บทที่ 1610 พวกเรามีลูกกันสักคน

ซือถูมู่หรงยังจงใจเดินเข้าไปอีก โน้มตัวลงไปเล็กน้อย หลิวหยิงเอนตัวไปข้างหลังอย่างทำอะไรไม่ถูกเพื่อหลบเลี่ยงการเข้าใกล้ของเขา แทบจะนอนเข้ากับเตียงอยู่แล้ว...

“คุณทำอะไร!” หลิวหยิงรู้สึกว่าตัวเองฝืนร่างเอาไว้ไม่อยู่แล้ว ตอนที่จะนอนลงไปนั้นก็ได้สติกลับมา ใช้แรงผลักซือถูมู่หรงไปอย่างแรง อยากจะผลักเขาออกไป แต่กลับถูกซือถูมู่หรงจับข้อมือเอาไว้แล้วกดลงไปบนเตียงแทน!

หลิวหยิงได้ตกอยู่ในความกังวลขึ้นมาทันที การหายใจเองก็หายใจถี่ขึ้นมาด้วยเหมือนกัน เดิมทีแล้วซือถูมู่หรงเพียงแค่อยากจะขู่เธอไปสักหน่อยเท่านั้นเอง แต่เห็นการขยับขึ้นลงตรงหน้าอกของหลิวหยิงแล้ว ก็รู้สึกควบคุมตัวเองไม่อยู่ขึ้นมาเล็กน้อย เขาอยากได้มากกว่านั้น!

“ซือถูมู่หรง!” หลิวหยิงโกรธจนพูดไม่ออก ซือถูมู่หรงเบือนหน้าออกไป เคลื่อนสายตาออกไป รู้สึกสงบขึ้นมาหน่อย ก่อนจะส่งเสียงอืมออกไป

“คุณลุกออกไปนะ!” หลิวหยิงไม่ชอบการกระทำนี้เป็นอย่างมาก เธอเป็นเนื้อที่อยู่บนเขียง ซือถูมู่หรงเป็นมีดที่คอยชี้เป็นชี้ตาย เธอทำอะไรไม่ได้เลย อีกอย่างการกระทำนี้มันก็อันตรายเกินไป แค่ซือถูมู่หรงก้มหน้าลงมาก็สามารถจูบเธอมาได้แล้ว ระยะห่างที่ใกล้กันขนาดนี้ ไม่ได้ให้ความรู้สึกปลอดภัยเลยสักนิดเดียว!

“ทำไมฉันต้องลุกออกไป?” ซือถูมู่หรงมองใบหน้าแดงก่ำของหลิวหยิง ถามออกไปอย่างยิ้มระรื่น หลิวหยิงที่เป็นอย่างนี้ มันทำให้เขารู้สึกไม่เลวเลยทีเดียว ใจทั้งใจมีแต่เขา และก็คิดถึงได้เพียงแค่เขาเท่านั้นด้วยเช่นกัน

หลิวหยิงโกรธขึ้นมา พูดไม่ออก ซือถูมู่หรงราดน้ำมันลงบนกองไฟ “เมื่อกี้เธอเพิ่งพูดออกไปเองไม่ใช่หรือไง? ระหว่างพวกเรามันเป็นกิ๊กกัน เกิดอะไรขึ้นมาสักนิดสักหน่อยมันก็เป็นเรื่องธรรมดาใช่มั้ยล่ะ?”

“พวกเราไม่ใช่!” หลิวหยิงพูดออกมาอย่างรีบร้อน “อย่าลืมว่าระยะเวลาห้าปีมันได้ถึงกำหนดไปแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเรามันก็ได้สิ้นสุดลงไปโดยอัตโนมัติด้วยเหมือนกัน คุณไม่สามารถเรียกร้องมากมายขนาดนี้ได้!” คนคนนี้หรือว่าไม่คิดจะทำตามคำสัญญางั้นเหรอ! ทั้ง ๆ ที่เมื่อกี้ไม่ได้มีท่าทีอย่างนี้เสียหน่อย!

“พวกเราสามารถพิจารณาการต่อสัญญากันได้!” ซือถูมู่หรงพูดจาเกี้ยวพาออกมา ถึงยังไงตอนนี้ทั้งสองคนก็ไม่อาจตัดขาดความสัมพันธ์ไปโดยสมบูรณ์ได้ ส่วนเรื่องการต่อสัญญานี้ มันสามารถประกาศออกไปให้ดำเนินต่อไปได้ เป็นแฟนสาวตัวจริงหรือไม่ก็ภรรยาไปเลย มันก็ไม่เลวสุด ๆ ไปเลย!

“คุณคิดเพ้อฝันไปแล้ว!” เบ้าตาของหลิวหยิงได้แดงก่ำออกมาในชั่วพริบตา ที่แท้ คนคนนี้ก็ต้องการจะมาเหยียบย่ำเธอ สัญญาห้าปีมันได้ครบกำหนดไปแล้ว นึกไม่ถึงว่าเขาจะยังคิดจะต่อสัญญาอีก? พวกเขามีความจำเป็นอะไรให้ต้องต่อสัญญากันอีกงั้นเหรอ? หรือว่าเป้าหมายของซือถูมู่หรงก็คือจะให้เธอเป็นกิ๊กของเขาต่ออีกงั้นเหรอ? ไม่อาจอยู่ร่วมกันในฐานะคนที่ตัวคนเดียวไปตลอดได้เลยเหรอ? เธอตัวคนเดียว ใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพัง เป็นคนที่มีความคิดเป็นของตัวเอง ไม่ใช่ทรัพย์สินของเขา! ต่อสัญญา? เขายังพูดออกมาได้อีกนะ เซ็นสัญญาที่น่าอัปยศพวกนั้นต่องั้นเหรอ? เมื่อตอนนั้นเธอไม่มีทางเลือก แต่ว่าตอนนี้ ไม่จำเป็นแล้ว! เขาไม่มีอะไรที่จะมาข่มขู่ตนได้!

