่นมือเข้าไปยุ่งได้เลย ไป๋ยี่รุ่ยไม่อยากให้เธอช่วย ไม่ทำอะไรเลยสักอย่าง เหมือนกับปล่อยให้เป็นไปตามยถากรรม เวินลั่วฉิงจะต้องมีวิธี แต่ว่าตอนนี้ติดต่อไม่ได้ เรื่องมันได้หมักหมมอยู่ตลอด ไม่รู้ว่าจะเปลี่ยนกลายเป็นยังไง ถ้าซือถูมู่หรงลงมือจัดการ...ถ้าเขาช่วย...แต่แบบนี้ เธอก็ต้องพัวพันกับเขาอีก นี่ไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการเลย เธอกลัวว่าพอตัวเองพูดออกไปแล้วเธอจะสลัดซือถูมู่หรงออกไปไม่ได้อีกเหมือนกัน

การนิ่งเงียบไปของหลิวหยิงมันได้สร้างความพอใจให้แก่ซือถูมู่หรงเป็นอย่างมาก ยิ่งเธอคิดนานเท่าไหร่ ก็แสดงให้เห็นว่าไป๋ยี่รุ่ยสำหรับเธอแล้วไม่ได้สำคัญขนาดนั้น บางที ตนอาจจะคิดมากไปเองมาโดยตลอด เธอไม่ได้รักไป๋ยี่รุ่ยจริง ๆ! ก้นบึ้งภายในใจของซือถูมู่หรงยิ่งมีความหวังขึ้นมา ขอเพียงแค่หลิวหยิงไม่ได้รักไป๋ยี่รุ่ยอยู่ เขาก็เชื่อว่าตนจะสามารถได้หัวใจเธอมาได้ แน่นอนว่า ถึงแม้ว่าหลิวหยิงจะชอบเขาจริง ๆ สุดท้ายแล้วคนที่ต้องแต่งงานด้วย ก็ต้องเป็นเขาอยู่ดี!

หลิวหยิงคิดอยู่นานมาก คิดไปถึงความชอบที่เธอเคยมีต่อไป๋ยี่รุ่ย คิดไปถึงอดีตที่แล้วมาของเธอกับซือถูมู่หรง คิดถึงไป๋ยี่รุ่ยในตอนนี้ รวมไปถึงสภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกของเธอตอนนี้ แล้วพูดออกไปอย่างยากลำบาก “คุณเก็บความคิดของคุณกลับไปเถอะ เรื่องไป๋ยี่รุ่ย ไม่ต้องการความช่วยเหลือจากคุณ ถึงฉันจะช่วยไม่ได้ แต่ฉิงฉิงจะต้องช่วยได้แน่”

ถึงแม้ว่าจะเป็นการปฏิเสธ แต่ซือถูมู่หรงกลับไม่เสียใจเลยสักนิดเดียว นี่แสดงว่าเธอไม่รักไป๋ยี่รุ่ย ถ้ารัก หลิวหยิงจะต้องขอร้องให้เขาช่วยอย่างแน่นอน ถึงเขาจะรับปากไป แต่ก็ไม่มีทางจะช่วยอย่างเต็มที่ขนาดนั้น ตอนนี้ถึงแม้ว่าจะไม่บรรลุข้อตกลงกัน เขาเองก็ไม่มีทางจะไปสนใจไป๋ยี่รุ่ยอีกเหมือนกัน จะเป็นจะตายยังไงก็แล้วแต่ ตอนนี้เขา คิดถึงเพียงแค่หลิวหยิงเท่านั้น

“ดี ฉันจะไม่ถามเรื่องไป๋ยี่รุ่ยอีก แต่ว่าเธอ ฉันจะไม่มีวันยอมแพ้อย่างแน่นอน!” ซือถูมู่หรงพูด แน่วแน่ไม่ยอมแพ้กับเรื่องนี้เด็ดขาด!

“แล้วแต่คุณแล้วกัน ฉันไม่สนใจ!” หลิวหยิงอึดอัดใจอยู่บ้าง เธอได้ตัดขาดทางหนีทีไล่ของไป๋ยี่รุ่ยไปเพราะตัวเองเสียแล้วใช่มั้ย? เธอไม่เชื่อว่าซือถูมู่หรงจะช่วยไป๋ยี่รุ่ยจริง ๆ และยิ่งไม่คิดอยากจะมีความเกี่ยวข้องกับซือถูมู่หรงเลยด้วย เธอ เห็นแก่ตัวขนาดไหนกัน

“ฉันแคร์ ฉันแคร์เธอ” จู่ ๆ ซือถูมู่หรงก็พูดขึ้นมา เขาไม่อาจทนมองหลิวหยิงทำเหมือนกับว่าไม่ได้แคร์อะไรทั้งนั้นแล้วในตอนนี้ เหมือนกับมองข้ามความเป็นความตายไป ไม่ว่าต่อจากนี้จะเป็นยังไงมันก็ไม่เกี่ยวข้องกับเธอเลย เธอที่เป็นอย่างนั้น มักจะให้ความรู้สึกออกมาว่าไม่ว่าใครก็ไม่อาจคว้าเอาไว้ได้ทั้งนั้น