“ฉันกำลังคิดเพ้อฝันอยู่!” ซือถูมู่หรงลูบไปที่ขอบตาของหลิวหยิงไปเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าเธอจะร้องไห้ออกมา เขาทำเกินไปเหรอ? “สัญญาที่ฉันอยากจะเซ็นกับเธอ คืออยากให้เธอมาเป็นแฟนของฉัน ยืนอยู่ข้างกายฉันไปอย่างมีเกียรติ สถานะกิ๊กฉันเองก็ทนมามากพอแล้วเหมือนกัน ทั้ง ๆ ที่เป็นแฟนของตัวเองแท้ ๆ ทำไมถึงโกรธไม่ได้ หึงไม่ได้ ไม่อาจเข้าไปยุ่งได้?”

หลิวหยิงจ้องมองเขา ไม่พูดอะไร คนคนนี้ก็คือพูดโกหกออกมาอยู่เต็มไปหมด ตั้งแต่ต้นจนจบไม่มีความจริงเลยสักประโยคเดียว ความคิดเปลี่ยนไปอยู่ตลอด ไม่เหมือนกันเลยสักช่วง ก็เพื่อปั่นหัวเธอเล่น!

“เป็นแฟนกับฉันเถอะ! พวกเรามาอยู่ด้วยกันแบบดี ๆ!” ซือถูมู่หรงพูดออกมาอย่างใจเย็น จากวันนี้มาจนถึง ณ ตอนนี้ ระหว่างพวกเขาก็ไม่เคยได้พูดคุยกันดี ๆ เลย เป้าหมายทั้งหมดของเขามันล้วนแล้วแต่จะเพื่อให้ได้เธอมาทั้งนั้น ไม่ว่าธุรกรรมในตอนเริ่มแรก หรือว่าการสารภาพความในใจออกไปในตอนนี้ เป้าหมายของเขาก็ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย

“ฉันไม่ตกลง!” หลิวหยิงได้ปฏิเสธออกมาอย่างรวดเร็ว ระหว่างพวกเขามันไม่มีความจำเป็นจะต้องอยู่ด้วยกัน! เธอไม่ได้ชอบซือถูมู่หรง ซือถูมู่หรงเองก็ไม่ได้ชอบเธอเหมือนกัน ทำไมจะต้องฝืนด้วยล่ะ? ยิ่งไปกว่านั้น ซือถูมู่หรงก็จวนจะแต่งงานกับภรรยาของเขาอยู่แล้ว เธอไม่ได้ไม่มีตาอย่างนั้นเสียหน่อย

การปฏิเสธในทุก ๆ ครั้งของหลิวหยิง ล้วนแล้วแต่จะทำให้ซือถูมู่หรงรู้สึกโกรธไปเสียทุกครั้ง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนนี้เลย หลิวหยิงช่างไม่เหลือความรู้สึกต่อกันสักนิดเลยจริง ๆ! การไร้หัวใจจำพวกนี้มันได้ทำให้ซือถูมู่หรงโกรธขึ้นมาไม่หยุด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการกระทำที่มันคลุมเครือของพวกเขาทั้งสองคนในตอนนี้เลย ซือถูมู่หรงกดหลิวหยิงเอาไว้ ทั้งสองคนอยู่ใกล้กันมาก การปฏิเสธของหลิวหยิงอยู่ที่ข้าง ๆ ใบหู ตรงช่วงล่างก็เป็นผิวที่เนียนละเอียดและมีกลิ่นหอมด้วยอีก ซือถูมู่หรงรู้สึกว่าแทบจะเป็นบ้าไปแล้ว! เขาข่มกลั้นอารมณ์ฝืนพูดกับหลิวหยิงออกไปต่อ “แล้วเธอคิดอยากจะอยู่กับใคร? อยากจะแต่งกับใคร? เธอไม่มีคนที่ชอบ พวกเรามาลองดูกันสักหน่อยไม่ได้เหรอ? ฉันเองก็จะไม่บังคับเธอเหมือนกัน!”

“ใครบอกว่าฉันไม่มีคนที่ชอบกัน!” น้ำเสียงที่มั่นอกมั่นใจนั้นของซือถูมู่หรงได้สะกิดใจหลิวหยิงไปอย่างจัง เธอไม่มีคนที่ชอบก็ต้องมาคบอยู่กับเขางั้นเหรอ? เธอเองก็ไม่ชอบซือถูมู่หรงด้วยเหมือนกัน! ถ้าคนรอบข้างที่รู้จักกันต่างคิดกันอย่างนี้กันไปหมด อย่างนั้นแล้วเธอก็สามารถสุ่มหาใครมาสักคนมาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันก็ได้แล้วใช่มั้ย!